Foto bij 129 - I'm not sure how to begin

Fijne jaarwisseling alvast!

De volgende ochtend word je wakker met knallende koppijn. Je kijkt naast je en ziet dat Bill nog in een soort coma ligt en glimlacht. Niet heel gek, als je bedenkt dat jullie pas tegen half vier in bed lagen. Je hijst jezelf met tegenzin overeind en staat dan op om op zoek naar een aspirine te gaan. Je strompelt richting de badkamer en begint in eerste instantie in het donker in de kastjes te rommelen. Als je erachter komt dat je toch echt licht nodig hebt, klik je het licht aan. Je schrikt je rot als je jezelf in de spiegel ziet. Zoals Bill al had voorspeld, is je oog inderdaad goed blauw geworden. Je krijgt hem door de zwelling amper open – geen wonder dat je niks ziet. Je kreunt en trekt het kastje opnieuw open. Je ziet een omgestoten potje aspirines liggen en pakt het uit de kast. Je neemt twee aspirines in en werpt nog een laatste blik in de spiegel, voordat je terug naar bed gaat. Je kruipt weer in bed en Bill rolt direct op zijn zij en slaat een arm om je heen. Je glimlacht en sluit je ogen. Na een aantal minuten open je ze zuchtend weer. Slapen gaat hem duidelijk niet meer worden. Je draait je voorzichtig op je zij en pakt je telefoon van het nachtkastje. Half tien… Veel te vroeg, verzucht je, dat betekent dat je nog geen zes uur geslapen hebt vannacht. Je scrolt een beetje door Facebook en besluit dan Sophia eens te appen.
Maud: Hey giiirl!
Sophia: Hey! Wat doe jij zo vroeg op?
Maud: Oh, begin er niet over! Ik heb echt een helse nacht achter de rug, babe.
Sophia: What’s up? Ben je oké?
Maud: Wacht, ik loop even naar beneden
Maud: Lig nog in bed
Maud: Zal ik je zo ff bellen?
Sophia: Is goed!
Met een tikkeltje tegenzin werk je je los uit Bill’s houtgreep en je staat opnieuw op. Nu maar hopen dat die aspirines snel gaan wekker, bedenk je, als je de gang op sluipt en begroet wordt door het felle zonlicht. Je hoort het bekende gesnurk uit de kamer van Tom en Heidi klinken en zucht opgelucht. Dan hoef je in ieder geval niet meteen uit te leggen waarom je erbij loopt alsof je een flinke knokpartij achter de rug hebt. Zodra je de keuken in loopt, komt Stitch naar je toe en hij gaat met een scheve kop naast je zitten. Je schudt zacht je hoofd en pakt de bak met hondenvoer. Hij begint direct te kwispelen en al snel komen ook Anton en Capper aangesneld. Je vult de bakken en zet dan het koffiezetapparaat aan. Je zet er een kopje onder en tikt ongeduldig op het aanrechtblad.
Maud: Ik zet gelijk even koffie
Maud: Momentje!
Sophia: Geen haast.
Sophia: Facetimen?
Maud: Als je belooft dat je niet zal schrikken!
Sophia: ???
Je haalt het inmiddels gevulde kopje onder het koffiezetapparaat vandaan en loopt door richting de tuin. Stitch heeft zijn bak inmiddels leeg en komt enthousiast achter je aan. Je schuift de achterdeur open en gaat aan de tuintafel zitten. Stitch schiet je voorbij en begint als een gek door de tuin te rennen. Je drukt op videobellen en hij gaat amper over, of Sophia heeft al opgenomen.
“Maud!” roept ze geschrokken uit. “What the hell?!”
Je glimlacht flauwtjes. “Mooi, hè?”
“Wat is er gebeurd?!”
“Kom ik zo wel op. Zal ik gewoon bij het begin beginnen?”
Ze kijkt peinzend naar haar scherm en knikt dan. “Ik ga wel even een sigaret roken dan.”
“Goeie!” Je loopt terug naar binnen voor je sigaretten en gaat dan weer terug naar buiten. Je steekt een sigaret op en blaast de rook langzaam uit. “Oké. Nou, uh, mijn oma ligt in het ziekenhuis.”
“Wat?!”
“Ja, ze heeft een herseninfarct gehad.”
“Oh, nee! En nu?”
“Nou, ze ligt dus in het ziekenhuis. Ik wil eigenlijk naar Nederland komen, maar-“
“Alle luchthavens zijn gesloten in verband met de storm,” onderbreekt ze je. “Sorry, ga verder.”
“Ja, dat dus. Ik heb oma wel even kunnen zien, vannacht. Mam had me gebeld met video. Ik schrok wel een beetje hoor, de linkerhelft van haar gezicht is verlamd en ze heeft heel veel moeite met praten.”
“Wat erg, babe.” Sophia kijkt je vol medelijden aan. “En je blauwe oog?”
“Uh, ja. Nou, mijn moeder belde dus rond twee uur vannacht en wij hadden wat moeite met wakker blijven, dus Bill had voorgesteld om een stukje te gaan rijden. Dus we waren bij dat lookout point – dat laat ik je trouwens wel zien als jullie hier zijn – toen mam belde. Bill is uitgestapt om me wat privacy te geven en ik was nogal, eh, emotioneel na dat telefoontje en, eh, we waren daar toch met zijn tweeën en ik kon wel wat afleiding gebruiken en, eh, toen hebben we wat privacy opgezocht in de auto.”
Ze kijkt je fronsend aan. “Wat heeft dat met je blauwe oog te maken?”
“Ik ben een tikkeltje onhandig geweest…”

Reacties (2)

  • Luckey

    Hahahaha 🤣 tikkeltje?

    Happy new year

    8 maanden geleden
  • Pineapple20

    Een tikkeltje onhandig 🤣 haha
    ❤️❤️

    8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen