Foto bij Chapter 27

POV Emily Silver

Ik had niet in de gaten gehad dat ik in slaap was gevallen. Ik knipper met mijn ogen en ik merk dat ik nog steeds in de armen van Samuel lig. Des ondanks dat ik in zijn armen lig, leest hij met een hand rustig een boek. Zonder op te kijken zegt hij, "Goeiemiddag schoneslaapster." en hij kijkt op van zij boek. "Hoe land ben ik out geweest?" vraag ik slaperig aan hem. "Zeker twee uurtjes." zegt hij. Met moeite ga ik wat beter zitten. "Ik heb je toch niet wakker gemaakt." vraagt hij aan me. Ik schud mijn hoofd. "Nee hoor. Ben je al ver gekomen met je boek?" "Jazeker, in twee uur tijd ben ik al over de helft gekomen van het boek." zegt hij en dan slaat hij het boek dicht. "Heb je al trek?" vraag hij aan me. "Poh, ja en niet z'n beetje ook niet." zeg ik en ik hoor mijn maag knagen. "Kom, kleed je aan en dan gaan we eten. Misschien een frisse neus pakken?" vraagt hij aan me terwijl hij me helpt met opstaan. "Zou me denk ik wel goed doen ja." zeg ik tegen hem. Hij helpt me met mijn trui en broek. "Hoe voel je je nu?" vraagt hij terwijl hij zichzelf aan kleed. "Meh, net zoals ik me gister voelde. Als ik verandering voel, zeg ik het wel hoor." zeg ik lachend tegen hem. "Ik maak me alleen zorgen." zegt hij tegen me. "Ja, ik weet het, maar je hoeft niet om het uur te vragen hoe ik me voel. Als ik me kutter voel dan normaal zeg ik het je. Ook als ik me beter voel, dan zag ik het ook. Oke?" zeg ik tegen hem. "Dat maak ik zelf nog wel uit of ik het om het uur vraag ja of nee." zegt hij en hij trekt een zwart t-shirt aan die net iets te strak zit, waardor zijn gespierde armen er goed in uit komen. "Kom, we gaan je wat te eten geven." zegt hij tegen hem en hij pakt mijn hand vast en we lopen samen naar beneden naar de keuken. Wanneer we de keuken in lopen zien we dat Judy bezig is met het klaarmaken van het avond eten. Ze begroet ons met de standaard begroeting en gaat gewoon door met waar ze mee bezig was zonder zich ook maar aan ons te storen. Samuel maakt de koelkasduer open en haalt er van alles en nog wat uit. "En wat ga jij in elkaar flansen." vraag ik hem nieuwschierig. "Een sandwitch." en hij tovert uit een van de kastjes de boterhammen. Hij pakt het belg wat hij uit de koelkast heeft gehaald en begint het broodje te maken. "Judy, wat staat er op het menu voor het avond eten?" vraagt Samuel aan haar en hij paast me het broodje. Ik neem gretig een hap eruit. "Thaise curry met kip en witte rijst. Griekse salade en het dessert is pure chocolademousse." verteld ze. "Klinkt goed." mompel ik met volle mond. Alle twee beginnen ze te grinneken. Samuel neemt nu ook een hap van zijn broodje en in stilte geniten we van zijn heerlijke sandwitch.

Na het eten waren we terug gelopen naar de slaapkamer zodat ik me wat warmer kon aankleden. Ik trok een dikke trui aan met een zwarte legging en trok daar mijn neppe Uggs onder aan. "Yes, ik ben klaar." zeg ik tegen Sameul, die aan het wachten was. "Mooi." Hij staat op en trekt me in zijn armen. Daarna lopen we naar buiten en ik neem de frisse lucht in me op. "Ja dit had ik echt even nodig." zeg ik tegem hem. Hij pakt mijn hand vast en samen lopen we richting het bos. Wanner we bij de bosrand aankomen houd Sameul me tegen. Dan sprinten er twee joekels van wolven voorbij. "Jezus." zeg ik geschokt. Samuel begint te lachen. "Soms moeten we de wolf in ons even laten rennen. Ook die heeft soms even zin om los te gaan." zegt hij. "Ja, dat zal wel ja." zeg ik nog nakomend van de schok. We lopen samen verder wanneer we aankomen bij een schitterend meer. Het bos trekt er rond om heen en de bladeren zijn roodkleurig. Het water is zo stil dat je de versiegeling in het water kunt zien. Samuel trekt me mee aan de hand en loopt naar een plekje achter een boom. ik kijk hem aan en dan naar de plek. Achter de grote eik ligt een grote picknick deken met van alles en nog wat er op. Broodjes, warme chocolademelk, een kruik. Ja ik meen het, een kruik. "Ik dacht dat je de afleiding wel kon gebruiken." zegt Samuel en we gaan samen op de deken zitten. "Samuel, ik weet niet wat ik moet zeggen.." en ik geef hem een kusje. "Ik heb zelfs een boksje meegenomen." en hij tovert het uit de mand. Ik begin te lachen. "Je moet me niet aan het lachen maken." jammer ik en ik pak mijn ribben vast. "Wil je dat ik je aan het huilen maak?" vraagt hij. "Nee, nee." zeg ik lachend. "Dan bijt je maar door de pijn heen." grapt hij en hij trekt me dan tegen zich aan. "Wat wil je horen?" vraagt hij aan mij. "Zet maar wat op." Hij zoekt zijn telefoon door en drukt dan op play. Het nummer September Song van JP Cooper speelt hij als eerste af. Ik lig tegen hem aan en samen kijken we naar het meer dat er rustig bij ligt. Dit had ik inderdaad even nodig. Even helemaal niks aan mijn hoofd. Gewoon even rust om me heen. Niet dekend wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Geen gepieker over het stalker gedoe, dat ik de metgezel ben van Samuel en dat mijn nichtje zwanger is. Even alleen ik, Samuel en de natuur met wat rustige achtergrond muziek.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw!! Heel lief!
    Hij denk echt overal aan voor der

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen