Foto bij 1. Time to leave

Vervolg op 'The one I want, the one I can't get'

Crossover with MaudMurder
-> check out her story: The pain of love [Bill Kaulitz]

Big time jump to 2019!

'BILL! TOM! We moeten vertrekken!' roep ik via de hal naar boven. Toch altijd hetzelfde met die twee. Ik wandel weer naar de keuken en neem de lijband van Stitch. Enthousiast komt hij naar me toe gelopen
'Good Boy' zeg ik en aai hem over zijn hoofd.
Het is 20 april en deze maand begint de tour in Europa.
We gaan enkele dagen eerder zodat de jongens zeker geen jetleg hebben eens ze moeten starten. En dit is het ideale moment op even langs te gaan bij familie en vrienden!
En natuurlijk moeten ze ook nog een laaste keer samen zitten met Georg en Gustav.
Het eerste concert is op 26 april in Manchester.
Ik loop naar de tafel waar mijn werktas staat en check nog een laatste keer of ik alles bij heb.
'TOM! BILL!' roep ik opnieuw 'JA JA!' hoor ik Tom terug roepen. Ik neem mijn tas en zet het in de hal. Bij al de andere tassen en koffers. Gelukkig is het grootste deel al op de luchthaven. Je kan je niet voorstellen hoeveel er mee moet. Het is natuurlijk ook wel voor een lange tijd.
Stitch staat naast me en kijkt richting de trap.
Ik wandel richting de voordeur en begin alvast koffers en tassen naar buiten de dragen.
Ik hoor hoe Bill en Tom samen de trap aflopen.
Ik kijk hen beide geïrriteerd aan en wijs met mijn vinger naar de klok. Tom wijst naar Bill waarna Bill hem kwaad aankijkt. Ik kan een lach niet onderdrukken en schud mijn hoofd.

'Eindelijk!' zeg ik wanneer we weer met onze voeten op de grond staan 'als er iets is waaraan ik nooit zal wennen is het dit wel..' Tom slaat zijn arm om me heen en kijkt me met een kleine lach aan.
We halen onze bagage en lopen rechtstreeks verder naar de uitgang. Het is 7u smorgens en best rustig.
We nemen een taxi en rijden naar Simone en Gordon, waar we enkele dagen gaan logeren. Morgen gaan we nog langs bij mijn ouders en ik hoop Kim ook nog even te kunnen zien.

Na ongeveer 1 uur rijden komen we aan. We halen onze bagage uit de auto en gaan samen naar binnen.
Stitch loop enthousiast naar Simone.
Ze geeft elk van ons een knuffel en Gordon doet hetzelfde.
'Goede vlucht gehad?' ze kijkt me vragend aan 'ik wen er niet aan' zeg ik al lachend.
'Wil je iets drinken? Of misschien iets eten? Je ziet er hongerig uit' ratelt ze aan één stuk door terwijl ze me naar de keuken begeleid.

Tom:
Met een lach op mijn gezicht kijk ik toe hoe mijn moeder Sophie richting de keuken sleurt.
'Tom help je even?' ik kijk naar Bill die twee koffers richting de deur draagt. Ik neem een tas die ik over mijn schouder draag, twee koffers en loop Bill achterna.
We zetten de koffers op hun plaats en ik merk dat Bill met zijn armband prult 'Is er iets?' hij haalt zijn schouders op 'ik vraag me af of ik ooit iemand vind.. Zoals jij en Sophie elkaar gevonden hebben' Ik kijk hem vreemd aan 'tuurlijk vind je iemand, waarom twijfel je daaraan?' een zucht verlaat zijn mond 'ik word bijna 30..' 'wat heeft dat er met te maken? Je kan op elk moment de liefde van je leven tegenkomen' onderbreek ik hem 'Wat als ik iemand vind.. Maar diegene ons leven niet wil?' 'Dan is het niet de liefde van je leven' ik leg mijn hand op zijn schouder.
'Tom, Bill?' Ik draai mijn hoofd richting het geluid en zie Sophie staan 'Simone heeft cake gebakken, komen jullie?' ik knik. Bill loop langs ons heen naar beneden 'Is hij oke?' Sophie kijkt me vragend aan en komt naar me toe 'Ja hoor. Tijd voor cake!' ik druk mijn lippen zacht op die van haar en loop naar de deur.

Sophie:
Ik loop naar Tom toe, spring op zijn rug en klem mijn benen en armen stevig om hem heen.
We beginnen beide te lachen en hij loopt met mij op zijn rug naar beneden. Net voor we bij de keuken aankomen spring ik van zijn rug. We gaan bij de rest aan tafel zitten en Simone geeft ons een stuk cake 'Koffie?' ik knik.
Simone en ik hebben altijd een goede band gehad.. Door alles wat ik samen met Bill en Tom heb meegemaakt denk ik.. De eerste maanden dat ze weg waren ben ik nog vaak langsgeweest. Uiteindelijk is alles een beetje verwaterd. Ik ging naar een andere school, uiteindelijk ging is studeren in de stad.. En ik hoorde Bill en Tom steeds minder. Ik verwijt hun niets, maar soms vraag ik me af hoe alles zou gelopen zijn als ze niet waren vertrokken. Als ze niet in een band zaten en niet gingen touren. Zou ik hier dan ook zitten? Met Tom?
Ik voel hoe Tom zijn hand op mijn been legt en me met zijn typische lach aankijkt. Ik lach terug en neem een hap van mijn cake.
Hoe dan ook, ben ik nooit eerder zo gelukkig geweest als de laatste jaren samen met hem.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen