Tom POV.

Wanneer Bill eindelijk wakker is kreunt hij even pijnlijk. "Wanneer kan ik naar huis?" Vraagt hij met moeite en ik streel over z'n arm.

"Schat, ik weet het niet. Dat hebben ze mij nog niet verteld, maar ik hoop dat je snel in ons bed verder mag herstellen," zeg ik en Bill kijkt mij even aan.

"Dat hoop ik ook," zegt Bill en ik druk een kus op z'n wang.



Twee dagen later mag Bill dan eindelijk naar huis en ik help hem naar de auto. "Doet de wond nog erg pijn?" Vraag ik en Bill knikt.

"Ik voel mij ook niet meer als mijzelf, alsof ik een onderdeel mis," zegt Bill eerlijk en dat snap ik ook wel. Ook al wouden we natuurlijk geen kinderen meer, 18 zijn genoeg, je baarmoeder is toch een onderdeel van je en als die er niet meer zit kan het raar zijn, al zit dat gevoel alleen maar in je hoofd.

"Dat went wel, ja?" Zeg ik en Bill knikt.

"Het voordeel is dat we nooit meer aan condooms hoeven te denken, want het risico is 0," zegt Bill en ik knik instemmend.

Wanneer we thuis zijn help ik Bill naar bed en hoor dat de achtling aan het huilen is. "Los Tao en Wilco maar af, nu ik hier lig red ik mij wel. Alhoewel, als de kinderen rustig zijn, kan je dan wat eten en drinken brengen?" Vraagt Bill.

"Natuurlijk, ik heb de kinderen zo rustig," zeg ik en Bill knikt waarna ik de kamer uit loop. Ik zeg wel dat ik de kinderen zo rustig heb, maar dat kan ik helemaal niet weten, de ene dag is namelijk de andere niet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme Bill
    Hahaha kinderen hebben geen gebruik aanwijzing

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen