Jaela pov:


Paar dagen waren al verstreken. Alles ging. Ik leek het echt naar me zin te hebben, alleen kon ik maar een keer per maand bereik buiten deze buurt hebben. Ik kon mijn eigen goedkope kleding van de leger des hels niet dragen. Dat hadden mijn grootouders afgeraden. Dat was opzicht niet erg de dure kleding zaten zelf comfortabel. Ik nam ze wel kwalijk dat ze geen algemeen sport hadden op deze school, zoals ritmische gymnastiek.

En niet te vergeten Jake die irritant werd. Ik begreep hem soms niet op de ene moment gedroeg hij zich enorm bot als een gevoelloze klootzak en op het andere moment deed hij irritant in de zin dat hij een beetje als een fuckboy gedroeg. Volgens mij konden we niet eens een dag gewoon doen tegen elkaar. Ik wilde hem ook zoveel mogelijk vermijden.
Ik was al blij dat hij geen technische vakken op zijn rooster had, althans dat vermoedde ik. Volgens andere volgde hij muziek en dans. Ik had theorie over produceren en organiseren van films en theater. Dat stond er ongeveer op mijn rooster.

Ik wilde naar het lokaal toegaan waar ik les heb. Ik stond stil.

Recht bij de hoek zag ik een gedaante het andere lokaal ingaan. Hadden ze zojuist mijn naam genoemd? Stiekem onopvallend wilde ik kijken.
Mijn naam werd opnieuw genoemd. De stem die het sprak kwam me bekend voor. Vast iemand van mijn klas.

Ik kon jammer genoeg niet zien wie het waren.

'Denk je dat het je nog gaat lukken?' vroeg een of persoon waarvan ik zeker wist dat het van een meisje kwam. De stem kwam me erg bekend voor. Maar van wie? Van Dilanna of Rosa was het in ieder geval niet. Dat wist ik wel zeker. Misschien iemand uit de eerste?
'Het gaat nog wat langer duren aan haar gedrag te zien.'
'Hoezo?'
'Bij haar gaat het moeilijk dan ik verwacht had,' reageerde iemand wat bits.
Ik keek voorzicht via het raam van de deur te kijken wie het zei. Ik zag de achterkant van een jongen. Wacht? Was dat Jake?
'Je weet hoe ze kan zijn,' zei een stem van het meisje.
Wie kon zijn? Over wie hadden ze het opeens over? Over mij?
'Maar ik geef niet op. Ik probeer haar nog steeds te verleiden totdat ik haar eindelijk in bed heb gekregen,' zei Jake.
Het ging vermoedelijk over mij.
'Maar laten we naar de lessen gaan, voordat we te laat komen.'
'Het boeit me niet echt of ik te laat kom,' zei Jake.
Voetstappen kwamen dichterbij. Ze gingen het lokaal verlaten. Vlucht maakte ik dat ik hier weg kwam, voordat ontdekken dat ik ze zat af te luisteren.
Ik ging snel naar het lokaal waar ik heen moest.
Ik was nog net op tijd voor de les die ik zojuist op mijn rooster had.

Ook de enige paar vakken die Jake tenminste niet volgde. Ik had mijn tas naast de stoel gezet en mijn etui op tafel gelegd.
Plots klonk er geklop bij de deur.
De deur ging open. Ik was niet meer zo opgelucht als eerst. Jake kwam nonchalant de klas binnen.
'Fijn dat je nog kan komen,' zei de leraar 'Er is naast Jaela nog plaats.'
Ik had hier een bezwaar over, alleen de leraar had zijn gezicht weer voor het bord omgedraaid.
Ik keek Jake aan. 'Sinds wanneer volg jij deze les?' vroeg ik lichtjes geïrriteerd.
'Sinds ik besloten heb om jou vaker te zien,' zei Jake met een grijns.
Ik keek hem lichtjes geschrokken aan. 'Nee, wacht je hebt toch niet...?' Ik maakte mijn zin niet af.
'Ja, ik volg sinds vandaag deze technische vak. Je gaat me ook tijdens podiumopbouw zien.'
'Ik heb nooit gedacht dat je een type bent voor dat. Je lijkt me meer...'
'Jaela, wil je stil zijn? Je zit in de klas om leren niet om te praten. Dit is geen één of andere theekransje.'
'Ja, Jaela. Wees stil.'
'Zeg jij maar niks,' siste ik fluisterend. 'Jij praatte zelf ook.'
Ik gaf Jake verder geen aandacht meer. Ik ging maar verder waar ik gebleven was.
'Was dit maar een theekransje,' zei Jake minuten later.
Volgens mij kwam Jake dichterbij of ik verbeeldde het me.
Ik keek heel kort naar Jake tafel.
'Het is jouw nieuwe roeping zie ik. Om deze technische les te volgen.'
'Een soort van.'
'Wel vreemd, en maar denken dat je het al druk had met muziek en dans.' Ik keek hem aan.
Opeens was hij stil.
'Ik heb je toch niet in verlegenheid gebracht,' zei ik een beetje spottend.
Ik ging weer verder met mijn werk.
Jake keek om zich heen en richtte zijn blik weer op mij. 'Hoe wist je dat ik aan muziek doe.'
'Jake, ik ben niet gek. Tenzij je me wijst wilt maken dat je een erge mysterieuze en vage gast bent. Ik heb je een keer piano zien spelen bij een muziekruimte.'
'Wat moet je in vredesnaam bij de muziek gedeelte doen?' siste hij zachtjes. 'Je volgt niet eens muziek aangezien ik je...' Hij maakte zijn zin niet af.
'Dennis had een keer gevraagd om eens te komen kijken naar zijn piano kunsten. Ik zag je via het lokaalraam piano oefenen. Ik ben er hierdoor achter gekomen.' Ik ging weer verder waar ik mee bezig was.
Ik was op een gegeven moment zo geconcentreerd, dat ik niet opmerkte wat Jake mee bezig weg.

Plots kwam zijn hand onder zijn tafel op mijn bovenbeen. Hij streelde met zijn hand dichtbij mijn lies, waardoor ik een kreet slaagde.
Alle blikken keken onze kant op. Met een boze leraar.
'Jaela, wat heeft het gekrijst te betekenen? Ga onmiddellijk mijn klas uit!'

'Maar...'

'Nu meteen!'
Ik stond op. Ik keek Jake kwaad aan. 'Je wordt bedankt.'
Ik pakte mijn spullen om het lokaal te verlaten.

Rosabella pov:


Jaela. De naam gaf me al veel walging. Ze moest me echt veel denken aan een enorme kreng die ik hele lang ken en.... Ugh, ik haatte haar. En Jaela begon ik ook langzaam te haten. Van buiten probeerde nog vriendelijk te zijn, ook al koste het me steeds meer moeite, maar van binnen kookte ik echt van woedde. Ze had de afgelopen weken me echt veel boosheid bezorgt. Misschien was het onbewust, of misschien om me met opzet jaloers te maken. Na de lessen liep ik naar de meiden van mijn D-elitegroep af.
Tessa de nieuweling in ons groep zat te kletsen over haar gitaar ervaring.
Marley keek mij kant op. 'Rosa, wat is er?' vroeg ze. 'Je lijkt wel kwaad.'
'Dat ben ik ook. Meiden, we hebben nu dringend een groep vergadering, nu.'
'En je zus dan?' vroeg Shirley.
'Ze kan voor dit keer overslaan. Kom mee.'

'Wat is er gaande, meid?' vroeg Shirley in onze slaapkamer.
'Jullie weten immers wel wat mijn probleem is,' zei ik ijsberend in mijn kamer.
'Wacht, het gaat zeker over het nieuwe meisjes,' zei Dilanna.
'Goed geraden.'
'Zus, wat heb je toch tegen haar?' vroeg Marley. 'Heeft ze jou dan iets aangedaan?'
Ik hield mijn schouders op. 'Nee, maar ik ben wel fel tegen haar. Ze blijkt veel beter te zijn met dansen dan ik, praatte met de populaire laatste jaar genaamd Jesper, heeft meer bereikt in haar leven dan ik. En als ze ook uitslooft en me laat zien dat ze rijker is dan ik met haar duren merkkleding die ze ooit zou dragen, dan is het echt oorlog. Dan meen ik echt!'
'Ik heb haar nog niet veel met de duurste merkkleding zien lopen. Haar kleding ziet er vrij duur uit,' zei Dilanna.
'Zou het misschien kloppen dat je wat jaloers op Jaela bent?' Ik keek Marley aan.
'Hoe kom je daar nou bij?'
Ze hield haar schouders op en probeer me nog steeds aan te kijken. 'Je doet vaak zo naar mensen als je jaloers bent.'
'Ik noem het geen jaloers, Marley. Eerder wat ze paar keer voor elkaar gekregen heeft en het totaal niet verdiend heeft. Ze heeft echt het recht om van school gestuurd te worden. Wie steunt mij daarop?'
'Ik, zoals altijd,' zei Dilanna, terwijl ze haar hand op hef.
'Ik ook,' zei Tessa
Shirley leek een beetje te aarzelen. Ze stak uiteindelijk haar hand ook omhoog.

Ik keek Marley nog aan.

Marley pov:


Mijn zus Roza staarde me aan, dat me een nerveus maakte. Paar ogen van andere meiden waren zelf op mij gericht. Ik voelde me onder druk gezet. Ik friemelde nerveus met mijn vingers.
'Ik weet het niet, zus. Jouw plannen om iemand weg te drijven kan best wel...' Ik maakte de zin niet af. Ik wist hoe mijn zus kon zijn als ze iemand wil verjagen. Zo sluw kon ze zijn naar andere mensen. Bij ons als zussen en familie deed ze dat nauwelijks. 'Ik wil me hier liever buiten houden,' zei ik.
Ik verwachtte een ontevreden reactie van haar. Dat ze het niet met me eens was, of dat ze me ging dreigen om me uit de groep te zetten, maar in plaats daarvan knikte ze.
Ze keek de andere meiden weer aan. 'Maar goed, we hebben wel genoeg vergaderd. Ik stel voor dat we iets nuttigs gaan doen. Wat zijn de jongens trouwens aan het doen?'
Ik zuchtte. Ik wist niet waarom, was ik opgelucht dat Rosa niet moeilijk deed?

De zaterdag was gekomen. Na hard gewerkt te hebben door de weeks. De dag dat er op deze school geen lessen waren. Ik ging relaxt op de bank zitten.
'Is er wel iets leuks te doen,' hoorde ik een bekende stem de huiskamer in komen.
'Niet echt. Ik wilde zelf gaan oefenen voor mijn dansen, maar alle dansstudio's zijn pas laat in de middag open. Dat sloeg echt nergens op,' zei Rosa. 'Zoiets gebeurd nooit.
Ik besefte dat Tobias en Jaela bij mij op de bank gingen zitten. Jaela keek me nog met een vriendelijke glimlach aan.
'We kunnen ook in het centrum gaan shoppen,' stelde Shirley voor.
'Hoe willen jullie dan gaan shoppen?' vroeg Rosa. 'Jake heeft op dit moment een auto en een geldig rijbewijs. De mijne was ik vergeten mee te nemen, dat krijg je er ook van als ik met een prive chauffeur naar school wordt gereden.'
'Vraag Jake anders.' Dilanna draaide zich naar de deur om. 'Daar heb je hem al.'
'Wat willen jullie verwende nesten nu weer van me?' vroeg Jake. Hij ging met zijn hand over zijn bruine haren.
'Niks, we vroegen ons af of je mee met ons naar de stad wilt, aangezien je de enige in deze huiskamer bent met een auto.'
'Shoppen is meer jullie meiden ding.'
'Hoezo? Ze hebben in de stad ook een game winkel en een fastfood restaurant,' zei Tobias.
'Ga je ook mee?'
Tobias hield zijn schouders op. 'Ja, waarom ook niet. Er is hier niet echt iets te doen. En de danslokalen zijn tot laat in de middag gesloten.'
'Zie je, daarom juist,' zei Rosa.
Ik hoorde Jake zuchtte. 'Vooruit.'
'Wilt de rest van jullie ook mee?' vroeg Rosa.
'Ik wil misschien wel mee,' zei Jaela.
Ik keek haar aan. 'Weet je het zeker?'
'Ja, waarom niet? Er is toch niet veel te doen rond het schoolgebouw.'
'Maar wat al...?' Ik maakte mij zin niet af. Ik vertrouwde dit helemaal niet. Vooral niet bij het bijzijn van mijn zus. Het centrum was wel paar kilometers van deze schoolgebouw verdaan.
'Laten we maar gaan,' zei Dilanna.
De rest die naar de stad toe willen gingen al de huiskamer uit.
Tobias wilde ook de kamer verlaten. Ik pakte net nog zijn arm. Hij draaide zich naar me om.
'Hey, Tobias voordat jullie gaan moet je me nog iets doen voor me''
'Nee, wacht, hoor ik het nou goed? Jij wilt iets van mij?'
Ik zuchtte. 'Ja, dat.'
'Oh, je wilt een gunst. Wat is het?'
'Ik maak een beetje zorgen om Jaela.'
'Hoezo dat dan?'
'Ik vertrouw het hele gedoe niet met mijn zus en haar vrienden buiten school. Ik heb het liefst dat ze niet meegaat, en aangezien je ook met ze meegaat...'
'Je wilt dat ik een oogje op het zeil houdt,' viel Tobias me in de reden.
'Ja, precies dat. Kan je me beloven dat er niks met Jaela gebeurd en dat ze ook op tijd met de groep weer terug op school komt?'
'Dat is wel een erg groot gunst, maar ik doe het graag voor je, gewoon omdat jij het bent.'
Ik wist niet wat me bezielde, maar ik omhelsde hem bijna.
'Ik moet nu gaan,' zei Tobias nog en verliet de huiskamer.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen