Jaela pov:


Zonlicht verlichtte de slaapkamer meer. Ik werd daardoor wakker. Ik kreunde.

Was het al tijd?

Ik keek op mijn wekker. Mijn ogen wedden groot van de tijd. Het was acht uur. Shit ik had me bijna verslapen. De lessen beginnen om kwart over acht en ik moest nog gaan ontbijten.

Ik stapte meteen uit bed. Gehaast naar de badkamer in om me klaar te maken. Ik poetste mijn tanden. Ik keek snel op mijn rooster wat ik had. Fijn dat de balletlessen en de andere dansvakken in de middag na de lunch was. Ik deed mijn bruine haar in een los gedraaide knot, kleedde me meteen om en haastte me naar aula voor het ontbijt. Ik had nog een acht minuten om te gaan ontbijten. Ik liep gehaast de trap af.

Ik had mijn wekker toch op de juiste tijd aangedaan? Of was ik dat gisteravond soms vergeten. Ik pakte paar broodjes om de hele ochtend mee door te komen. Ik had zelf niet de tijd om rustig te gaan ontbijten.

'Zo, het ziet ernaar uit dat het ontbijt niet genoeg is voor jullie hongerige ballerina's?' Zei Jake, terwijl we bij het lokaal stonden waar ze fotografische lessen gaf.
Ik keek hem vernietigend aan. 'Als je het wilt weten, dit is mijn ontbijt.'
'Je weet toch wel dat je ruim een uur hebt om te ontbijten? Tenzij je...'
'Ja, ik heb me verslapen. En nee, daar is niks grappigs aan,' bijtte ik hem toe.
'Ben je soms met verkeerde been uit bed gestapt, of zo? En maar denken dat ik vaak een slecht ochtendhumeur had,' zei hij, terwijl hij het klaslokaal in stapt.

De deur ging met een klik open. Ik zette mijn tas op de houten vloer van de kleine dansruimte.
Er was blijkbaar bij de ruimte een nooduitgang deur, waarboven de groene lamp erop brandde.


Ik haalde de mp-speler uit mijn tas. Als het aan mij lag had ik mijn favoriete nummer van the Sweet Little Salt Lovers opgezet, maar ik moest gaan oefenen. Een half uur na het eten had ik deze kleine dans studie kunnen gebruiken.

Ik was wat langer in de aula gebleven. Het eten avond eten was echt geweldig. De thema was blijkbaar paar wereldkeuken. De Aziatische, Italiaanse Mexicaanse keuken kwam regelmatig tegen. Mijn blik was bij de meeste bekendekeuken. Ze hadden hier ook Oostenrijkse gerechten. Erdäpfelsalat: Oostenrijkse aardappelsalade. Oostenrijkse goulash, Käsespätzle: Duitse en Oostenrijkse Macaroni en cheese versie. En Weense Apfelstrudel en Kaiserschmarrn warendessert optie die zo lekker waren.

Ik trok mijn spitsen aan bij de barre. Wat konden mijn grootouders soms vreselijk zijn. Mij eerst overtuigen en vervolgens misleiden. Ik moest het maar doen met dans en de paar technische vakken die ik hier volgde. De enige pluspunten dat mijn grootouders wel splitsen voor mij konden kopen. Die dingen waren echt duur. En dat was niet de enige dat ze voor me deden. Ze vonden het ook nodig om dure kleding voor mij te kopen

Ik zette de klassieke ballet nummer op.
Ik keek mezelf in de spiegel aan.
Oké, ik kon dit.
Ik sta in de positie voor de draai.
Ik probeerde de pirouette. Ik verloor al bij de halve draai bijna mijn balans.

Ik probeerde het nog eens. Ik spande mijn buik in.Ik ademde diep in. Het lukte me na de tweede keer.
Ik probeerde de dubbelen pirouette. Ik spotte blijkbaar niet helemaal goed genoeg. De spitsen gaven een pijnlijke steek bij mijn tenen. Ik verloor mijn balans. Ik belandde met de linke kant van mijn armen heup op de houten dansvloer.
Ik stond voorzichtig op.
Een pijnlijke tinteling voelde ik op de plek waar ik viel.
Oké, met spitsen was het best moeilijk en pijnlijker dan ik verwacht had. En maar denken dat het de eerste paar keren pijnlijker waren. Als ik dat achteraf had geweten.
Ik had de eerste paar keer met het dragen van spitsen blaren bij mijn tenen.

Ik richtte mijn blik naar mijn mp3-speler.
Ik had de behoefte om de liedjes van the Sweet Little Salt Lovers te gaan luisteren, terwijl ik danste en paar Ritmische Gymnastiek oefeningen erbij deed
Ik keek mezelf weer in de spiegel aan.
Mijn donkerbruine haren viel bijna los van mijn knot.
Ik deed de knot strakker.
Mijn hart maakte een sprongetje. Schuin bij mijn ooghoek zag ik een gedaante in de spiegel.
Met een ruk draaide ik mijn blik op naar diegenen.
Jesper leunde bij de deurpost.
Ik dacht dat ik de deur dicht had gedaan? Of hij had zo onopgemerkt mogelijk de deur opengedaan.
'Je hoeft voor mij niet te schrikken.' Er verscheen een scheve grijns op zijn gezicht.
Mijn wangen werden warm van het blozen. 'Hoe lang sta je daar al?' vroeg ik.

'Pas net.'
De vlinders vanbinnen kwamen weer naar boven, terwijl ik de rest van de lessen en overdag het probeerde te onderdrukken.
Ik beet op mijn lip.
Er viel een korte stilte.
'Volgens mij ben je best een stille meid.'
Jesper blik hoe naar mij staarde. Oh My god. Ik smelt bijna van zijn blik.
Ik hoopte dat hij niet opmerkte dat mijn knieën bijna knikte door hem. 'Ik ben niet
Naar boven.
'Lukt het verder wel?' vroeg Jesper.
'Eigenlijk niet, nee. Ik probeer de dubbele pirouette met spitsen, maar met spitsen is het moeilijker en pijnlijker dan ik verwacht had.'
Een verscheen een fronst op Jesper gezicht, zijn neutrale blik was naar verrast gegaan. 'Werkelijk?'
Ik wist niet wat ik daarop moet zeggen.
'Hoe is het jou dan gelukt om de auditie rondes hier te halen?' Ze verwachten hier wel leerlingen die dansen op topniveau.
'Ik denk geluk.'
'Ik denk dat je een goeie danser bent, maar dan met weinig ballet ervaring. Of je moet me wijsmaken dat pirouette draaien niet jouw ding is,' zei hij vervolgens met een plagen de grijns.
Verbeeldde het me of zag ik dat hij naar me knipoogde?
'Ik kan je anders wel helpen.'
'Echt? Ik bedoel als je dat graag zou willen,' zei ik zo neutraal mogelijk. Mijn hart bonkte zo hart in mijn kil en vanbinnen voelde ik veel gelukzaligheid en enthousiasme.
Er drong iets tot me door.
Ik keek Jesper recht in zijn gezicht aan. 'Maar jullie jongens dragen toch geen spitsen op ballet?'
'Nee maar we kunnen de dames met spitsen wel helpen.'
Mijn wangen voelde warm aan en kerk meteen de andere kant op en hopend dat hij niet merkte dat ik bloosde.
'Kom, ik help je wel.'

In die tijd heb ik al veer geleerd als het om pirouette draaien op spitsen gaat. Ik kon uiteindelijk de vier dubbele pirouette. Bijna de vijf dubbele.
'Zie je. Ik zei toch dat je een goeie danser was.Je had alleen een steuntje achter de rug nodig,' zei Jesper.
Zijn groene ogen staarde recht in de mijne. Mijn knieën beginnen te knikken en veel kriebel kwamen naar boven.
Hij ging wat dichtbij met zijn gezicht.
Was hij van plan om mij te zoenen?
Hij leek bij te komen van het staren.
'Ik hoop dat je verder kunt. Ik moet nu gaan,' zei hij.
Ik keek hem bijna teleurgesteld aan die de dans studio verliet.
Ik verlangde er zo naar om hem te zoenen. En eens weten hoe het voelde om iemand kust te beantwoorden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen