Jaela pov:


De rest van de rit onderweg had ik geen zin om met Jake te praten. Ik was nogal moe. Ik had die nacht slecht geslapen. Mijn kamergenoot had hard gesnurkt. Het klonk als gezaag, waardoor ik uren in bed wakker was. Mijn oogleden werden zwaarte. Op een gegeven moment zakte mijn ogen dicht en viel ik in slaap.


'Wordt wakker,' zei diegene terwijl ik een koude vinger mijn wang voel strelen 'Wakker worden, schoonheid. We zijn er.'
Ik kreunde.
Het koste me paar seconde om te beseffen dat ik in Jake BMW zat. Zijn auto lag ergens geparkeerd waar ik god wetend niet wist waar precies in Canada.
'Waar zijn we?' vroeg ik nog een beetje slaapdronken.
'Ergens bij een andere stad.'
Ik stapte uit zijn zwarte BNW en ging met hem op pad. Hier klopte iets niet. Ik herkende deze plaats niet. Hoe ver had Jake eigenlijk gereden?
'Welke plaats zijn we in godsnaam?'
'Ergens ver van school verdaan,' antwoordde hij met een grijns.
Ik keek met onbegrip aan.
'Ik meen het. En stap je nog uit?'
'Ik mag ook hopen dat we op tijd terug naar school komen, want ik wil niet als de vorige keer in de problemen raken.'

'Maak je geen zorgen, schoonheid, dat zal niet gebeuren. Niet zolang ik heel veel tijd met jou heb.'
Ik ging op de stoep staan. 'Dat is te hopen, want ik zweer het, Jake.'
'Kom mee.' Hij wilde een arm over mijn schouder leggen.

Ik sloeg zijn arm weg. =

'Jemig bepaalde meiden ook altijd.'
Ik draaide me om. 'Pardon?'
'Jemig, Jaela. Het was maar sarcastisch. Een beetje gevoel voor humor kan je toch wel hebben?'
Het zal wel. 'Waar precies in de stad gaan we eigenlijk heen?'
We passeerde de hoek van de straat.
Ik keek Jake aan, die opeens zijn mondhoeken lichtjes omhoog krulde.
Zijn bruine ogen keken me doorborend aan. 'Verassing?'
Kon hij voor een keer niet zo mysterieus zijn? De loop me bij mijn zenuwen.
Hij liep linksaf bij de hoek van de straat.
Hier was blijkbaar het centrum van de stad.


'Waar wil je heen?'
Ik hield mijn schouder op. 'Ik hou niet zo van shoppen.'
'Dat zag er die zaterdag daarop niet uit,' zei hij. We liepen langs paar etalages.
'Jake, ik weet niet of jij je nog herinnerd, maar Rosa en haar vriendinnen wilde dat ik met ze meeging naar de stad.'
'Je leek het wel naar je zin te hebben.'
'Misschien kwam ik voor de gezelligheid,' reageerde ik nors. 'Ik heb bovendien geen eens geld bij me om iets te kopen.'
Hij stond stil. En precies voor mijn neus. 'Volgens mij zei je dat de volgende keer ook. Of je bent jouw geld vergeten of een van jouw dure creditcards.'
'Jake, ik heb niet eens een creditcards.' Ik had er zelf nooit een gehad, laat staan mijn vader. Of mijn moeder er één had was ik niet zo mee bezig. Ik was nog te jong wat dat allemaal inhield.
Jake keek me vreemd aan. 'Daar geloof ik helemaal niks van. Alle meiden op school hebben een creditcard.'
'Ik ben niet zoals alle andere meiden,' zei ik bot en uit ergernis.
'Jeez, Jaela, rustig aan. Ik vroeg het me alleen af waarom jij zo...'
'Zowat?'
'Zeldzaam bent. En kunnen we een keer gewoon tegen elkaar doen? Ik heb vandaag geen zin om ruzie met jou te hebben,' zei Jake.
Ik knikte.
Er verscheen een scheve grijns op zijn gezicht. 'Ik kan je anders wel trakteren op...'
'Nee, dankje, Jake. Wat het ook is ik hoef het niet. Ik vertrouw je niet volledig.'
Ik hoorde hem zuchtte.

Ik begon na een tijdje me een beetje te vervelen. Ik was met Jake naar paar winkels geweest om rond te kijken. Het hele centrum had ik waarschijnlijk met Jake al verkent. De stad zag er zelf best kleiner uit. In New Brunswick was het centrum volgens mij groter.
Jake had zelf zijn geld aangeboden om iets te kopen. Ik had het geweigerd. Ik hoefde zijn geld niet, en ik wist niet wat hij in staat was en wat hij voor mij te goed wilde.
Volgens mij dachten de mensen dat ik iets met Jake had. Telkens zijn irritante arm over mijn schouders die ik weg sloeg.

'Je houdt blijkbaar niet dat ik jou aanraakt.'
Joh, je meent het?
'Weetje, de meeste...' Hij maakte zijn zin niet af.
'Wat?'
'Niks, laat maar. Kom mee,' zei hij. 'Ik heb namelijk trek. En ik denk dat jou ook wel honger hebt.'
Hij leek zojuist mijn gedachten gelezen te hebben. Mijn maag begon opeens te knorren. Wanneer had ik voor het laatst ook alweer gegeten? Volgens mij alleen mijn ontbijt dat vrij weinig was. Ik had de hele ochtend geen honger.
'Ik trakteer je anders wel ergens op.'
Voor mij hoeft het geen chic vijf sterrenrestaurant te zijn om te gaan eten. Ik had zelf geen behoefte om een stuk biefstuk of Kaviaar op mijn bord te hebben. Met zulke dingen aten we thuis nooit. We hadden het geld niet eens voor. Zelf toen mijn moeder nog leefde en goed verdiende gingen we niet eens naar zulke duren restaurants.
Waar leidde Jake me naartoe? Hier kwamen we al vandaan toen we van de parkeerplaats naar het centrum toe gingen.
Ik keek Jake aan, die zijn sleutel uit zijn broekzak pakte. Hij drukte op de knop. Zijn BNW werd met een klik weer open. Zijn blik was kort op mij. 'Stap in. We gaan niet hier in de buurt eten. Ik heb zelf een veel betere plek dan hier.'
Ik opende de portier van de passagierskant om in te stappen.
Het was waarschijnlijk toch een duur restaurant. Wat had ik anders verwacht van een rijkelui jongen.

Hij stopte bij een parkeerplaats naast de snelweg.
De motor stopte met rijden.
Ik keek Jake vreemd aan. 'Zijn we er dan al?' vroeg ik. Nog steeds niet begrijpend wat wie hier deden. Was hier dan het chic restaurant waar hij me wilde trakteren?
Zonder antwoord van hem trok hij de portier van zijn kant open. Zijn sleutel had hij van het slot gehaald.
Ik stapte ook uit.
'Jake wat doen we hier?' Het witte gebouw voor de parkeerplaats was vrij klein. Was vast de achterkant van het restaurant. Wacht eens? Dit was. Het bord voor het gebouw vertelde me dat het geen één of ander dure restaurant was.
Het was een... Een fastfood restaurant?
Jake opende de glazen deur voor me.
'Serieus, Jake? Een fastfood restaurant?'
'Ja, ik hoop dat je daar geen bezwaar in hebt, want het is mijn favoriete plek waar ik heel weinig kom.'
'Nee, ik had alleen niet van iemand die rijk is verwacht. Alles beter dan een duur restaurant,' zei ik.
Ik kreeg meteen een vreemde blik van Jake.
We gingen ergens bij een tafel naast het raam zitten.
Een wat mollige vrouw van rond de middelbare leeftijd kwam meteen naar ons toe. Ze gaf ons de menukaarten.
Aan haar gezicht te zien had ze blijkbaar een slecht humeur.
'Zeg weetje. Ik heb zelf niet van je verwacht dat je liever niet naar een duur restaurant wilde. De meeste meiden op school gaan liever naar een chic restaurant dan...'
'Jake, voor de zoveelste keer ik ben niet zoals al die andere meiden die je ooit mee gedatet hebt,' zuchtte ik.
Er verscheen een grijns op zijn gezicht. 'Dus, dit is volgens jou een date?'
'Ik noem het eerder een ontvoering. Ik heb zelf niet gevraag om ergens heen te gaan.' Ik had er zelf niet eens voor gekozen.
'Weetje, je bent best een ander geval. En dat had ik voor jou niet verwacht. Vooral niet voor iemand die dans op haar rooster heeft. De meeste op die school gaan liever naar chic restaurants dan naar deze goedkopere fastfood tent waar, vooral arme sloebers heen gaan.'
Ik kon wel bijna van mijn fel springen. Hoezo voor arme sloebers?
de meeste Ik dacht serieus dat je zin had in Kaviaar.
'Nee, dankje.


'Hier is de menukaart voor jullie tortelduifjes.'
Ik keek Jake kort aan en keek de vrouw weer aan.
'We hebben niks met elkaar,' zei Jake en ik in koor.
'Mijn excuses. Ik hoor wel van jullie wat jullie willen.' Ze draaide zich om en liep terug naar de toonbank van de bestellingen.
Er verscheen een grijns op Jake gezicht.
'Wat je ook denkt, Jake. Het antwoord is nee.'


'Weten jullie al wat jullie willen?' vroeg ze na een tijdje op een ongeïnteresseerde toon. Ze had haar tablet voor de bestelling bij zich.
'Een hamburger menu.'
Ik bestelde groenteburger menu. In plaats van gewone friet zoete aardappelen friet. Op de één of andere manier vond ik zoete aardappelen friet veel lekkerder dan gewone friet. Het was één van mijn favoriete snack om te eten.
'Geen salade menu, zoals de meeste ballerina's?' vroeg hij. Hij nam een slok van zijn cola.
'Nee? En hoezo zou ik dat nemen?'
Hij hield zijn schouders op.
Ik nam een slok van mijn aardbeien milkshake. Zonder mobiel duurde de tijd langer. Ik had nog liever dat ik op Instagram scrol. Jake kon echt het bloed onder mijn nagels verdaan halen. Begreep hij nog steeds niet dat ik niet als alle andere meiden was?
Ik stikte bijna van mijn milkshake. Ik schrok van de aanraking onder de tafel.
Jake zat zo uitgebreid tegen over me.
'Kan jij je voeten thuis houden?'
Het was erg irritant dat hij zo ver bij mij uitstrekt.
'Had je er dan last van?'
Wat een domme vraag was dat. 'Ja, anders vraag ik het toch niet?'
Volgens mij probeerde hij me op verschillende manieren me uit te tent te lokken.
'Denk je nog steeds dat de meeste meiden op school een salade zouden bestellen?'
Hij leunde met zijn arm op de bankleuning waar hij op zat. 'Nee, de meeste toekomstige balletdansers hebben liever de voorkeur voor gezonde salades.'
Zei diegene die een hamburger met friet besteld had.
Onze eten kwam meteen aan.
Zonder enkel woord nog vuil te maken aten we onze eten. Jake betaalde de rekening en verlieten deze fastfood restaurant.

'Gaan we nu terug?' vroeg ik. Ik opende de portier van de passagier kant. 'Het is al half zes en ik wil liever zo vroeg mogelijk op school zijn.' Ik keek Jake aan.
Ik wachtte op zijn antwoord, maar hij startte de auto zonder nog iets terug te zeggen.
'Jake?'
'Ja, we gaan ook die kant op,' antwoordde hij kort af. Hij scheurde de parkeerplaats af. De banden van zijn BNW piepte toen hij de snelweg opging.
Reed Jake altijd op de snelweg? Het maakte me nogal beangstigend. Hoe hij reed.
Mijn hart klopte door mijn. Verward of het door dat kwam of de gevoelens die de laatste tijd sterker leken.
Ik leunde met mijn hoofd tegen het glas van de portier. Ik had op de terug weg niet de behoefte om in slaap te dompelen. Doe moeheid leek minder te zijn, en mijn klopte nog steeds. Ik gaf toe dat ik het eng vond om in slaap te vallen, terwijl Jake achter reed. Straks maakte hij nog een ongelijk.
En ik kan me eerlijk gezegd zelf bij de heenweg niet echt herinneren waar ik het lef had om in slaap te vallen. Misschien dat ik te moe was om mijn ogen open te houden.

Een tijd lang in de saaie rit bedachtzaam uit het raam staren, terwijl het steeds donkerder werd buiten.
Jake verliet de snelweg. Waren we er dan al zo snel? Of had hij een andere route gevonden dat naar de privéschool toe leidde?
Ik keek Jake aan, die op de weg concerteerde.
Mijn blik was vooruit. Wacht eens even? Dit kon hij me niet aandoen. Het geluid van de stenen parkeerplaats of grote oprit waar de banden van de BNW opreed weerklonk in de auto.
Voor het gebouw staat de Logo en de naam van de bowlingbaan.
Wilde Jake ook nog eens gaan bowlen? Ik hoopte dat hij hier puur was om te locatie van zijn gps te vinden. Of misschien was hij heel verkeerd afgegaan en wilde hij terugrijden. Ik had me jammer genoeg vergist.
Hij parkeerde precies bij de hoek van de struiken. Net wat ver van de bowlingbaan. Hij haalde zijn sleutel van het slot, waardoor de motor stopte.
'Wat doen we hier in vredenaam bij een bowlingbaan?' vroeg ik uit frustratie.
'Dat is een verassing.'
Hij stapte uit.
'Had je niet beloofd dat we terug naar school gingen?'
Dit was echt serieus We waren misschien drie kwartier kwijtgeraakt.
'ik had je helemaal beloofd. Je vroeg of we naar de richting van school toe gingen. Het klopte wel dat de Bowlingbaan bij dezelfde route bevindt. De school is hier binnen meer dan een half uur in de buurt.'
'Maar wat doen we dan hier bij de bowlingbaan?' Als er geen lantarenpalen bij het gebouw waren was Jake een vaag schim voor me.
Er verscheen een grijns op zijn gezicht.

Ik had zijn grijns echt van zijn gezicht weg willen meppen.

'Wat denk je? We gaan hier bowlen.' Hij pakte mijn arm beet en wilde naar binnen gaan.
'Ja, mooi niet,' snauwde ik. Ik rukte mijn los van zijn greep. Ik mijn tijd al verspilt met jou hele daagse bullshit. Denk je nou echt dat ik met jou naar die stomme bowlingbaan wil?'
Ik wilde terug, zodat ik misschien nog kan oefenen voor de dag erop en daarna in een warm bad gaan en gaan slapen.
'Ik meen het Jake, ik ga niet naar binnen. Breng me naar huis. Ik heb hier echt geen zin in.'
'Dan zou je lang moeten wachten, want ik ga wel. Of ik het alleen speel of niet. En geloof me, Jaela, de bowlingbaan is ergens bij niemandsland wat ver van de snelweg. Er woont hier niemand in de buurt en er rijden hier geen bussen of treinen.' Jake had zich omgedraaid om naar binnen te gaan.
Ik keer uit irritatie goed om me heen. Ik hoorde geen geluid van auto's op de snelweg. Het enige geluid was de natuur die mij frustratie niet konden sussen. Jake was al bij de deuropening.
'Jake wacht.' Ik liep gehaast erachter na om naar die stomme bowlingbaan te gaan.

'Dus je had besloten om wel met me te gaan bowlen?' Vroeg hij bij de zitstoelen van de bowlingbaan.

Ik trok de bowling schoenen aan. Maatje achtendertig voelde niet strak aan. Ik kon net zo goed maatje zevenendertig dragen. 'Ja, aangezien we hier toch al zijn. Maar ik wil hierna wel meteen terug naar school.' Het was al een vermoeide dag.
Het scherm van onze namen stonden op het computerscherm boven de bowlingbaan.
'Ik heb eerlijk gezegd niet de behoefte om mee te doen.'
'Je naam staat er anders al op.'
'Ja, als het moet.' Ik kon de komende lange tijd ook helemaal niks doen. Ik had de bowlingschoenen al aan. Ik kon maar beter meedoen en hopen dat we na deze ronde meteen terug naar school toe gingen.
'Jij begint.'
Ik stond op. Pakte de eerste bowlingbal van de rek en stak mijn drie vingers in de gaten van de bowlingbal. Ik liet de bal voor de streep los op de baan. Rollend naar de kegels. Het geluid van kegels die omvielen.
Mijn mondhoeken krulde omlaag.
Ik had iets van vier kegels omgegooid.
Het langzaam geklap schuim achter me had mijn volledige aandacht.
Ik keek Jake geïrriteerd aan.
'De volgende keer kan beter.'
'Ga, dan zelf als je het beter kan.' Ik heb zelf nauwelijks ervaring met bowlen. Ik had nooit in mijn leven gebowld. En om eerlijk te zijn kon ik me vaag herinneren.

Ik keek bij de zijlijn toe hoe Jake bal naar de kegels toe rolde. De kegels vielen met een knal om. Dit was echt ongelofelijk. Jake had al een strike gehaald.

De komende tijd verder had ik nog geen enkel strike gehaald, terwijl de eerste tien ronde al bijna helemaal uit hebben gespeeld. Jake had serieus drie strikes weten te scoren. Ik kon niet eens van hem winnen met zijn punten. Hij stond al vijftig punten voor mij.
Ik was weer aan de beurt.
Ik zuchtte wanneer ik mijn vingers in de drie gaten van de donkergroene bowlingbal stopte. Ik rolde de bal over de baan.
Er verscheen een grijns op mijn gezicht. Eindelijk ik had voor het eerst en strike gehaald. Ik hoefde nog twee keer te gaan.
'Eindelijk dat werd nodig tijd,' zei Jake. Er klonk een beetje spot in zijn stem.
Hij pakte de bowlingbal van de rek. Waarschijnlijk was dit de laatste ronde.
Op het moment dat ik de bowling schoenen uit deed verscheen het scherm boven Jakes hoofd.
Dit kon je me niet menen niet opnieuw?
Ik keek Jake strak aan. 'Ik dacht dat dit de laatste ronde was?'
'Nope, we spelen nog eens.'
'Ja, mooi niet. Het is wel genoeg geweest.'
'Dat is jammer, want ik heb anders wel een voorstel.'
'Zoals als welke?' reageerde ik nors. Ik ging met mijn hand over mijn donkerbruine haren. 'Ik vraag me echt af of we ooit weer teruggaan. En dat je me zogenaamd niet heel Canada gaat rondreizen.'
Zijn mondhoeken krulde omhoog. 'Je had me wel in een soort van idee gebracht. Maar ik dacht eerder een wedstrijd. Als ik win doen we nog een rondje.'
'Ja, mooi niet. Jij stond als veel punten voor mij.'
En volgens mij had Jake meer ervaringen met Bowlen dan ik.
'Als jij wint van deze ronde gaan we naar huis.'
'Meen je dit, Jake? Of bluf je?'
'Ik meen het. Ga je nog beginnen of niet?'
De donkergroene bowling bal die ik bij de eerste ronde had gebruikt rolde weer bij het rek.

Ik had de komende zeven rondes beter gescoord. Ik liep dit keer niet achter met de scores.
Jake had paar meer dan twee keer mis gerold. Misschien dat ik deze keer ging winnen.
Mijn hart bonkte in mijn keel.
De tiende ronde was op gang. Ik liep tien punten voor, maar ik wist maar nooit of Jake ging winnen.
Mijn beurt was voorbij. Het geluid van de bowlingbal die op de baan rolde.
Ik keek verward.
Hoe in vredenaam kon het gebeurden? De bowlingbal was bij hem voor de derde keer misgegaan en in de zwarte goot gerold.
De spanning maakte plaats van opluchting. 'Ik heb gewonnen. Eindelijk. En dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.'
Ik trok zittend op een stoel de bowlingschoenen uit.
'Oh nee? Ik heb met opzet ervoor gezorgd dat ik je liet winnen.'
Ik keek hem aan. 'Maar hoezo?'
Hij hield zijn schouders op. 'Wat maakt het uit. Jij wilde zelf ook teruggaan. Mij boeide het niet echt.'
Ik had mijn eigen gympen weer aan en liepen het gebouw weer uit. Ik voelde een koude wind op mijn blote huid.
Ik dacht dat er vandaag redelijk koud aanvoelde, blijkbaar was de natuur gedaald verder in de avond.
Ik wist niet hoeveel tijd er besteed was. De avond lucht was donkerbouw en erg donker. De enige lichten die er verschenen was de logo verlichting van de bowlingbaan en een paar lantarenpalen. Bij de parkeerplaats.
Ik stapte meteen de auto in.
'Maar echt serieus, Jake. Je hebt aan je woord gehouden.'
'Maak jij je niet zo druk om. We gaan al naar school, zoals jij wilt,' reageerde hij bot. Hij startte de auto. Reed de stenen parkeerplaats af, richting de snelweg.

Het geluid van Jake banden die de hoek op scheurde had mijn klaarwakker gemaakt. De weg hier kwam me best wel erg bekend voor. Volgens mij waren we er bijna. Ik kon me de rest van de terugweg hier naartoe niet echt meer herinneren, waarschijnlijk was ik in slaap gevallen.
Hij reed schuin af de oprit op van de privéschool. Hij stopte de motor na het parkeren.
'Hoe laat is het?' vroeg ik, terwijl ik de gordel uit deed.
'Iets van negen uur,' denk ik
Ik wilde nog iets zeggen, maar Jake was me voor.
'We gaan meteen naar binnen. Er zal heus niks aan de hand zijn. Kom stap uit.'
Zijn laatste zin was meer een bevel.

Ik liep meteen naar de ingang van het gebouw.
Mijn hart maakte een enorme schok van de tijd op de klok. Het was al vijf over negen.
Ik keek Jake woest aan. 'Je zei dat we op tijd kwamen,' siste ik.
'Ssht, wees eens rustig. Jouw stem verraadt ons nog. We sluipen meteen de hal uit richting onze kamers,' fluisterde hij.
Ik knikte, ook al nam ik het Jake nog steeds kwalijk.
'Jullie zijn er gloeiend bij!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen