Foto bij Chapter 32

Nou, mijn 2021 begint al goed kut...

Hopelijk is die van jullie beter gestart! Hier een hoofdstukje 🧡

POV Emily Silver

Ik knipper met mijn ogen en wanneer ik wakker wordt, lig ik niet in bed. Ik schiet overeind en zie dat ik midden in het bos lig. Ik knipper een paar keer met mijn ogen, maar het beeld veranderd niet. Langzaam kom ik overeind. Het is donker en koud en het enige wat ik aan heb is een nachtjapon. Ik kijk om me heen maar heb geen idee waar ik ben. Ik loop door het bos en dan hoor ik een stem. Ik schrik en draai me om en dan zie ik mijn vader staan. Hij staat met zijn rug naar mij toe. "Pap?" ik loop langzaam naar hem toe en wanneer ik mijn hand wil uitsteken draait hij zich om. Een gil verlaat mijn mond, wanneer ik zijn gezicht zie. Hij is helemaal verminkt en het bloed druipt van zijn gezicht. "Lieverd." zegt hij en wanneer hij zijn arm naar me wil uitsteken, zet ik het op een rennen. De takken krassen over mijn armen en benen maar ik geef er geen aandacht aan. Wanneer ik denk veilig te zijn stop ik en probeer ik op adem te komen. Ik zet nog een paar stappen en dan begint de mist om mij heen op te trekken. Ik zie geen hand voor ogen. Langzaam loop ik verder en ik heb geen idee waar ik terecht ga komen. Dan hoor ik een stem ver weg in de mist. "Emily." fluistert het. Ik slik. Ik wil me weg draaien alleen mijn benen zeggen wat anders en ik loop naar richting waar de stem vandaan komt. Hoe dichter ik er in de buurt kom, begin ik de schim te zien. Hoe dichter ik in de buurt kom, hoe meer de schim vorm begint te krijgen. Dan zie ik Samuel staan. Hij staat dan wel met zijn rug naar me toe, maar ik zie aan het postuur dat hij het is. "Samuel?" vraag ik. Als reactie krijg ik een lage grom terug. Ik slik. "Samuel?" vraag ik nog een keer. Hij draait zich langzaam naar me om en als ik zijn gezicht zie, verlaat een snik mijn mond. In zijn armen ligt mijn moeder, haar keel open gereten. Zijn mond zit onder het bloed en zijn ogen zijn geel gloeiend. Hij gromt naar me. Hij laat het lichaam van mijn moeder vallen en dan stapt hij langzaam naar mij toe. "Nee, Samuel nee, alsjeblieft." snik ik. Hij gromt naar me en dan veranderd hij in een grote zwarte wolf. Zijn tong gaat langs zijn bek en hij begint te kwijlen. Ik slik, draai me om en zet het op een rennen. Samuel rent achter mij aan en aan griezelige huil verlaat zijn mond. Ik struikel over een tak en wanneer ik probeer weg te kruipen, beland een zwaar gewicht op mijn lichaam. Ik voel het gehijg in mijn nek. Het stinkt naar rottend vlees en bloed. "Samuel, nee, niet doen." snik ik. "Doe het." hoor ik een vrouwelijke stem zeggen. "Nee, Samuel, niet luisteren." zeg ik tegen hem. "Kom op Samuel, het is maar een mens." zegt de onbekende vrouw. Snikken verlaten mijn mond en ik probeer onder Samuel weg te kruipen. Wanneer ik op mijn rug lig, kijk ik recht in zijn ogen. Ze zijn zo rood als bloed en het bloed druipt uit zijn mond. "Maak haar af, voor eens en altijd." sist de vrouw. "Nee, nee alsjeblieft!" schreeuw ik. Daarna opent Samuel zijn bek en voel ik zijn tanden in mijn nek. Mijn adem stokt en dan wordt alles zwart.

Ik wordt wakker en schreeuw het uit. Tranen lopen over mijn wangen en ik weet even niet waar ik ben. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en dan zwaait mijn deur open. "Emily?!" roept Samuel. Een snik is mijn antwoord. Hij rent naar mijn bed en komt naast me liggen. "Hey, hey ik ben hier. Rustig maar." sust hij me. Samuel hou me vast en ik begin rustiger te worden. Ik adem diep in en uit en denk er aan dat ik veilig in bed lig, in een huis, in de armen van Samuel. "Gaat het weer?" vraagt hij. "Ja, nachtmerrie." zeg ik tegen hem en droog mijn gezicht af aan mijn trui. Ik snuif nog een keer en dan wring ik me een beetje los van Samuel, aangezien hij mijn ribben fijn knijpt. "Sorry." zegt hij. "Maakt niet uit. Uhm, zou je kunnen blijven? Ik wil niet alleen slapen vannacht. Hij knikt en kruipt dan bij mij onder de dekens. Het is stil en ik merk aan mezelf dat ik me een beetje ongemakkelijk voel. "Uh, mag ik iets vragen?" onderbreek ik mijn gepieker. "Wat dan?" T is maar goed dat het donker is, want ik weet voor honderd procent zeker dat er nu een frons op zijn gezicht is gevormd. "Wie is Angel?" Hij laat een diepe zucht. "Hoe weet je van Angel." vraagt hij. Dit keer zegt hij het op een hele aparte toon. Bijna zonder emotie. Ik slik een keer. "Uhm, ik hoorde je door de deur.. Ik eh, naja ik stond te luisteren." zeg ik een beetje beschaamd. "Hmm, nou, als je het dan toch wilt weten. Angel is mijn ex. We hebben heel lang iets gehad, maar ik wist dat zij het niet was. Maar zij dacht van wel. We hadden het nog geprobeerd alleen ja, ik was er klaar mee en toen had ik er een punt achter gezet. Ze is het er nog steeds niet mee eens." verteld hij me. "Hmm, oke... Maar waarom zei je dan tegen haar dat je soms nog aan haar denkt? Als je er klaar mee bent, lijkt mij het logisch dat je er niks meer mee te maken wilt hebben." zeg ik tegen hem. "Luister Emily, haar ken ik al van kleins af aan, we hebben veel meegemaakt samen. Dat vergeet je niet zomaar." zegt hij tegen me. Die woorden raakte me harder dan had gemogen. Ik zeg niks en draai me op mijn zei, met mijn rug naar hem toe. "Oke." is het enige wat ik zeg. Dan is het stil. Er wordt niets meer gezegd en dan val ik weer in slaap.

Reacties (1)

  • Luckey

    Hopelijk gaat alles wel goed met jou ondanks de slechte start

    Die nachtmerrie is echt eng!
    En realistisch!

    Je vriendje vergeet zijn ex niet heel snel zoxDmaar logisch als je al tijdje band hebt gehad

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen