Foto bij 123 - Feel it all

Hey! Als je meer leesvoer zoekt; @pineapple20 is bezig met een crossover verhaal, genaamd I will follow you anywhere [Tom Kaulitz]
Go check it out! <3

Jullie vliegen samen het hotel uit en door de auto in. Terwijl Bill de parkeerplaats afdraait, begint hij te rommelen in het vak in zijn deur.
“Eyes on the road,” mompel je, terwijl je ongeduldig uit het raam staart.
“Sorry,” antwoordt hij, terwijl hij weer recht gaat zitten en zijn linkerhand terug op het stuur legt. “I thought I had a charger there, but can’t find it.”
“It’s okay. I’ll just charge my phone when we get home.” Een kleine glimlach verschijnt op zijn gezicht en je kijkt hem met toegeknepen ogen aan. “What?”
“Nothing. I just love it, when you call it home.”
Je kijkt hem even hoofdschuddend aan, maar werpt dan weer een blik naar buiten. Normaal ben je nooit zo ongeduldig om je telefoon op te laden, maar om één of andere reden voelt het niet helemaal oké dat je telefoon leeg is. Je ademt diep uit en dwingt jezelf logisch na te denken – je voelt je gewoon schuldig, omdat je vergeten bent je moeder te bellen. That’s it. Hoe kan je ook zo stom zijn?! Het is al erg genoeg dat je niet bij je eigen familie bent met de kerst dit jaar, maar dan vergeet je ook nog eens om ze te bellen, terwijl je dat beloofd had. Je maakt er weer een potje van, Maud, spreek je jezelf streng toe, nog even en dan laat mam je überhaupt niet meer in Los Angeles wonen.
Je grinnikt kort bij het idee dat ze je in haar koffer mee naar huis zal slepen, als ze hier is. Bill kijkt je geamuseerd aan. “What’s so funny?”
“Nothing,” zeg je snel. “Inside joke.”
Je kijkt weer naar buiten en voelt dat hij zacht zijn hand op je been legt. Hij knijpt kort in je knie, zodat je hem vragend aankijkt.
“It will be all right, you know,” probeert hij je gerust te stellen, terwijl hij je vanuit zijn ooghoeken aankijkt.
Je fronst. “What will be all right?”
“You and your mom. I mean, sure, she’ll act all angry and stuff at first, but we both know she can’t stay mad at you. Not really, anyway.”
“I suppose.” Een glimlachje verschijnt op je gezicht en je zucht. “I guess I just feel terrible forgetting about it in the first place. About her, about everyone back home. It is so weird not to be with them this time of year.”
“I know, babe,” glimlacht hij. “At least you’ve seen them a couple of days ago.”
Je knikt langzaam en zucht dan opnieuw. “It feels like forever ago, though. I can’t believe it has only been, what, five days?”
“Four,” verbetert hij je stilletjes. Je kijkt hem even verontwaardigd aan, maar schiet dan in de lach. Hij trekt vragend zijn wenkbrauwen op.
“Nothing. I just love how any day I spend with you, isn’t enough for you.”
“How do you mean?”
“Well, like now. I say five, and you immediately have to correct me because it was only four. Same goes when we cannot see each other for a while, I would say I will see you in two weeks and you would start moping because it is actually fifteen days.”
Hij perst betrapt zijn lippen op elkaar en haalt dan zijn schouders op. “It is true, though. No matter how many days I spend with you, it is never enough. And every day spend without you, is one too many.”
“Oh, you’re such a kiss-ass,” grinnik je en je steekt plagend je tong naar hem uit. Inmiddels staan jullie alweer voor het huis geparkeerd. Je springt de auto uit en trekt dan de deur naar de achterbank open. Bill stapt lachend uit en wuift dat je naar binnen moet gaan.
“I’ll get our stuff, you go call your mom before she kills you.”
“Thanks, honey!”
Je snelt naar binnen en vliegt met twee treden tegelijkertijd de trap op. Eenmaal op de slaapkamer aangekomen laat je jezelf op bed vallen en je trekt het koortje van je oplader naar je toe. Je steekt hem in je telefoon en wacht ongeduldig tot je telefoon weer opgestart is. Je ziet de ene na de andere gemiste oproep van je moeder in beeld verschijnen.
“Shit, shit, shit!” Luidkeels vloekend typ je haar nummer in en je drukt op bellen. Hij gaat amper over, of ze heeft al opgenomen.
“Maud?” Iets aan de manier waarop ze je naam zegt, zorgt ervoor dat je het gevoel hebt dat er een baksteen in je maag zit. Bill komt de slaapkamer inlopen en kijkt je vragend aan.
“Ja?” weet je uit te brengen. Je hart klopt in je keel en je dwingt jezelf te vragen: “Wat is er, mam?”
“Het is oma.”

Reacties (2)

  • Luckey

    Oh nee
    Iets is goed fout!!

    1 jaar geleden
  • Pineapple20

    Ik hou echt van hun relatie ❤️
    Ohnee wat is er met oma?? 😞😥

    1 jaar geleden
    • Pineapple20

      Ik kan al niet meer wachten op het volgende deeltje!

      1 jaar geleden
    • MaudMurder

      Aaaw! Dat komt toch echt morgen pas weer :-(
      Maar ik heb dat met jouw verhaal ook hoor. Ik was zelfs even teleurgesteld net dat je hierop gereageerd had i.p.v. dat het een melding van een nieuw hoofdstuk was, haha!

      Moet trouwens even kijken of ik Sophie hier ook in kan verwerken.. Is alleen een beetje lastig omdat Tom in deze fic met Heidi is. Struggles!

      1 jaar geleden
    • Pineapple20

      Haha ja die Heidi toch 😅 haha
      Ik wacht geduldig hoor 🙈
      Ik ga alvast even verder schrijven maar waarschijnlijk ten vroegste morgen een nieuw stukje.
      Maud hierin verwerken is gelukkig niet zo moeilijk 😁 het geeft me meer ideeën!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen