Foto bij Part 1 || Does he know

Like thunder and lightning go in the one
Together we make a perfect storm
You're like the wind I'm like the rain
Together we both make hurricanes
|Hurricane ~ The Script|

Ik haat schoolreizen. Nog meer haat ik buitenlandse schoolreizen. Voor me uit starend zit ik op mijn bed. Naast me ligt een nog lege koffer die voor elf uur deze avond volledig gevuld moet zijn van mijn ma. De drie deuren van mijn kleerkast staan wagenwijd open, wachtend tot ik de nodige spullen en kleren neem en in de koffer stop. Iets wat niet meteen zal gebeuren. Ik vertik het mijn koffer te vullen. Met een lege koffer kan ik niet vertrekken, dus dan is er ook geen schoolreis voor mij. Probleem opgelost. Het enige voorwerp dat al klaarligt is mijn iPod om al die rotkinderen uit mijn klas buiten te sluiten. De klok duidt kwart voor tien aan.
'Is alles opgeborgen, Zoé?' vraagt mijn moeder die de trap opkomt. Ik geef geen antwoord. Ze komt zo dadelijk toch mijn kamer binnen en dan ziet ze zelf wel hoever ik sta. De deur gaat open en mama komt naar binnen.
'Zoé! Het is bijna tien uur en je hebt nog niets ingepakt!' vliegt ze uit.
'Hoeft ook niet. Ik ga toch niet mee', mompel ik.
'Je gaat wel mee! Wat is dat nu? Het is niet omdat Seppe meegaat dat je alles van hem moet laten afhangen. Doe wat jij wil. Je hebt toch nog je vriendinnen. En Noa...'
Ik zucht. De twee namen die ik niet wou horen heeft ze zonet in één zin uitgesproken. Technisch gezien twee zinnen, maar dat is een detail.
'Voor de zoveelste keer ik wil de naam Noa niet meer horen.'
'Juist, sorry. Ik vergeet het soms. Het is niet omdat die Noa denkt nog altijd je beste vriendin te zijn dat je je leven moet laten bepalen door haar. Je hebt nog andere vrienden die je wel waard zijn. Negeer die trut gewoon.'
Ik zucht nog een keer. Elke keer opnieuw begint ze over dat meisje. Oké, zij is één van de redenen waarom ik niet mee wil. Er zijn alleen nog een heleboel andere redenen waarvan mijn moeder niet op de hoogte is. Mijn klas dat is een stelletje hypocrieten samen. Ze zijn vriendelijk wanneer ze iets nodig hebben, maar anders hoor je hen nooit en over Seppe en Noa wil ik niet verder uitwijken.
'In plaats van te zitten zuchten zou je er beter aan beginnen.'
'Waarom kan ik nu niet gewoon thuisblijven?' zeur ik.
'Waarom kan jij nu niet gewoon je koffer maken en blij zijn dat je mee mag? Moet deze broek mee?' vraagt ze.
Ik haal mijn schouders op.
'Ja of nee, Zoé!' Ik besef dat het tijd wordt om mee te werken. Anders schiet mama hier zo dadelijk uit en dan kan ik alles alleen doen.
'Nee, liever die andere.' Ik sta op en geef haar de broek die ik bedoel. Dan loop ik verder naar de badkamer. Ik neem mijn toilettasje uit de kast en doe er mijn spullen in. Douchegel, shampoo, conditioner, borstel, tandenborstel, tandpasta en een beetje make-up. Ik ga terug naar mijn kamer en steek het tasje in de koffer. Mijn moeder heeft ondertussen al T-shirts uit de kast genomen en lingerie. Zonder alles te gaan bekijken leg ik de stapeltjes in de koffer. Ik zie dat ze ook een kleedje erin gelegd heeft. Snel kijk ik even of alles erin zit en dan sluit ik mijn koffer met lichte tegenzin. Ik neem nog een tas en stop er alles in dat ik tegenkom terwijl ik door het huis loop. Een flesje water, kauwgum, iPod, smartphone, het boek The Fault In Our Stars van John Green... Vanalles dus om me morgen op de trein bezig te houden. Ik zet de koffer en de tas klaar bij mijn bureau en trek mijn pyjama aan. Er zit niets anders op dan morgen naar Londen te vertrekken.


Reacties (1)

  • bels

    O ik ken haar gevoel! Ik snap haar erg goed, vooral 'Ze zijn vriendelijk wanneer ze iets nodig hebben, maar anders hoor je hen nooit'.

    Trouwens, 1D bestaat niet toch?

    1 jaar geleden
    • LeLouisx3

      In dit verhaal bestaan ze wel nog.:)

      1 jaar geleden
    • bels

      Oke, das goed om te weten, haha!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen