Bill POV.

Zondag rond een uur of twaalf vertrekken we richting huis en ik staar uit het raam. "Ben je okay?" Vraagt Tom en ik knik even.

"Ik dacht gewoon weer aan die jongetjes," beken ik en Tom neemt mijn hand vast.

"Dat snap ik ook wel, maar probeer het los te laten. Jouw ouders zorgen er wel voor dat het goed met ze gaat," zegt Tom en ik knik. Hoe erg ben ik eigenlijk? Nu lijkt het net alsof ik denk dat mijn ouders dit niet kunnen. Ze hebben mij ook goed opgevoed, ook al zijn ze nu wel wat ouder.



Wanneer we thuis zijn gaan de kinderen omstebeurt in bad of onder de douche, wat het handigst is en wat ze zelf het liefste hebben. De jongsten krijgen natuurlijk hulp van mij en Tom. Zodra alle kinderen in hun pyjama's zitten kijk ik Tom even aan. "Kunnen we mijn ouders bellen?" Vraag ik en Tom pakt z'n gsm.

"Videobel ze maar schat," zegt Tom en dat is dan ook wat ik doe.

"Ik denk dat ik al weet waarvoor je belt," zegt mijn moeder wanneer ze in beeld komt en ik knik even waarna ze de jongetjes in beeld brengt. "Dat zijn ze," zegt mijn moeder.

"Moeten ze zo niet ook naar bed? Ze hebben nog geen eens pyjama aan," zeg ik.

"Bill, je moet je niet zo met je ouders bemoeien. Je weet dat ze het goed doen," zegt Tom naast mij.

"Sorry mam, ik neem het terug. Ze zien er ontspannen uit bij jullie," zeg ik, om maar een compliment te maken in plaats van alleen maar met kritiek te komen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha
    Komt goed met ze Bill geen zorge

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen