Bill POV.

Wanneer het groeihormoon wordt toegediend begint Storm te huilen, dus zodra het weer kan pak ik hem op. "Stil maar lieverd, het is allemaal voor jouw eigen bestwil," zeg ik en ik wieg hem heen en weer en gelukkig wordt hij al vrij snel weer stil.

"Als er, ondanks dat het niet gevaarlijk hoor te zijn, toch dingen zijn die niet normaal zijn bij Storm, meld je dan gelijk," zegt de wetenschapper.

"Natuurlijk. Ik wil niet dat mijn kleine man verder iets mankeert," zeg ik en ik houd hem dicht tegen mij aan waarna ik naar Tom en Arthur kijk.

"Is alles okay met Arthur?" Vraag ik zachtjes, ook al voel ik dat de interesse er niet echt is, maar ik probeer mijn best te doen.

"Bij hem is alleen bloed afgenomen. Het is afwachten of ze iets kunnen vinden waardoor hem hetzelfde lot als z'n moeder kan staan te wachten," zegt Tom en ik knik even.

"Ik hoop het beste, echt waar," zeg ik, want wat mijn natuur ook zeg, ik gun Tom geen slecht nieuws als het om zijn zoon gaat.



Wanneer we weer thuis zijn voel ik mij moe, dus leg ik mij op de bank met Storm dicht tegen mij aan. "Storm lief," zegt Arthur die naast mij is komen staan waarna hij z'n handje op Storm z'n ruggetje leg en Storm lijkt gelijk te ontspannen. Op een één of andere manier reageert Storm in tegenstelling tot mij wel goed op Arthur.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat si wel apart!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen