Bill POV.

Het is maanden verder, dus ik woon nu officieel weer met Tom samen. Ik lig in z'n armen wanneer ineens mijn telefoon gaat. "Hallo?" Zeg ik, want ik heb niet gekeken wie het is en wanneer ik niet zeker ben neem ik liever niet op met mijn naam.

"Hallo meneer, spreek ik met Bill Kaulitz?" Vraagt de vrouw.

"Ja, daar spreekt u mee," zeg ik.

"Ik wou u laten weten dat uw zoontje zojuist is geboren. En we zijn van plan Adam ieder moment te ontwaken," zegt de mevrouw.

"Dankuwel, ik kom er gelijk aan," zeg ik waarna ik opsta.

"Joshua is geboren," zeg ik en Tom knikt.

"Moet ik mee liefje?" Vraagt Tom.

"Nee, ik red het wel alleen," zeg ik en ik streel met mijn hand over Tom z'n schouder waarna ik opsta en snel mijn kleren aantrek.



In het ziekenhuis aangekomen word ik eerst naar Joshua gebracht. De zuster legt hem in mijn armen en ik kijk mijn zoontje liefdevol aan. "Zullen we samen maar even bij je andere papa gaan kijken?" Vraag ik dan en ik neem hem mee.

Wanneer Adam wakker is geworden kijkt hij mij eerst met nog wat wazige ogen aan, maar al snel komt er herkenning in z'n ogen. "Bill," zegt hij zachtjes.

"En dit is ons pasgeboren zoontje Joshua," zeg ik en ik houd Joshua dichtbij hem.

"Ik kan niet wachten totdat ik weer thuis ben bij jullie," zegt Adam.

"Adam, ik woon bij Tom," zeg ik zachtjes.

"I.Ik wil dat je gaat," zegt hij dan waarna ik langzaam de kamer verlaat.


Er is een tijdje voorbij gegaan, maar nu is Adam sinds een paar dagen weer thuis. De revalidatie die hij heeft moeten doen na maanden in slaap te zijn gehouden was zwaar, maar wonder boven wonder is hij er bovenop gekomen. "Ik ga vandaag de scheidingspapieren door Adam laten tekenen," zeg ik.

"Ja, goed idee, want over een half jaar trouwen jij en ik al opnieuw," zegt Tom en ik knik even. Ik geef Tom nog snel een kusje waarna ik naar Adam vertrek.


Wanneer ik bij Adam ben aangekomen gaan we tegen over elkaar aan tafel zitten. "Wat doe je hier?" Vraagt Adam.

Ik pak dan de papieren uit mijn tas en leg die voor Adam neer. "Dit zijn de scheidingspapieren, ik zou graag willen dat je ze tekent," zeg ik zachtjes waarna Adam in huilen uitbarst. "S.Sorry," zeg ik snel waarna ik naar zijn kant van de tafel loop en ik hurk bij hem neer. "De papieren hebben geen haast," zeg ik, ook al weet ik dat Tom daar anders over denkt, maar ik stop de papieren weer terug in mijn tas waarna ik Adam in mijn armen neem. Ik schuif voorzichtig op de stoel waar hij op zit zodat hij uiteindelijk bij mij op schoot terechtkomt. Ik dacht dat hij wel aan het idee was gewend tijdens z'n revalidatie, maar nu dat niet het geval is houd ik hem gewoon dicht tegen mij aan. Ook wanneer hij na een kwartier nog altijd niet is gestopt met huilen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik snap Adam wel
    Is gewoon rot situatie

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen