Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ze maakt een zwak geluidje dat instemmend lijkt te klinken. Hij begint haar terug naar het huis te leiden, en Nathan en ik kijken maar gewoon toe.
Hij doet de deur achter hen dicht en ik vraag me af of ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt.

Binnen aangekomen geeft Dean me een zachte kus op mijn hoofd.
‘Ik breng je even naar de badkamer, oké? We praten er later wel over,’ zegt hij, waarna ik al snel voel dat we langzaam maar zeker beginnen te lopen. Ik ben nog altijd te verdoofd om echt op te letten.
Aangekomen in de badkamer laat hij me voorzichtig op de grond zakken, met mijn rug tegen de muur, en doet de kraan aan. Ik blijf steeds maar bijna in slaap vallen, ook al voelt het niet als een slaap. Terwijl het bad volloopt komt hij naast me zitten en ik laat me tegen hem aan zakken. Ik begin weer zachtjes te schokschouderen.
Hij slaat zijn armen om me heen en kust zachtjes mijn hoofd.
‘I-I-Ik…’ probeer ik, maar het lukt me niet om iets uit te brengen.
‘Shhhhh,’ zegt hij. ‘We hebben het er zo wel even over, oké? Eerst even rustig worden.’
Ik knik stilletjes en laat me verder tegen hem aan zakken.
Wanneer uiteindelijk het bad vol genoeg is, probeert hij mijn jurk uit te trekken. Ik schrik en kijk hem angstig aan.
‘Shhh,’ sust hij me. ‘Het is oké. Ik doe het alleen zodat je in bad kunt.’
Ik wend mijn blik af en laat hem me uitkleden. Hij kleed zichzelf ook uit en zegt dat hij wel even met me mee komt, zodat hij zeker weet dat ik niet in slaap val en verdrink.
Hij helpt me in bad en gaat samen met me zitten. Ik laat hem me omhelzen en ga tegen hem aan liggen.
Hij doet nog een scheut badschuim in het water en geeft een paar kusjes in mijn nek. Hij zit achter me, en ik zit tussen zijn benen met mijn rug tegen zijn borstkas geleund. Aangezien mijn buik pijn doet van hoe ruw hij is geweest, wrijft hij er zachtjes over. Ik blijf steeds weer bijna wegzakken. Hoewel ik steeds rustiger word, voel ik me nog steeds een beetje in shock.
‘We moeten het even hebben over wat er net gebeurd is,’ zegt hij dan.
Als ik niet zo uitgeput was, was ik ineengekrompen. Hij heeft gelijk, dus ik knik stilletjes.
‘Je had niet zo mogen reageren,’ zegt hij, bijna alsof hij mijn vader is. ‘Dat was verkeerd van je. We kunnen het met elkaar oneens zijn, maar je moet altijd rustig blijven, ook als je boos op me bent.’
‘Maar… Maar je… Je had het niet eens overlegd en ik…’ Er schieten weer tranen in mijn ogen. Ik wil van hem weg schuiven, maar hij vouw zijn armen om mijn middel en houdt me tegen. ‘Je kunt zoiets niet zomaar doen.’
‘Er zijn meer dan genoeg mensen die zulke dingen leuk vinden,’ zegt hij. ‘Waarom vond je het zo erg? Je vertrouwt me toch?’
Ik bijt mijn tanden op elkaar. Ik ga niet huilen. Ik ga niet huilen.
Ik begin te huilen.
‘M-Maar je… je zei helemaal niet wat je ging doen en je deed me zoveel pijn. En je ging steeds weg en ik was zo bang en ik wilde gewoon dat het stopte. Je probeerde niet eens te controleren of ik het ook wel wilde! Je had het er ten minste van te voren met mij over kunnen hebben,’ stoot ik uit. Ik veeg verwoed mijn tranen weg.
‘Maar liefje, je vertrouwt me toch?’ vraagt hij.
‘Jawel, maar ik had gewoon gewild dat je het met me had overlegd. Ik… Ik denk niet dat ik zulke dingen wel fijn vind, ook niet als jij het doet,’ zeg ik kleintjes.
‘Zal ik anders even vertellen wat ik er fijn aan vind? Misschien begrijp je het dan wat beter en verander je wel van gedachten,’ stelt hij voor.
Ik aarzel even, maar knik dan toch.
‘Het is… Om jou zo daar te hebben liggen, terwijl je niet weg kon gaan en volledig aan me overgeleverd was, was echt… fantastisch. Het voelde heel goed om te weten dat je volledig afhankelijk was van mij om je genot of pijn te geven. En… Je zag er zo fantastisch mooi uit, zo open en kwetsbaar. Soms vind je het een beetje moeilijk om je volledig aan me te laten zien, ook al zou je echt niet onzeker hoeven zijn, dus het was gewoon geweldig om je zo voor me te hebben liggen. Het voelde heel goed om te zien hoe je reageerde op alles wat ik deed, en om je lichaam te zien kronkelen op het bed.’
Ik bijt op de binnenkant van mijn wang en houd er pas mee op wanneer ik bloed proef. Het kost me heel veel moeite om de tranen in mijn ogen te bedwingen.
‘Maar… Dean, i-ik vind het automatisch gewoon een beetje eng, om zoiets te doen. En zeker als ik er van tevoren niets van weet,’ zeg ik zachtjes.
‘Dat is oké, schatje. De volgende keer zullen we wat rustiger aan doen, oké? We zullen het zachtjes opbouwen,’ stelt hij voor, en ik verstijf.
‘De volgende keer? Dean, ik wil dit niet,’ zeg ik, en voor de eerste keer klink ik vrij fel. Ik probeer van hem weg te schuiven en kijk over mijn schouder naar hem achterom. ‘Ik wil dit niet. Waar slaat dit op? Hoe lang heb je die spullen daar al liggen? Dat zweepje, die handboeien? Hoe… Hoe kon je gewoon… Ik… Ik wil dit niet, Dean.’
Ik probeer op te staan, maar met zijn ene hand grijpt hij mijn pols vast, en met zijn andere arm trekt hij me tegen zich aan. Het is net niet hard genoeg om echt agressief te zijn, maar ik voel mijn hart kloppen in mijn keel.
‘Hailey, doe rustig,’ zegt hij. ‘Doe eens rustig. Werk gewoon even een beetje mee. Seks is heel belangrijk in een relatie. Dat weet je. We moeten toch wel een compromis kunnen vinden, waardoor het fijn is voor ons allebei? Ik ben ook maar een man. Ik hou heel veel van je, maar ik heb ook bepaalde verlangens, en als jij die niet kunt vervullen…’
Ik verstijf weer, knipper de tranen weg.
‘W-Wat… Wat bedoel…’ sputter ik, maar eigenlijk begrijp ik het al. Ik denk aan een leven zonder Dean, of een leven met Dean terwijl ik weet dat hij ondertussen naar een andere vrouw gaat om aan zijn trekken te komen. Ik denk aan hoe bang ik ben om onze intimiteit te verliezen, die vertrouwelijke, kwetsbare momenten die we alleen met elkaar delen. Als dat het alternatief is, vind ik het ineens niet zo erg meer, wat er net gebeurd is. ‘Oké. O… O-Oké.’
Hij geeft me een kusje in mijn nek en zegt verder niets. Ik dwing mezelf om te ontspannen, bij elke ademhaling een beetje meer, tot ik volledig relaxed ben. En toch voel ik nog steeds een knoop in mijn maag.
‘Wil je eruit?’ vraagt hij, wanneer het water al wat afgekoeld is en hij merkt dat ik het koud begin te krijgen.
Ik knik. We gaan uit bad, drogen ons af.
‘Wil je misschien nog eventjes slapen?’ vraagt hij, terwijl hij zachtjes mijn gezicht streelt. ‘Je ziet er moe uit.’
Ik knik weer, ook al is het volgens mij al aan het begin van de middag. Ik voel me gewoon volledig gesloopt, en ik wil alleen nog maar slapen en herboren worden als ik wakker word.
We kleden ons aan en ik kruip weer even onder de dekens. Dean komt even bij me liggen.
‘Ik blijf wel even tot je slaapt, schatje,’ zegt hij, terwijl hij zijn armen om me heen vouwt.
Ik val vrij snel in slaap, maar het was sneller gegaan als hij er niet was geweest. Ik verwacht constant weer dat moment van verraad. Ik verwacht constant dat hij me weer op het matras zal pinnen en me weer vast te binden. Zijn handen op mijn lichaam voelde als een invasie. De laatste tijd, als we seks hebben, voel ik me niet helemaal menselijk meer, alsof ik daar alleen maar lig als een pop voor Dean om te gebruiken voor zijn genot. Ik wil me zo niet voelen. Ik wil dat het weggaat, wil weten hoe lang het zal duren voordat het weggaat.
Ik wil weten of het wel helemaal onterecht is, dat ik me zo voel.

Ik slaap helemaal tot aan het einde van de middag. Dean maakt me voorzichtig wakker.
‘Hey, schatje. Word maar rustig wakker. We hebben vanavond een reservatie in een restaurant, weet je nog? Ik heb je kleding al klaarleggen,’ zegt hij, terwijl hij een lok haar uit mijn gezicht strijkt. ‘Maak jezelf maar rustig klaar.’
Ik werk mezelf nog half slapend een beetje overeind, op mijn elleboog. Ik ben een paar seconden stil om zijn boodschap te verwerken. Dan wrijf ik de slaap uit mijn ogen en knik ik.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Ja, is goed.’
Ik probeer niet ineen te krimpen wanneer hij me nog een kus tegen mijn slaap geeft, maar ik voel dat de angst meteen weer opkomt in mijn keel. Ik vertrouw zijn aanrakingen niet. Ik kan zijn aanrakingen niet vertrouwen. Mijn lichaam verraadt me.
Hij laat me weer achter in de kamer om wat wakker te worden en op te staan. Ik forceer hem een glimlach toe bij wijze van afscheid.
Ik gun mezelf een paar minuutjes om de slaap te verdrijven. Mijn hele lichaam wil gewoon de rest van de dag als een slappe lappenpop blijven liggen en vergeten dat ik besta, dat vandaag bestaan heeft.
Ik dwing mezelf naar de badkamer, waar ik zie dat Dean de nette kerstjurk die hij voor me gekocht heeft al heeft klaargelegd. Ik weet niet precies in welk restaurant we gaan eten, aangezien hij zelf als verassing gereserveerd heeft, maar het zal wel weer heel chique zijn.
Ik zucht. Neem nog een douche. Poets mijn tanden. Ik wurm mezelf in de nette outfit en begin mijn haar te doen. Ik vraag me met tegenzin al af welke knellende helse schoenen Dean voor me uitgekozen heeft.
Ik doe mijn make-up, en wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik een masker. Veel ervaring met make-up heb ik niet, maar het resultaat is vrij strak. Ik kijk naar mezelf, naar mijn masker, en ben blij met hoe het eruitziet. Dit is hoe iemand eruit zou moeten zien die op kerstdag gaat dineren met haar kersverse verloofde.
In werkelijkheid is het echt een masker. Een heel nep masker. In werkelijkheid, namelijk, voel ik me voor het eerst helemaal niet gelukkig.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ach gossie toch.
    Can the torture be over yet?

    8 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee arme Hailey

    8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen