Bill POV.

Er zijn maanden voorbij gegaan. "Baas, waarvoor skypet u mij?" Vraag ik.

"Tom is terug," zegt mijn baas. "Je moet terug naar die school Bill," zegt hij.

"Maar ik ben nog met verlof," zeg ik.

"Dat weet ik, maar het is belangrijk. Ook als je niet wilt dat Tom gaat rondvragen en er op die manier achter komt dat je zwanger was," zegt mijn baas en net dan begint Ryan te huilen.

"Sorry baas, het is tijd voor Ryan z'n flesje, maar je hebt gelijk. Ik doe het," zeg ik en mijn baas knikt waarna ik afsluit en naar Ryan z'n kamertje loop. "Kom maar jochie," zeg ik terwijl ik hem uit z'n wiegje til.

"Ryan weer verdrietig?" Vraagt Jack dan aan mij.

"Hij heeft honger," zeg ik en ik glimlach even naar mijn oudste zoon waarna ik het flesje voor Ryan ga regelen.



Twee weken later zit ik voor het eerst weer bij Tom thuis. "Ik heb je gemist," zegt Tom.

"We hebben elkaar op school tussendoor alweer gezien," zeg ik.

"Maar toch," zegt Tom en hij kust mijn nek totdat ineens iemand via de achterdeur met veel lawaai binnenkomt.

"Luna, wat doe jij hier?" Vraagt Tom en ik bekijk z'n dochter even. Het zou een mooie meid zijn, zou ze niet zo kwaad kijken.

"Jou beschermen tegen die bedrieger!" Roept ze. Ohoh.

"Wat? Bill is geen bedrieger. Ik hou van hem, dat heb ik je toch verteld," zegt Tom.

"Ja, nadat je hem nog maar een week kende! Je wist amper wat van hem. Je weet nog steeds amper wat van hem!" Roept Luna uit en ik kijk naar het wapen dat langs haar lichaam hangt, in haar hand. "Hij is de reden waarom we zo lang moesten onderduiken omdat de politie in mijn nek zat, of beter nog, hij is van de politie! Mijn vrienden hebben je wel gezien, huilend boven het lichaam van je collega!" Roept ze en ik kijk even naar Tom die mij teleurgesteld aankijkt, maar zodra ik weer terugkijk naar Luna besef ik dat ze d'r wapen inmiddels op mij richt. "Zeg maar dag tegen dit leven," zegt ze dreigend en ik weet dat er geen tijd meer is om één van mijn trucjes te proberen. Ik sluit mijn ogen en hoor het pistool afgaan, maar de pijn volgt niet en langzaam open ik mijn ogen weer.

"Tom!" Roep ik gelijk en hij zakt door z'n knieën terwijl hij z'n hand op z'n borst laat rusten.

"P.Pap," hoor ik Luna twijfelend zeggen, om daarna alsnog weg te vluchten. Maar Luna pakken is nu niet mijn eerste prioriteit. Ik trek snel mijn shirt uit en voorzichtig leg ik Tom neer waarna ik mijn shirt op de wond duw en snel de ambulance bel.

"Kom op Tom, blijven vechten. Ik snap dat je boos op mij bent," begin ik, ook al heeft hij alsnog mijn leven gered. "Ik zal het je allemaal uitleggen, maar Tom, please, blijf leven. Doe het voor onze zoon," zeg ik waardoor ik mijn geheim nu op de tafel heb gegooid.

"I.Ik heb een zoon?" Vraagt hij haperend.

"Ja, z'n naam is Ryan. Het is een schatje, maar je gaat de kans krijgen hem te zien. Blijf alsjeblieft voor hem vechten," smeek ik.

"I.Ik wil niet dood," zegt hij langzaam en ik kijk naar mijn handen die inmiddels onder het bloed zitten.

"Blijf wakker Tom, kan je dat doen?" Vraag ik.

"Ik kan niet meer," brengt hij opnieuw met haperingen uit waarna hij wegzakt.

"Nee, Tom, waag het niet hoor je me!" Roep ik. Laat de geschiedenis zich alsjeblieft niet herhalen, alsjeblieft niet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Omg nee!!
    Hij mag niet dood!!
    Leuke dochter ! Schiet iedereen gewoon neer!

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen