Ze liepen terug naar de plek waar Verona oorspronkelijk had gestaan. Het leek alsof de ruimte veranderd was, want nu waren het perron en de trein duidelijk zichtbaar, waar dat eerst niet het geval was. De ruimte kon echter niet écht veranderd zijn – tenzij dit allemaal een akelige nachtmerrie was, wat Erin betwijfelde aangezien het verdomd echt aanvoelde – dus waarschijnlijk was er gewoon een scherm omhoog gegaan.
      De trein had vijf wagons. De eerste was grijs, de volgende paars, degene daarna oranje, om dan te eindigen met blauw en groen. Verona stond bij de ingang naar de paarse wagon. Aan haar voeten zat een mokkende vrouw van middelbare leeftijd en een mislukking van een man.
      ‘Kan ik ervan uitgaan dat jullie team paars zijn?’ zei Verona met een knik naar het duo aan haar voeten.
      De vrouw kwam overeind. ‘Ik ben teamleider,’ eiste ze.
      ‘We doen niet aan teamleiders.’ Er stond een liefelijke glimlach op Verona’s gezicht, maar gezien de situatie kwam het vooral heel erg dreigend over.
      Erins ogen gingen naar de Jood. Ze wilde echt geen team vormen met hem, maar aangezien de andere teams blijkbaar al gevormd waren, zat ze toch aan hem vast. Even overwoog ze om te protesteren, maar ze wilde Verona niet kwaad maken. Het dode lichaam van die ene man – dat ondertussen al was weggesleept en een rood spoor had achtergelaten een klein eind verderop – stond nog vers in haar geheugen. Ze kon het beter volgens de regels spelen. Als hun team onderaan eindigde, dan zou ze er wel voor zorgen dat Raphael werd weggestemd.
      ‘Wij zijn team paars.’ Zonder al te veel enthousiasme stak Erin het paarse vlaggetje in de lucht. ‘Hoera.’
      De slonzige man, die amper een millimeter had bewogen sinds Erins aankomst – waardoor ze stiekem had gehoopt dat hij gestorven was – duwde zichzelf overeind. Zijn kleren zaten te wijd rond zijn lichaam, waren vuil en stonken een uur in de wind. Hij zag er wat zielig uit, een verdwaalde ziel in een grote stad, maar er lag ook iets gevaarlijks in zijn ogen.
      Erin mocht hem niet. Nee, Erin vertrouwde hem niet.
      ‘Stap maar op.’ Verona maakte de ingang van de paarse wagon vrij, zodat de vijf leden van team paars konden opstappen. Erin ging als eerste naar binnen en werd meteen verrast door de luxueuze inrichting van de wagon. Vooraan stonden een aantal comfortabel uitziende sofa’s, achteraan stonden acht bedden, vier aan iedere kant van de wagon. Als ze keek in de kleine ruimte tussen hun wagon en die van team oranje, vond ze een wc en een douche, beiden beter onderhouden dan je zou verwachten in een gewone trein.
      ‘Verwachten ze de koning?’ vroeg Raphael toen hij over Erins schouder meekeek. Een rilling trok over haar rug nu de jongeman zo dichtbij stond. Als ze haar bed zou kiezen, zou ze het bed kiezen dat het verst van hem verwijderd was.
      ‘Sommigen onder ons hebben een standaard,’ kaatste ze terug.
      Raphael grimaste, alsof hij op iets zuur had gebeten, voordat hij zich terugtrok in hun eigen wagon. Erin volgde hem, om te zien dat iedereen al in de sofa’s zat. Het was oncomfortabel stil, terwijl Erin zich bij de rest voegde. Ze zette zichzelf tussen de vrouw – irritant, maar waarschijnlijk niet gevaarlijk – en Rune.
      ‘Zullen we onszelf even voorstellen?’ stelde Erin voor. ‘Wie we zijn en wat we gedaan hebben. Ik zal beginnen: Ik ben Erin Winters en ik heb niets verkeerd gedaan.’
      De Jood leunde naar voor. ‘Ik ben Raphael Klaas, jullie mogen me Raph noemen. Ik heb geen idee waarom ik hier ben.’
      ‘Ik ben Femke Wouters,’ zei de vrouw van middelbare leeftijd. ‘Ik heb me altijd prima aan de wet gehouden.’
      ‘Eddie De Backer.’ De slonzige man schudde zijn hoofd. ‘Ik heb niets misdaan.’
      ‘Dit is heel nuttig.’ Rune kruiste zijn benen over elkaar en staarde iedereen aan alsof ze ze het liefst levend zou willen begraven. ‘Ik ben Rune Devos. Ik zou hier voor verscheidene redenen kunnen zijn.’ Hij zwaaide met zijn hand, alsof het allemaal toch niet zo veel betekende als hij suggereerde. ‘Ik heb betaald voor seks, ik heb mijn vrouw bedrogen, maar ik betwijfel of dat genoeg is om iemand te laten deelnemen aan een dodelijk spel. Dus de reden waarom ik hier waarschijnlijk zit, is omdat ik iemand heb laten sterven. Het was niet mijn schuld, ik heb het zeker niet veroorzaakt, die put had hij lekker voor zichzelf gegraven, maar ik kon het stoppen en ik heb het niet gedaan.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het kon me eigenlijk niet echt schelen of hij leefde of niet.’
      Het bleef doodstil in de ruimte. ‘Jij hebt niet de verantwoordelijkheid om iemand te redden,’ zei Erin uiteindelijk.
      ‘Misschien.’ Rune deed het lijken alsof hij nog niet ieder detail van zijn verhaal had verteld. Nu Erin erover nadacht… Het was ook een redelijk vaag verhaal. Voor hetzelfde geld had hij een kind laten verdrinken, terwijl hij grijnzend toekeek. Ze had nog steeds het gevoel dat Rune onschuldig was – aan de manier waarop hij zichzelf presenteerde.
      Als iedereen echter écht schuldig was, waarom zat hij hier dan? Misschien waren de grenzen van ‘schuldig’ zo vaag, omdat er een politieke agenda aanwezig was. Misschien zat Rune hier wel alleen omdat hij een zakenman was en Erin alleen omdat ze de waarheid sprak – en vocaal was over het feit dat de waarheid gesproken moest worden.
      Als ze dat meenam in haar perspectief, dan werd het allemaal iets logischer. Ja, iets als dit zou zeker wel georganiseerd kunnen worden door linkse extremisten. Het was zeker en vast kinderachtig genoeg om een aanval van links te kunnen zijn.
      ‘Dus gaat iemand anders nog bekennen waarom ze hier zijn, of…’ Rune leunde wat meer naar achter in de sofa.
      ‘Ik heb mijn vrouw in elkaar geslagen.’ De woorden kwamen uit Eddies mond. Erin fronste. Hoe kon iemand zelfs trouwen met een mormel als dat? ‘Maar ze verdiende het.’ Als ze een relatie had met iemand als hij, dan verdiende zijn vrouw het zeker en vast.
      Precies op dat moment kwam de trein in beweging. Niet zoals de treinen die Erin af en toe nam, die een einde schokte voor ze vlot over de rails konden glijden, maar vlot en moeiteloos. Iemand had heel erg zijn best gedaan om dit een aangename rit te maken, lekker ironisch.
      Als je mensen wil straffen, omdat ze schijnbaar ‘slecht’ zijn, waarom zou je de rit dan zo mooi maken? Had Erin haar politieke vijanden willen martelen, dan had ze er wel voor gezorgd dat ieder moment van de rit zo vreselijk was dat ze zouden wensen dat ze nooit geboren waren.
      Voor de rest kwam niemand met een bekentenis en werd het al snel duidelijk dat team paars alles behalve een goede groepsgeest had.

Reacties (1)

  • Duendes

    Ik moet mezelf er echt aan herinneren dat ik ze niet nu al ga vertrouwen maar ik heb nu al een zwak voor Rune - i mean pinguïn das? AWH - en Raph maar dat ook alleen al want lekker puh Erin oeps
    Het is echt heel erg nice

    2 weken geleden
    • Akemi

      Haha, dank je (:

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen