Tom POV.

Het wachten in de wachtkamer is een hel. Bij de onderzoeken was ik naar huis gegaan, maar tijdens zo'n operatie kan ik dat niet over mijn hart verkrijgen. Ik kijk opnieuw naar de klok en laat een zucht horen. Had de operatie inmiddels niet klaar moeten zijn? Ik ben mijzelf gewoon gek aan het maken. Ik weet dat ze zeggen dat er weinig risico aan de operatie zit, maar een klein risico is nog altijd een risico.

Na nog een uur te hebben gewacht komt er eindelijk een dokter naar mij toe en gelijk sta ik op. "Hoe is het met Bill?" Vraag ik.

"Tijdens de operatie is er een bloeding ontstaan, vandaar het langere wachten. We hebben het opgelost, maar het herstel kan een paar weken langer duren," zegt de dokter.

"Een paar weken als in twee?" Vraag ik en de dokter knikt. "Hoe heeft het mis kunnen gaan?" Vraag ik en ik probeer net te blijven, maar Bill kon het niet gebruiken dat er wat mis zou gaan waardoor hij nog langer niet voor de kinderen kan zorgen. Het is nu tenslotte definitief dat er geen kinderen meer komen, want zelfs per ongeluk kan er niks meer misgaan.

"Z'n baarmoeder bleek verder verzakt dan we dachten. Wij nemen de schuld op ons. Wilt u nu naar uw man?" Vraagt de dokter en gelijk knik ik waarna hij mij de weg wijst en ik snel naar de kamer.

In de kamer ga ik naast z'n bed zitten en ik neem z'n hand vast. "Je zal snel herstellen en tot die tijd zal ik voor je zorgen," zeg ik zachtjes en ook al moet ik die zorg combineren met de kinderen, nu ik eventjes betere nachten heb gehad maakt het niet uit dat ik weer wat minder ga slapen de komende tijd, want dan kan ik dat altijd weer inhalen zodra Bill volledig is herstelt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Tom je moet aan je zelf denken!!
    Bill hersteld wel!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen