Er waren andere mensen op de trein. Het zou Erin niets moeten verbazen, want natuurlijk kon Verona niet alles alleen doen. Het eten dat ze kregen moest door iemand gemaakt worden, net zoals de afwas. Toch knipperde ze een paar keer met haar ogen toen er een duo van jongemannen door het gangpad liep. Ze zagen er angstig uit, alsof iemand ze op ieder moment zou kunnen bespringen. Misschien was team paars voor hen wat team oranje was voor team paars.
      Erin bleef naar het deurtje kijken, totdat de mannen terugkwamen met een lijkzak. Het was allemaal zo onwerkelijk dat er iemand in die zak zat, die amper een paar uur geleden nog levend en wel naast hen had gezeten.
      ‘De schoonmaalcrew komt pas als jullie bezig zijn met de eerste opdracht,’ zei één van de mannen. De andere man keek met angstige ogen om zich heen, alsof hij ergens nog steeds niet kon geloven dat ze hem niet gewoon aan stukken reten.
      ‘Zeg.’ Erin nam in een vlot gebaar de mouw van de man beet, degene die haar aankeek alsof ze een tikkende tijdbom was. ‘Hoe kom je hier?’
      ‘Lars,’ zei de andere man, zijn stem laag en dreigend. ‘Kom.’
      De jongeman, Lars, haalde een schouder op en rukte zichzelf los.
      ‘Komaan,’ jammerde Erin, terwijl hij wegliep met het lijk in zijn handen. ‘Je bent niet slecht, ik zie dat je niet slecht bent, help me om…’ Ze sloten de deur achter zich. Toen Erin overeind kwam uit de sofa en probeerde de deur naar de grijze wagon te openen, zat die vast.
      ‘Doe geen moeite,’ zei Raph, ‘al geprobeerd.’
      Met een zucht liet Erin zich in de sofa vallen. ‘Dus ik kan nog steeds niet naar het toilet.’
      ‘Ik dacht dat vrouwen wel gewend waren een bloed op het wc.’
      Erin wierp een vernietigde blik in Raphs richting. In plaats van zich te excuseren, haalde hij zijn schouders op.
      Niemand maakte een aanstalten om de wc te kuisen en er alleen maar aan denken maakte Erin al misselijk, dus kroop ze in een van de bedden en probeerde ze haar volle blaas te negeren. Ze lag slechts een paar seconden neer toen de trein merkbaar vertraagde. Meteen zat ze terug recht.
      ‘Wat is er gaande?’ Ze keek van links naar rechts, maar zag enkel haar teamgenoten, onder wie Femke, die door al het drama heen had geslapen.
      ‘Beste passagiers,’ klonk er in de trein, ‘binnen enkele minuten komen we aan in het eerste station.’
      Erins hart zakte in haar maag. Het eerste station, een plek waar nog iemand het leven zou laten. Ze hoopte met heel haar hart dat dit effectief de laatste keer zou zijn dat er een dode zou vallen, maar ze vreesde voor het ergste.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen