Bill POV.

Wanneer Tom de kinderen weer heeft weggebracht komt hij naast mij liggen. "Juliana moet nog wat wennen, is het niet?" Vraag ik en Tom knikt.

"Maar dat gaat wel lukken. Ik zal er voor zorgen dat ik vaak met haar bij Nathan en Monique ga kijken of dat ze speelt bij hen in de buurt terwijl ik toekijk. Of jij natuurlijk en dan is ze vast zo gewend," zegt Tom.

"Ik hoop het. Ik zou het vreselijk vinden als één van de kinderen zich niet prettig voelt bij het feit dat er twee nieuwe bij zijn gekomen," zeg ik.

"Het komt wel goed Bill. Ik heb gelezen dat dit vaker gebeurt, maar dat het vaak gewoon is dat ze moeten wennen. Natuurlijk zijn er ook ergere gevallen, maar dat is niet wat ik bij Juliana zie. Bij Juliana zie ik meer gewoon de angst voor het onbekende en baby's zijn onbekend voor haar," zegt Tom en ik knik.

"Je hebt gelijk," zeg ik waarna ik mij naar Tom toedraai en mijn lippen op die van hem druk. "Wat denk jij. Blijft het voor ons hierbij?" Vraag ik.

"Ik denk het wel. Als we alle kinderen genoeg aandacht willen blijven geven moet dat nu ook wel," zegt Tom.

"Ja, dat klopt. Ik wou gewoon zeker weten dat we op dezelfde golflengte zitten," zeg ik.

"Dat zitten we sowieso. En anders weet ik dat wij slim genoeg zijn om er echt als twee volwassenen over te praten," zegt Tom en ik knik waarna ik zijn hand vastpak.

"Hopelijk kan ik morgen alweer wat meer. Ik haat dat in bed liggen," zeg ik.

"Ik geloof erin. Ik weet dat het deze keer met een tweeling zwaarder is geweest, maar toch," zegt Tom en ik glimlach even. Over een paar weken komen de fotografen weer voor een gezinsfoto en eigenlijk kan ik niet wachten, want ik hou van dat ene moment in het jaar.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw te lief!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen