De avond maakte zijn intrede toen Erin eindelijk naar de kar vol eten leunde en zichzelf een bord maakte. Eerst had ze overwogen uit protest niet te eten, maar hoe langer deze treinrit aanhield, hoe duidelijker het werd dat ze hier nog wel een tijd zouden blijven. Bovendien, als ze straks echt moesten strijden voor hun leven, dan kon ze maar beter fit zijn.
      Als haar team verloor, wie zouden ze dan wegsturen? Tijdens het eten gingen haar ogen naar haar teamgenoten. Rune zat waarschijnlijk wel veilig, hij zag er keurig genoeg uit. Raph, hoewel ze hem niet mocht, zou het waarschijnlijk ook wel halen. Femke en Eddie leken Erin de grootste kanshebbers. Femke omdat het enige wat ze zei een bazige opmerking was over hoe zij de ‘leider’ wilde zijn en Eddie omdat hij eruit zag alsof hij op straat leefde.
      Ze moest misschien wat meer haar best doen om haar eigen positie te verzekeren. Het zou haar verbazen als ze een jong meisje zouden wegsturen, maar ze wist nog steeds niet waarom Femke en Raph hier zaten. Als ze allemaal slecht waren, dan deed het hen misschien weinig dat ze nog een heel leven voor zich had.
      ‘Wat doen jullie in het dagelijkse leven?’ vroeg ze.
      ‘Ik studeer fysica en in mijn vrije tijd red ik eendjes,’ zei Raph.
      Rune trok sceptisch een wenkbrauw op. ‘Je redt eendjes?’
      ‘Dat was een grapje, overduidelijk. Ik heb wel een keer eendjes gered.’
      Erin had geen zin om een gesprek te starten met de Jood, maar ze kon het zich niet veroorloven om zichzelf onpopulair te maken, dus ze glimlachte. ‘Hoe heb je dat gedaan, eendjes gered?’
      ‘Wel, ze probeerde de weg over te steken naar een andere vijver.’ Raph maakte twee beentjes met zijn vingers en deed alsof ze over de straat wandelden. Het was nergens voor nodig om een handgebaar te gebruiken hiervoor en in een andere situatie had ze hem er waarschijnlijk wel op gewezen dat het er enorm dom uitzag. Nu beheerste ze zichzelf. ‘En het was een moedereend met baby’s, dus ik ging even op straat staan zodat de auto’s stopten en ze over lieten.’
      ‘Wat een held.’ De woorden kwamen met een sarcastische toon uit Femkes mond. Ze vouwde haar armen over elkaar en stak haar kin in de lucht, alsof ze ver boven de rest stond. ‘Ik ben CEO. Ik beloof jullie dat ik aan iedereen die het einde haalt, samen met mij, een grote geldbeloning zal geven.’
      Rune lachte een luide en schrille lach. Nadat hij de tranen uit zijn ogen had geveegd, zei hij: ‘Oh, als je denkt dat geld je hieruit zal redden, denk ik dat je het bij het verkeerde eind hebt.’
      ‘Iedereen wil rijk worden,’ sprak Femke tegen.
      ‘En heb je enig bewijs om aan te tonen dat je effectief bent wie je bent?’ Runes kneep zijn ogen een beetje dicht. ‘Je kunt zeggen wat je wilt.’
      ‘Ik zou het kunnen tonen,’ zei Femke. ‘Als ik mijn gsm bij de hand had. Maar zoals je ziet’ – ze wees beschuldigend naar haar lege zakken – ‘nergens te bespeuren.’
      ‘Net zoals alle andere belangrijke dingen.’ Erin had al snel gemerkt dat haar portemonnee met haar identiteitskaart en al haar creditcards verdwenen was, alsof het opgegaan was in de lucht. Als ze niet langer in België waren, kon dat wel eens voor problemen zorgen. Om eerlijk te zijn vreesde Erin ervoor dat ze ver buiten de landsgrenzen waren. De Ardennen waren niet zo groot om dit treinspoor te kunnen verbergen, tenzij ze telkens een rondje maakten, maar ze waren langs geen enkel station gekomen vandaag.
      Iedereen leek te beseffen wat dat betekende, aan de overweldigende stilte te merken. Erin probeerde zo weinig mogelijk geluid te maken tijdens het eten, maar slaagde er niet helemaal in.
      ‘En hoe zit het met jou?’ vroeg Rune na een tijdje.
      ‘Ik?’ Erin wees met haar vork naar zichzelf.
      Rune knikte.
      ‘Ik ben een politieke activiste.’
      ‘Ah.’ Rune leek niet erg onder de indruk, de andere teamleden evenmin. Langs de ene kant had Erin iets meer interesse verwacht van haar publiek, maar ze kon hen niets kwalijk nemen. Opgesloten zitten in een trein, wachtend op een spel dat je leven kon bepalen, maakte een persoon waarschijnlijk wel apathisch voor bepaalde dingen.
      Eddie kwam overeind en liep zonder iets te zeggen in de richting van de andere wagon. Erin ging ervanuit dat hij naar de wc ging, maar keek toch door het glazen deurtje om er zeker van te zijn dat hij effectief de wc betrad. Het was dom, want er was niets meer dat hij nog kon stelen, en toch had Erin het gevoel dat hij uit was op haar geld.
      Niet lang na Eddies vertrek trok een andere persoon de deur open en stapte hij naar binnen. Het was een jongeman, ongeveer vijfentwintig jaar oud, en hij zag eruit alsof iemand hem uit de zolder van zijn moeder had gestolen. Zijn haren waren vettig, net zoals zijn huid, zijn trui en zijn joggingbroek waren veel te groot en hij was te dik. Op zijn mollige gezicht stond een bril die zijn gezicht totaal niet flatteerde.
      ‘Hallo.’ Hij stak zijn pols in de lucht, waaraan hij het groene stuk stof gebonden had. ‘We willen een deal maken.’
      Rune leunde achteruit. ‘Wat voor deal?’ vroeg hij, alsof hij eigenhandig had besloten dat hij de leider was. Femke zag eruit alsof ze iets tegen hem wilde zeggen, maar uiteindelijk zweeg ze. Een verstandige keuze, want met ieder woord dat uit haar mond kwam, mocht Erin haar minder.
      ‘Dus, het winnende team heeft telkens immuniteit in de volgende ronde. We zouden willen afspreken dat ieder winnend team dus opzettelijk verliest in de volgende ronde, zodat daar niemand doodgaat.’ Het klonk als een goed plan en Erin was ergens pissig omdat hij erop was gekomen en zij niet.
      ‘Wat doe je dan in de eerste ronde?’
      ‘Daarvoor hebben we al een overeenkomst.’
      ‘Mogen wij die overeenkomst ook weten, of is de overeenkomst dat jullie team paars allemaal gaan tegenwerken?’ vroeg Erin.
      De jongeman schudde zijn hoofd, waardoor zijn vettige haren in zijn gezicht vielen. Erin grimaste bij het zicht. ‘Nee, team oranje wil iemand opofferen.’
      Erins ogen konden wel uit haar kassen vallen. ‘En weet die persoon dat?’
      ‘Ja, maar je kunt niet echt weglopen op een trein, ofwel?’
      ‘Waarom… die persoon?’ Er stond een bezorgde frons op Runes gezicht.
      ‘Hij heeft meerdere meisjes verkracht.’ De jongeman schudde zijn hoofd alsof hij zich het niet eens wilde voorstellen.
      ‘En daarvoor verdient iemand de doodstraf?’ Van Erin mochten verkrachters best wegrotten in een vuile cel, maar iemand ervoor vermoorden leek wat ver gezocht. Bovendien… wie weet wat al de rest hier had gedaan. Voor hetzelfde geld was er iemand aan boord die méér meisjes had verkracht. Erin wist nog steeds niet wat de Jood en Femke hadden gedaan om hier te belanden, in de andere wagons had waarschijnlijk ook nog niet iedereen bekend.
      ‘Wil je zijn plaats innemen misschien?’ opperde de jongeman.
      Erin deinsde achteruit. ‘Nee, maar… Er is misschien iemand hier die ergere dingen heeft gedaan, zouden we dan niet…’
      ‘Luister, als we weten dat ons leven op de lijn staat, gaan we niet uit de kast komen met een erger verhaal. Iedereen zal liegen, waardoor hij nog steeds degene zal zijn met de grootste misdaad. Dus tenzij je één of andere geniale oplossing hebt, zou ik mijn hoofd er niet over breken als ik jou was. Een verkrachter is het niet waard.’
      Erin had niets wat ze daar tegenin kon brengen. Een verkrachter was het waarschijnlijk inderdaad niet waard.
      ‘Dus hebben we een deal?’ vroeg de jongeman uit team groen. Zijn voet tikte zenuwachtig tegen de grond.
      ‘Er werd gesproken over prijzen.’ Het was Femke die sprak deze keer en Erin moest zich inhouden om niet eigenhandig een servet in haar mond te proppen opdat ze zou zwijgen. ‘Wat als de prijs zo hoog is dat de winnaar niet meer wil verliezen?’
      ‘We hopen dat een mensenleven meer waard is.’
      ‘Op een trein vol mensen die het hebben verdiend?’
      ‘We zijn nog steeds allemaal mensen,’ herinnerde de jongeman Femke, ‘zelfs als we dit hebben verdiend. Als we ons gedragen als mensen, als we samenwerken, kunnen we het systeem te slim afzijn. Hiermee kunnen we bewijzen dat we het niet verdienen om hier te zijn.’ Toen Femke niet antwoordde, voegde hij eraan toe: ‘Dus hebben we een deal?’
      ‘Dat zal ik zeggen wanneer we de prijzen zien,’ mompelde Femke.
      ‘We hebben een deal,’ drukte Rune de jongen op het hart.
      ‘Oké, dank je.’ Hij zette een stap naar achter. ‘Ik ben Aaron trouwens.’
      ‘Rune.’
      ‘Femke.’
      ‘Erin.’
      ‘Raph.’
      ‘En Eddie zit op het toilet,’ voegde Erin eraan toe.
      De jongen leek de namen in zijn hoofd te herhalen en glimlachte. ‘Oké, ik hoop dat dit een goede samenwerking zal worden.’ Hij maakte een kleine buiging met zijn hoofd, voordat hij de wagon weer verliet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen