Jaela pov:


'Er zit niks anders op dan je naar huis te sturen.'
'Wat?' vroeg ik geschrokken. 'Maar ik...' Ik kon mijn zin niet af maken. Op dat moment ging de deur open.
'Jongeman, Shelton, je kan hier niet zomaar de zaal binnen stormen.'
Moest vast de achternaam van Tobias en Dennis zijn.
'Klopt, maar voordat je haar naar huis ga brengen moeten jullie dit nog weten.'
De man zuchtte. 'En dat is?'
'Ze was gister die nacht niet naar buiten geweest. Wel had ze de kamer verlaten om even naar Marley te gaan, maar dat was net nog voordat alle lichten in de slaapkamers uit moeten.'
'En was jij soms naar de meiden kant geweest?'
'Nee, meneer. Marley had het me nog net die ochtend aan het ontbijt tegen me verteld. Als je me niet geloof vraag het anders Marley. Zij was tenslotte even bij Marley in de kamer,' loog Tobias.
'Goed, ik geloof je. Het was misschien een misverstand.'
'Betekent dit dat ik hier mag blijven?'
'Ja, alleen als je na deze auditie ronde door bent. Laat maar zien wat je in huis hebt.' Ik keek Tobias aan.
'Bedankt zij ik fluisterend.'
'Graag gedaan,' fluisterde hij terug en hij verliet de zaal.
Ik ademde diep in en maakte me klaar voor deze dans die ik aan de jury wilde laten zien.

Uren verstreken. De laatste kandidaat moest nog gaan. Dan moest de jury beslissen wie erdoor mogen. Ik begon te ijsberen. Zal ik doorgaan of niet? Maar wat als ze me dans niet goed genoeg vonden? Dan was deze hele week voor niks geweest.

Nee, Jaela. Zo mocht ik niet aan denken. Het zal aan het goede denken. Hopelijk was ik door op deze school. Het was een kwestie van afwachten.
Ik draaide me om op het moment toen de deur van de danszaal openging. De laatste kandidaat verliet de dansruimte.
De rest die ook auditie moesten doen stonden allemaal voor de dansruimte. Isolde stond voor ons.
'Iedereen is geweest neem ik aan. Dan zal er beslist worden wie mag blijven en wie naar huis moeten.'
'Is de uitslacht al bekend?' vroeg een meisje.
'Nog niet, en daar zal ik en mijn collega's nog over moeten beslissen wie we als beste vinden. De uitslag roosten zal op die bord komen.' Ze wees met haar vinger naar het lichtbruine prikbord. 'Ga ervan uit dat de uitslag pas voor de etenstijd zal komen. Waarschijnlijk namiddag rond vijf uur. Ondertussen zullen jullie geduld moeten hebben,' voegde ze er nog aan toe en ze ging de zaal weer een.
'Nog langer wachten? Ik wil weten of ik door ben,' zei een blond jongen.

De komende uren was ik in mijn kamer, om mezelf te vermaken. Ik luisterde ondertussen naar The Sweet little Salt Lovers.
Mijn aandacht was naar de deur die open ging. Dilanna mijn kamergenoot kwam de kamer binnen. Ik deed mijn hoofdtelefoon om mijn hals en begroette haar.
Ze keek me echt aan, van: 'Oké, waarom begroet je me in godsnaam?' Ze leek me bijna arrogant aan te kijken.
'Hey,' zei ze kort af en ging haar eigen ding doen op de kamer. Ik wist niet wat ze had, maar ze deed ook zo tijdens de eerste dag toen ik op school kwam. Vriendinnen met haar worden zou een hele moeilijke opgave worden.

Ik kon beter de kamer verlaten.

Ik keek of er beneden wat te beleven was. Misschien was er in de huiskamer wel iets. Ik had gehoord dat hier een chillruimte was.
'Ik kon zelf niet geloven,' zei iemand van een afstand. 'Ik was door. Of wij zijn door!'
'Dat moet ik aan mijn moeder gaan vertellen.'
Ik liep voorbij een groep of eerstejaars. Marley blik was meteen op mij. Ze kwam op me af.
'Hey, heb je al gekeken of je door bent?' vroeg ze vriendelijk.
'Nog niet.'
Was het al vijf uur?
'Dan kan je gaan kijken als ik jou was, hopelijk zien we het komend jaar elkaar.'
'Dat hoop ik ook.'
Ze liep verder.
Ik ging naar de afdeling waar dans gegeven werd. Er waren niet veel mensen op de gang. Misschien ook niet vreemd. Het was al tien voor half zes. En de meeste hadden de uitslag al gezien.
Ik liep naar het prikbord toe. Er stond naast de uitslag nog een flyer over dans en een advertentie over ballet audities voor derdejaars. Met mijn vinger streelde ik lang de namen kijken waar ik precies stond. Mijn blik was bij de laatste naam onderaan de uitslag.
Juist ook vergeten er stond onderaan ook de uitslag van iemand uit de tweede, en dat was ik.

Mijn hart maakte een sprongetje. Ik kon het zelf niet geloven. Ik was door! Ik kon wel huilen van geluk. Mijn moeder zou trots op me geweest zijn als ze er nog was.
'Altijd fijn dat sommige door zijn,' zei iemand naast me. Ik had niet gemerkt dat Isolde naast me stond. 'De rest zat eerst te twijfelen om jou toe te laten. Sommige technieken had je nog niet helemaal onder de knie. Maar aangezien jij de dochter bent van de beroemde ballerina Isabel Lawrence Lehner zal je ook zo goed zijn.'
'Ik ben toch niet door vanwege mijn moeder?'
'Nee, op de één of ander manier heb je iets dat de meeste leerlingen niet hebben als ze dansen. Isabel was een beste vriendin van me toen we hier op school leerlingen waren. Ik zie er graag ernaar uit om jouw les te geven.'
'Maar zeg alsjeblief niet dat ik de dochter ben van haar. Ik wil niet dat iedereen het weet en dat mensen me speciaal behandelen. Anders denken ze straks nog dat ik puur toelaten ben omdat mijn moeder een beroemde ballerina was geweest.'
Ik vond het al ongemakkelijk dat ze wisten dat ik wedstrijden gewonnen had met mijn hobby's.
'Dat is te begrijpen, daarom blijf het een geheim tussen ons twee. Ik zie je over een tijdje in mijn les. Nog ene fijne avond,' zei mevrouw Isolde en ze liep voorbij me.


Marley pov:



Paar uren eerder.

Ik zuchtte uit opluchting toen Tobias weer de danszaal uitging en het nieuwe meisje haar dans kon laten zien aan de Jury.
'Het is opgelost. Ze mag hier blijven, alleen als ze deze laatste auditie ook in slaagt is ze het komende jaar hier welkom.'
'Wat had je tegen ze gezegd?'
Er verscheen een grijns op zijn gezicht. 'Raad maar.'
'Nee, zeg maar.'
Er was een hele korte stilte tussen ons. Volgens mij zat hij me te plagen.
'Zeg het alsjeblief, Tobias.'
'Vooruit, alleen omdat jij het bent. Ik had gezegd dat ze nog net voor de avondklok bij jou op de kamer was geweest.'
'Hoe reageerde ze verder?' vroeg ik verder.
'Ze waren daar erg nuchtig over. Natuurlijk werd ze niet van school gestuurd daarmee. Anders had ze nooit de auditie kunnen doen.'
'Bedankt, Tobias. Ik zal niet weten wat ik zonder jouw hulp moest doen.'
'Geen dank, en ik help graag knappe meisjes, zoals jij,' zei hij met een glimlach. Verbeeldde het me of knipoogde hij naar me. Hij verliet de gang waar de dans ruimte bevonden.
Mijn wangen werden warm.

'Is ze nog steeds niet weggestuurd?' reageerde Rosa nors. Ze ijsberende op haar slaapkamer. De slaapkamer van mijn zus was typisch roze. Haar favoriete kleur. Het was bij deze privéschool toegestaan om je kamer zo aan te passen hoe je het wilde. Sommige leerlingen gingen wel verder dan dat door de muren aan te passen de meubels en de decoratie.
'Nee, vermoedelijk had iemand zojuist voor haar opgekomen,' zei Dilanna zittend op het bed.

Rosa stopte met ijsberen. Haar blik was op mij gericht.

Ik wist al wat ze tegen me zou zeggen.
'Volgens mij iemand uit jouw klas,' voegde Dilanna nog aan toe.
'Wie het ook mag zijn. Als ik erachter kom wie haar helpt dan zal ik er een stokje voor steken. En wat dat nieuwe wicht betreft. Is er nog nieuws over haar dat ik nog niet van haar af weet?'
Er viel een korte stilte. Rosa richtte haar blik op mij. Net als paar andere.
Ik hief mijn handen, alsof ik onschuldig was. 'Kijk niet naar mij. Ik weet nauwelijks iets over haar.'
Ze keek uiteindelijk Dilanna aan die bij haar in de kamer sliep. 'Nog nieuws over haar? Aangezien je bij haar op de kamer slaap.'
'Ja, best wel veel, eigenlijk.' Ze streelde met haar vingers over haar donkerbruine lok haar.
'Vertel me alles,' zei Rosa die naast haar op het bed ging zitten.
'Ze blijkt een Oostenrijker te zijn. Nou voor een groot deel dan.'
Dat verklaarde haar vreemde Duitse accent.
'En wat nog meer?' vroeg Rosa.
'Ze doet aan tekenen. Ze heeft beeldend kunst op haar rooster staan. Verder blijkt ze een van de lenigste meisjes van de school te zijn. Jullie hadden vast tijdens dansen gezien hoe lenig ze was. Ze had zelf een keer een oversplit gedaan, maar ook echt zover, dat wij dat niet eens kunnen. Maar het blijkt dat ze al jaren aan ritmische gymnastiek deed.'
'Die informatie wist ik al. En maar denken dat ze aan ballet deed,' klonk Rosa spottend.
'Dat deed ze ook. Voordat ze elf werd stopte ze, maar ze heeft door haar sport wel veel prijzen gewonnen. Bekers als balletdanser. Meer zelf dan jij voordat je op spitsen ging.'
'Wat?' De reactie van Rosa klonk nu wel erg opgefokt.
'Ja, dat niet alleen ze heeft ook veel medailles gehaald als ritmische gymnast. Plus nog paar trofeeën. Veel zilveren en gouden en maar een bronzen.'
'Weet je wat dit betekent, Dilanna?'
'Dat ze op een bronzen medaille nooit derde plaats was zelf toen ze nog op ballet zat?'
'Dat betekent dat... dat....'

'Wat?' vroeg Shirley.
'Dat ze meer in haar jeugd bereikt heeft dan ik. En als ze ook nog eens rijker is dan ik.'
'Dan ons,' verbeterde ik Rosa.
'Dan... Dan is ze echt... Ongelofelijk!' reageerde ze kwaad met stemverheffing. Mijn zus leek bijna te exploderen.
Mijn zus leek wel geel en groen van jaloezie.
'Als dat kreng zo doorgaat dan wordt ze nog het besta van alles tijdens dansen.'
'Overdrijf je niet een beetje?' vroeg Shirley. 'Ik bedoel maar ze heeft sinds haar tiende geen ballet meer gedaan. Dat ze vroeger meer prijzen dan jou heeft gewonnen, betekent nog niet dat ze op dit moment beter is dan jou. Deze week kon je veel beter op spitsen dansen dan zij.'
'Dan kan misschien wel kloppen, maar wie weet zal ze in de toekomst misschien wel... Nee, ze moet hier weg. Ik wil dat ze van deze school afgaat.'
'Hoezo?' vroeg ik. 'Ze lijkt me best een aardig meid. Ik had in de pauze nog kort met haar gesproken, en...' Ik kon mijn zin niet afmaken.
'Marley, weet je wel wat je allemaal op het spel zet als je met haar omgaat? Denk aan onze club. Denk aan jouw bloed eigen zussen.'
Ik keek omlaag en zei niks meer.
'En nog iets, diegene die haar vandaag geholpen had zodat ze niet van school weggestuurd wordt zal problemen krijgen met mij. En dat meen ik ook echt.'
'Dat had je daarvoor paar minuten geleden al gezegd,' viel Dilanna haar in de reden.
'Dat zal wel, maar goed meiden, we moeten ons voorbereiden voor de groentjes die lid van onze geweldige D-groep willen worden. Of hoe ik het zeg de D-elitegroep.'
Ik kreeg een beetje een naar gevoel vanbinnen. Ik hoopte maar dat ze niet erachter kwamen dat Tobias mij en het nieuwe meisje geholpen had. Wie weet wat ze allemaal in staat was bij Tobias. Ik wist hoe mijn zus Rosabella was. Ze kon echt heel sluw en vals achter iemand rug zijn met een vriendelijk masker die ze aan andere liet zien. Wat kon ik doen? Ik wilde niet dat het nieuwe meisje van school weg ging.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen