Bill POV.

Wanneer ik thuis ben is mijn moeder niet thuis, dus wacht ik nog even af.

Wanneer ze een uur later wel thuis is sta ik gelijk op. "Mam, ik moet je wat vertellen," zeg ik en mijn moeder kijkt mij verbaasd aan.

"Praat je eindelijk weer met mij?" Vraagt ze dan ook.

"Alleen om dit te vertellen," zeg ik en wanneer ik mijn moeder zie knikken zie ik dat als teken om door te gaan. "Ik heb vandaag een dochtertje ter wereld gebracht," zeg ik terwijl ik de tranen alweer voel opkomen.

"Wat?" Vraagt mijn moeder verbaasd.

"Ik ben er zelf ook van geschrokken," zeg ik en inmiddels lopen de tranen ook weer daadwerkelijk over mijn wangen en mijn moeder geeft mij een knuffel.

"Ik wist niet eens dat je iemand had. Wie is het?" Vraagt mijn moeder.

"We zijn geen koppel, maar, Tom is de vader," zeg ik zachtjes.

"Tom wie?" Vraagt ze.

"Tom Kaulitz," mompel ik en wanneer mijn moeder naar buiten gaat worden mijn ogen groot en snel volg ik haar, maar het lukt mij niet om te voorkomen dat ze bij de buren op de bel drukt.

Wanneer de deur open gaat kijk ik naar de grond, bang voor wat er gaat komen. "Waarom kon jouw zoon z'n pik niet gewoon thuis houden!" Hoor ik mijn moeder schreeuwen.

"Jouw zoon heeft anders wel gewoon z'n benen open gedaan!" Roept de moeder van Tom terug waarna ik voorzichtig weer op kijk en Tom ook zie staan en onze ogen vinden elkaar.

"Kom, dit wil je niet horen. Ik ook niet trouwens," fluistert Tom en hij pakt mijn arm beet waarna ik hem naar boven volg. Onze moeders hebben geen eens door gehad dat we naar boven zijn gegaan.

"Waar is Kirsty?" Vraag ik zachtjes.

"Achter je," zegt Tom en ik draai mij om en zie haar midden op Tom z'n bed liggen. Of ik vermoed dat dit Tom z'n bed is. "We zijn nog bezig mijn wiegje van vroeger weer in elkaar te zetten en midden op mijn bed ligt ze wel veilig," zegt Tom en ik knik even.

"Ze ziet er zo vredig uit," zeg ik.

"Ze heeft dan ook net haar flesje gehad en nu slaapt ze als een roosje," zegt Tom en ik glimlach even. Ik ben dan wel geschrokken en misschien ben ik er nog niet klaar voor, maar ik kan niet ontkennen dat Kirsty iets met mij doet. Als ik naar mijn dochter kijk krijg ik een soort warm gevoel. Een gevoel dat waarschijnlijk alleen ouders kunnen begrijpen. Het blijft raar dat ik ineens een papa ben van zo'n klein mensje.

"Bill, nu beneden komen!" Hoor ik ineens mijn moeder roepen waardoor Kirsty ook wakker wordt.

"Sorry meisje," zeg ik en ik geef haar een kus en laat Tom haar oppakken. "We bespreken morgen wel hoe en wat," zeg ik en Tom knikt.

"Nu Bill!" Roept mijn moeder nog waarna ik naar beneden loop en mijn moeder met snelle passen volg. "We gaan verhuizen," zegt ze.

"W.Wat!?" Roep ik uit.

"Ik hoef geen kleinkind met dat DNA," zegt mijn moeder.

"Ze heeft ook ons DNA mam," zeg ik.

"Dat maakt mij niks uit. Wij vertrekken. Punt uit," zegt mijn moeder.

"Dan blijf ik hier, ik ben over een paar weken toch 18," zeg ik.

"Maar nu ben je nog 17 en luister je naar mij," zegt mijn moeder. "Je vindt wel iemand anders om een kind mee te krijgen op een leeftijd waarop het allemaal wat makkelijker is," zegt mijn moeder en ik kan niet geloven dat ze dit allemaal zegt. Natuurlijk heb ik er zelf ook over nagedacht om te vluchten, maar dat was mijn eerste paniek gedachte, nu Kirsty al een paar uur oud is heb ik er wat meer over kunnen nadenken. Ik hoop dat mijn moeder mijn vader niet gaat weten over te halen, ook al weet ik dat hij altijd overal mee akkoord gaat, maar misschien dit keer niet, ook al vrees ik er wel voor.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Maar dan moet Bill gewoon weg gaan tot die 18 is

    Want die moeders zijn kleuters

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen