Jaela pov:


Ik heb de komende uren tot de pauze technische lessen. Het was een bijvak die ik volgde.
Ik ging naar het lokaal waar ik volgens het rooster moest zijn. Het lokaal stroomde langzaam vol van de leerlingen die dezelfde schoolvak gingen doen als ik.

Op het laatst kwam de leraar van middelbaar leeftijd de klas in. 'Goeie morgen, klas.' Hij keek ons een voor een aan 'Bij de twee les of tekenen. We gaan dit keer veel oefenen hoe jullie de proportie gaan tekenen.' De leraar legde verder uit wat de bedoeling was voor ons in de tweede jaar die de technische vakken volgde.

Dit was al de tweede dag. Ik vond het best wel moeilijk om contact met andere te onderhouden. Het contact maken was niet moeilijk. Paar meiden waren nog naar me toe gestapt om met me te kletsen, maar verder dan dat werd het voor mij lastig. Het kwam vast door het velen pesterijen vroeger, waardoor vrienden maken moeilijk voor mij werd. Ik klapte vaak dicht als de vriendschap heel hecht begon te worden en leek het soms benauwd te hebben als mensen te dichtbij me kwamen.
Ik was meteen naar mijn kamer gegaan. De slaapkamer die ik met een kamergenoot deelde. De deur van de kamer ging open.

Mijn kamergenoot Dilanna kwam de kamer een. 'Hey,' zei ze erg kort af. Geen enkel vriendelijkheid leek in haar toon te horen.

Gisteren deed ze ook zo. Al toen we wisten dat wij komende jaar kamergenoten werden leek ze niet enthousiast. Ze ging op haar bed zitten en deed haar eigen ding.
Vriendinnen worden met haar was vast geen optie.

'Oké, klas,' zei Isolde later die dag. 'Zoals jullie zien, zijn jullie meiden van de jongens gesplit. En dat is een reden voor. Jullie gaan oefenen op spitsen. Vandaar dat jullie allemaal in deze les spitsschoenen aan moeten doen.'

Een meisje voor me hief haar hand omhoog. 'Mevrouw, maar wat gaan de jongens dan doen?'
'Die gaan ondertussen krachttraining doen. Dat is ook erg belangrijk in de ballet en danswereld. De jongens moeten leren hoe ze een vrouw moeten op tillen en daar gaat kracht een grote in rol spelen.'
Isolde liep verder door de danszaal en zetten klassiek muziek aan. 'We beginnen twee aan twee met pique turns. De voorste twee rechts beginnen als eerste.'
Ik keek goed naar de meisjes die paar rijden voor me stonden.
Ze konden het veel beter dan dat ik het zal doen.
Rosa en Shirley stonden naast me.
Hun blikken waren kort naar de dansen meiden voor hun.
'Weet jullie hoe je dit moet doen?' vroeg ik zacht mogelijk dat mevrouw Isolde me niet kon horen.
Ze keken mijn kant op. 'Ja, als je de techniek goed in de knie hebt is het niet heel moeilijk, maar hoezo dan?'
Ik beet nerveus op mijn lip. 'Nou, ik heb dit nooit gedaan. Je weet wel met spitsen.'
'Serieus? Hoelang geleden is het niet dat je gedanst hebt?' vroeg Rosa.
Hoelang was het wel niet dat ik op ballet gezeten had? Waarschijnlijk vijf of zes jaar geleden? Ik had nooit geleerd hoe ik op spitsen moest dansen. Dat is iets dat de meeste ballerina's op hun elfde leerde. Nou, ik stopte voor mijn elfde al met ballet. Ik was niet zoals mijn moeder. Mijn passie lag meer bij ritmisch gymnastiek en Contemporary dans.
'Misschien deed ze geen ballet,' zei Shirley tegen Rosa.

Ze keek me aan. 'Wat voor dans deed je?'
'Contemporary.' Ik was nu aan de buurt. Ik had goed gekeken naar de meisjes. Ik probeerde ze gewoon na te doen. Ik probeerde bij elk pirouette te spotten en een stap naar voren te gaan en hetzelfde te doen. Alleen op spitsen maakte het alles maar moeilijker op. Ik voelde een pijnlijke steek bij mijn tenen. Ik begon nerveus te worden. Een pluk van mijn bruine haar viel een deel langst mijn gezicht. Ik werd nog nerveuze op het moment dat ik getik hoorde van mevrouw Isolde die me streng toe keek. Bij andere deed ze dat niet. Helemaal vooraan in de zaal geëindigd kon ik stoppen en liep ik weer in de rij. Ik had het vast verknald.

Ik had het de komende dagen vast verknald. Alleen de solo auditie ging de komende dagen goed. Ik zal morgen vast van school gestuurd worden, doordat ik niet goed genoeg was. Morgen was het vrijdag en dan was het de laatste dag voor de uitslag. Hoe meer ik daar over nadenkt hoe zenuwachtiger ik werd. Mijn hard bonkte zelf sneller.
Ik woelde in de deken.
Het lukte me niet om in slaap te komen. Ik draaide me kort om naar mijn wekker.
Het was bijna twaalf uur 's nachts.
Zelf tellen hielp niet.

Ik ging rechtop liggen. Ik piekerde te veel over morgen. Ik had afleiding nodig. Ik had het. Aangezien ik morgen nog een laatste kans had om mezelf te bewijzen. Waarom kon ik beter niet gaan oefenen?
Sluipend trok ik mijn pantoffels aan. Heel voorzichtig deed ik de kamerdeur achter me dicht.
Hopend dat mijn kamergenoot niet wakker werd.
Dat was gelukkig niet het grootste opgave. Van dit gebouw naar de tuinen sluipen was een ingewikkeld gedoe. Het was streng verboden dat leerlingen na half elf nog rond het gebouw sluipen. Rond tien uur moesten we al in onze kamers zijn.
Op mijn tenen liep ik naar beneden.
Hopend dat ik niet betrapt werd door een van de conciërges.
Sluipend ging ik van de grote hal van de school naar de tuinen. Ik maakte de deur voorzichtig open en snoof de frisse nacht geur binnen.
Ik had even frisse lucht nodig. Buiten voelde het al wat frisjes aan dan overdag. Het was erg donker in de tuin. Als er meer verlichtingen waren dan waren de struiken en bloemen veel mooier in het licht dan in de nacht donker.
Bij een afstand zag ik een wit prieel. Het kleine tuinhuisje dat wel vaker bij grote tuinen en landhuizen te zien was.
Ik ging er heen.

Aangezien morgen de grote dag was ging ik maar wat ballet passen leren, hopen dat ik er beter van werd. Het klonk raar, maar na jaren geen ballet te hebben kon ik de meeste dingen wel. Alleen deed alles ontiegelijk veel pijn. Jammer dat ik mijn muziek niet mee had, dan had ik geoefend terwijl ik naar the sweet Little Salt Lovers luisterde.
Ik probeerde een dubbelde pirouette dat de eerste keer niet echt lukte. Oké, Jeala. Probeer het nog eens. Ik wilde weer een poging maken tot een pirouette, tot mijn blik ergens bij de struiken was.

Mijn harte bonkte.
Er klonk geritsel bij de struiken. Wel de struiken bij de grote boom. Het moest vast de wind zijn. Mijn gevoel vertelde me dat iemand daar was.
'Wie is daar?' Geen antwoord. Ik ging maar kijken wie daar stond.
Net toen ik dichterbij de struiken liep, kwam er een gedaante achter de boom vandaan.
Mijn hart maakte een sprongetje van de schrik. 'Jij weer?' Ik keek in het gezicht van die ene schoft die me de eerste dag tegen me aan botste. 'Weet je dat het niet netjes is om iemand te bespioneren,' reageer ik boos.
'Ik kwam niet om jou te bespioneren.'
'Wat kom je hier dan wel doen?'
'Je, weet toch dat de avondklok op school allang...'
'Dat vroeg ik niet,' viel ik hem bot in de reden. 'Die vraag kan ik ook aan jou stellen.'
'Ja, mooi niet. Ik had jou het eerst gevraagd.'
Er viel een stilte.
Het geluid van de wind had plaats genomen van de stilte. De stilte leek seconde op seconde lang te duren.

Ik ging weer, aangezien hij geen antwoord kon geven op mijn vraag. Ik wilde weer naar de richting lopen van het gebouw, maar ik werd bij mijn arm beet genomen. 'Blijf van me af,' snauwde ik tegen hem. Ik rukte me los van zijn greep.
'Wat aardig kan je ook zijn.'

Wat een vuile hypocriet was hij.
Ik keek hem kwaad aan. 'Aardig? Was je dat de eerste dag toen ik hier pas net aankwam dan niet?'
Hij hield zijn schouders op.
Ik ging maar weer.

'Hey, waar ga je heen.' Ik merkte dat hij achter me aan ging. 'Zout op, wie je ook mag zijn. Ik wil naar binnen.'
'Ik krijg nog antwoord van jou,' zei hij.
'Van wat?' ik stond stil en keek hem recht in zijn gezicht aan. Hij leek best knap te zijn voor een eikel.
'Over de vraag wat je hierbuiten komt doen.'
'Niet dat het jou iets aangaat.' Ik wilde weer verder lopen.
'Heeft jouw moeder jou soms geen manieren geleerd? Je loopt zomaar weg zonder antwoord en snauwt op dit moment tegen me.'
'Als je het wilt weten, ze is dood.' Nu pas veranderde zijn boze en arrogante blik naar sympathie. Ik wilde weer verder gaan lopen. Tranen brandde in mijn ogen. Weg van die klootzak die mijn tranen niet mag zien. Mijn moeder was al meer dan elf jaar geleden overleden. Ik slikte de brok in mijn kil weg. Ik moest er niet aan denken dat ik haar nog steeds miste. Tranen stroomde over mijn wangen. Ik dacht ook van de rest van mijn familie. Ik miste ze. Ik had nu al last van heimwee, terwijl ik nog niet eens een week op school zat. Ik probeerde niet te snikken.
'Over jouw moeder. Sorry dat ik dat gezegd had. Wist ik het dat jouw moeder er niet meer is.'
Ik kon mijn gesnik niet bedwingen.
'Zit jou nu te huilen?' Ik droogde mijn tranen snel weg, en keek hem woest aan.
'Nee, klootzak. Ik heb alleen last van heimwee.'
'...Dat is te merken...'
Er viel een kort stilte. Ik ging weer verder lopen naar het gebouw.
'Hey, ik had zojuist gehoord dat je de nieuweling bent die vorig jaar niet op deze school kwam. Ik weet hoe het is om heimwee te hebben en slapeloze nachten te hebben. Hoe denk dat ik hier vaak 's nachts doe hier in de tuin?' Voor de ingang stond ik nog stil. Ik keek hem recht in zijn ogen. Zijn bruine chocolade ogen.
'Ik ben gewoon nerveus van morgen en die heimwee.' Ik schudde mijn hoofd. 'Waarom vertel ik dit allemaal aan jou? Het gaat jou nog steeds niks aan.' Ik ging het gebouw weer in. Ik hoopte dat ik kon slapen voor de spannend dag.

Ik beet op mijn lip.
Vandaag was de grootste dag. De ochtend had ik instructie Engels en paar fotografie lessen gevolg tot de pauze. De volgende dans audities en rondes kwamen pas na de lunchpauze. Ik was nu al nerveus.
Met mijn dienblad keek ik om me heen of er plaats was. Het was wel erg druk in de kantine, maar ook echt vol. Er leek nauwelijks plaatsen meer te zijn waar ik kon gaan zitten. Ook niet vreemd. Honderden leerlingen uit de eerste namen deel deze week. Na deze laatste dag zullen honderden leerlingen weg moeten gaan, waardoor het weer rustig zal worden. Ik keek om me heen. Een blonde jongen van de dansklas die soms geintjes uit haalde zat daar met een groepje mensen. Tobias heette hij waarschijnlijk. Schuin tegenover zat nog een blond jongen met een gitaar tas. Hij leek ietsjes ouder dan hij. Ik schatte hem een jaar of zeventien. Ik liep weer verder op het moment toen ze me opmerkte.
'Dat is het nieuwe meisje uit mijn dans klas.'
'Hey, meisje, wil je plaats nemen bij ons aan tafel?' vroeg het blonde jongen met de gitaar. Ik draaide me om.
'Ja, graag zelf.' Ik nam plaats schuin naast hem. 'Je hebt vast mijn broertje Tobias al ontmoet. Volgens hem ben je nog niet een week hier nieuw.'
'Ja, dat klopt.'

'Ik ben trouwens Dennis.'
'Jaela,' zei ik terug.
Verder aan tafel zat nog paar mensen.
'En heb je Marley ontmoet? Ze is het zusje van Rosa.'
Een meisje met donkerblond haar keek me vriendelijk aan.
'Aangenaam kennis met jou te maken,' zei ze.
De rest aan tafel gingen kletsen. Ik kreeg weinig mee wat ze zeiden.
Mijn hart maakte weer een sprongetje. Mijn aandacht was plots bij de jongen die ik bij aankomst van school zag. Hij was echt heel knap. Alleen vroeg ik me af wie hij was?
'Hey, Jaela, luister je wel?' vroeg Tobias.
'Niet echt. Ik was afgeleid door iemand.'
'Wie dan?'
'Die jongen daar?' Marley keek me aan. 'Bedoel je Jesper?'
'Hij is een laatste jaar leerling hier en een van de populaire jongens op school, en een super goeie danser,' zei Tobias eraan toe.
'Heeft hij misschien als een relatie?' vroeg ik voorzichtig.
'Ja, dat had hij. Hij had iets met mijn oudere zus Catharina, maar die twee hebben het sinds paar weken in de zomervakantie uitgemaakt. Nu is hij single. Veel meiden zien hem wel staan als vriendje, alleen jammer dat hij niet meer met eerste en tweedejaars omgaan.' Dat is echt jammer, iemand zoals ik zag hij niet staan.
Waarom ging hij niet meer met eerste en tweedejaars om?
Ik opende mijn mond, maar deed het weer dicht.

Nummer drieënvijftig mag komen.' Ik streek de witte stikker, waar het nummer was aangegeven recht.
Vol spanning liep ik de zaal in. Drie mensen zaten aan een rij me streng aan te kijken.
'Jaela is het niet?'
Ik knikte.
'Voordat je begint is er nog iets dat ik kort met je wilt bespreken.'
Ging het over de auditie dat hij wilde bespreken?
'Ik had zojuist van een paar mensen te horen gekregen dat je gister 's nachts naar buiten was gegaan. Klopt dat?'
Shit ik was betrapt. Wat moest ik daarop gaan zeggen? '...Nou... Ik... Ik wilde...'
'Het zit namelijk zo, Jaela. Er is elke avond een avondklok waar elke leerling aan moet houden. Breek je die regel dan kan je daarmee gestraft worden. Maar aangezien je net als de eerstejaars hier audities rondes doet en maar voor een bepekte groep plaats is op deze school, zit er niks anders op dan je naar huis te sturen.'
'Wat,' zei ik geschrokken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen