Alternatieve titel: Chris stort zich weer in een gevecht (maar deze keer verbaal)

Voor de welkome afwisseling, maak ik geen nieuwe vijanden tijdens de training die middag. Nou, misschien wel een beetje, aangezien ik niet het idee heb dat de instructeurs bijzonder door me gecharmeerd zijn, ook al heb ik best wel goed mijn best gedaan om te luisteren. Ik heb zelfs geluisterd naar de uitleg over het speerwerpen - niet dat dat succesvol was. Schijnbaar is het niet de bedoeling dat je je eigen moves gaat bedenken, zeker niet als er mensen in de buurt staan die 'gewond zouden kunnen raken' - het was maar een schrammetje, niet zo aanstellen, meneer de instructeur.

Wat ik bedoel is dat ik geen nieuwe vijanden maak onder de tributen. In ieder geval, niet tijdens de training. Als ik aan het einde van de middag op de bank in de woonkamer van onze verdieping zit en Ada binnenkomt, is het echter gedaan met die rust.

Mijn districtsgenoot stapt uit de lift en kijkt de rond, duidelijk op zoek naar iets - duidelijk niet mij - en fronst. "Luna is wel veel weg voor een mentor, zeg," mompelt ze dan.

"Wat?" Ik kijk haar verward aan. Luna is de hele ochtend in de buurt geweest, en natuurlijk heeft ze vanmiddag een terecht momentje rust gepakt, maar volgens mij heeft ze inmiddels de draad weer opgepakt. "Waarschijnlijk is ze met mogelijke sponsoren aan het praten. Ze doet ontzettend haar best om ons in leven te houden."

"Ze doet ontzettend haar best om jou in leven te houden, ja," antwoordt ze meteen fel. "Ik heb haar vandaag alleen nog maar met jou gezien. Drie keer raden wie alle sponsoren krijgt. Ik maak geen schijn van kans."

"Dat is niet eerlijk." Ik sta op en stap met gebalde vuisten op haar af. "Zo is Luna niet. Ze is- Ze zou nooit iemand zo benadelen. Jij hebt net zoveel kans op een sponsorgift als ik - misschien zelfs meer, want ik weet niet of je het doorhebt, maar ik lijk het ongelooflijk te verkloten bij iedereen waar ik tegen praat." De woorden hebben mijn mond al verlaten voor ik überhaupt besef dat ze waar zijn, maar Ada lijkt niet onder de indruk.

Ze staart me ijskoud aan. "Oh, hou toch op met zo zielig doen!" snauwt ze. "Heb je dan helemaal niet door dat je daadwerkelijk een kans maakt, zelfs als je niet de meeste sponsoren hebt? Denk eens na, klootzak. Je hebt een mentor die er alles voor over heeft om je te laten winnen, je bent sterk en slim en het lijkt erop dat je niet kunt wachten om wat bloed aan je handen te krijgen. Jij bent nu al de winnaar die ze zoeken. Nou, gefeliciteerd. Ik hoop dat je blij bent als je met de kroon op je hoofd en het bloed van mij en alle andere tributen aan je handen door het Capitool paradeert."

Ik doe mijn mond open om terug te snauwen, maar mijn stem hapert als de gedachte aan Day's ogen - leeg en levenloos, niet langer het levendige bos en intense storm - door mijn hoofd schiet. "Denk je dat ik hierom gevraagd heb? Denk je dat ik voor mijn lol hier ben? Ja, dat is logisch. Ik dacht van de week: hm, ik heb echt zin om wat kinderen de nek om te draaien en misschien zelf een gruwelijke dood te sterven, dus toen heb ik gezorgd dat ik getrokken zou worden. Doe normaal."

"Dat zeg ik niet." Haar vuisten trillen van frustratie, maar haar blik blijft vuur schieten. "Maar je hebt het allemaal wel heel snel omarmd, hè? Steeds maar ruzie schoppen, aandacht trekken, alsof niemand je iets kan maken. Als wij straks in de arena zijn, dan moord je er lekker op los, met allerlei leuke wapens die je van Luna en je sponsoren hebt gekregen. Je hebt hier misschien niet zelf voor gekozen, maar je bent echt niet zo anders dan de Beroeps."

Ik zet nog een dreigende stap in haar richting, maar houd me in als ik me realiseer dat ik daarmee alleen maar haar woorden bevestig. "Ik wil alleen maar blijven leven," bijt ik haar toe. "Voor het geval dat je het nog niet doorhad, dat is hoe het spelletje werkt. Het is niet of we echt een keuze hebben. Zodra het startsein klinkt, zijn we allemaal monsters, toch? Je gelooft toch niet echt dat jij anders bent?"

"Nee, ik ben niet zoals jij," snauwt ze, duidelijk volledig overtuigd van haar illusie. "Ik verander niet in een bloeddorstige moordenaar omdat een paar mannen in glitterpakken dat van me willen. Ik ga me niet voor hen uitsloven, ga niet van die belachelijke glitters in mijn haar doen. Ik zal nooit het monster worden dat zij willen dat ik word, in tegenstelling tot jullie."

"En wat wil je dan wel doen? Protesteren? Weigeren te vechten? Dan word je genadeloos vermoord, en ben jij de enige die verliest." Ik spuug de woorden haast uit, iedere lettergreep benadrukkend, ook al weet ik dat ze niet naar me gaat luisteren. "Denk je dat je een of andere verzetsheld bent? Wordt wakker, Ada. De wereld gaat niet veranderen omdat één zielig meisje besluit de pacifist uit te hangen. Het enige dat je gaat bereiken is een pijnlijke dood."

"En wat dan nog?" Haar stem slaat over en in haar ogen wellen tranen op, maar haar blik blijft razend. "Het is sowieso kansloos. Ik ga hoe dan ook dood, en op deze manier in ieder geval niet als moordenaar."

"Als je er echt zo over denkt, dan ben je inderdaad al praktisch dood," sis ik haar toe. "Er zijn eerder mensen geweest die op jouw leeftijd gewonnen hebben, zonder hulp van sponsoren. Luna-"

"Ik ben niet zoals Luna." Ze verheft haar stem met ieder woord en kijkt me vuil aan. "Ik weet niet of je überhaupt wel weet wie Luna eigenlijk is. Misschien dat je het niet doorhebt, maar dat zusje waar je zoveel om geeft, is een vervloekte moordenaar, die jou wel degelijk voortrekt, en wie het echt geen moer kan schelen dat er niemand anders blijft leven."

Als haar woorden tot me doordringen, is het alsof het nadenken stopt. Mijn twijfels over wat ik zou doen als ik eenmaal in de arena ben verdwijnen, samen met mijn angsten over besmeurde handen en lege ogen. En voor ik het weet, ben ik naar voren gestapt, en heb ik mijn districtsgenote hard op de grond geduwd. "Je kunt over mij zeggen wat je wil," grom ik. "Maar waag het nooit meer om zo over haar te praten. Jij kent haar niet. Je hebt geen idee hoe ze is. Je bent gewoon net als alle andere gore eikels in District 11, een veroordelende, hypocriete trut."

Ada krabbelt weer overeind, maar deinst achteruit, naar buiten mijn bereik. "Dan zijn we het eens, toch? Jij lost al je problemen op met geweld, en ik ga gewoon dood. Dan is iedereen gelukkig, is het niet? Ik ben toch maar een onredelijke, veroordelende en hypocriete trut, die zich niet gaat aanpassen aan wat er van haar wordt gevraagd." De tranen beginnen over haar wangen te rollen, maar ik voel dat het me alleen maar kwader maakt. "Het spijt me dat je nog zo lang met me zit opgescheept, tot de Spelen beginnen."


"Oh, ik kan niet wachten. Dus jij vind dat ik een monster ben? Kijk dan maar uit voor mijn tanden." Ik schenk haar een vreugdeloze lach en klem dan mijn kiezen weer stevig op elkaar, in een poging mijn frustratie te controleren. "Ik heb echt geen medelijden of respect met iemand die iedereen die van haar houdt laat stikken en het gewoon opgeeft. Je denkt misschien dat je een grote held bent door niet te vechten, maar je bent eigenlijk gewoon een zielige egoïst."

"Je hebt geen idee wie ik ben, Swan," zegt ze, waarbij ze mijn familienaam met evenveel haat uitspreekt als ik altijd gedaan heb, maar vanuit haar mond, voelt het als een keiharde aanval. "Je zou denken dat jij, van alle mensen, zou weten dat de spelen iemands ziel stelen. Mijn vrienden en familie zouden me niet terug willen als een moordenaar, dus ik ga liever dood als mezelf dan dat ik terugkom met bloed aan mijn handen."

"Dan heb je duidelijk niemand waarvan je hield in de arena gehad, en je familie duidelijk ook niet," snauw ik. "Zodra het spel begonnen is, is overleven alles wat er nog toe doet. Als ze echt van je houden, dan hebben ze liever een moordenaar terug dan een kist met je lijk. Je hebt geen idee hoe het is voor degenen die achterblijven, dus doe ook niet alsof. Maar als jij echt zo graag egoïstisch wilt zijn en het zomaar op wil geven, best. Dat is dan in ieder geval één dode waar ik niet over wakker hoef te liggen. Maak je zielige zelfmedelijden niet mijn probleem, dom, egoïstisch kreng. Jij verliest, de wereld wint."

"Denk je echt dat ik dat gevecht niet allang verloren heb?" vraagt ze, en haar stem slaat over, maar ze wacht niet op een antwoord. Ze veegt haar ogen af en draait zich om, maar voor ze de kamer uit kan stampen, draait ze zich nog één keer naar me om. "Ik hoop echt dat je wint, Swan," sist ze me toe. "Jij hoort genoeg thuis in het Capitool en de Spelen om de perfecte winnaar te zijn." Dan gooit ze de deur achter zich dicht, en laat mij alleen met het gewicht van onze woorden, dat nog steeds in de kamer hangt en op mijn schouders drukt.

En zonder erbij na te denken, ben ik enkele seconden later weer onderweg naar de zevende verdieping.

Reacties (4)

  • Incidium

    Chris en Ada proberen een filosofische discussie te voeren over de waarde van een moordenaar en doen het door tegen elkaar te schreeuwen. Het benadrukt toch weer leuk dat het twee tieners met doodsangsten zijn. Zeker na Chris' bekende sarcasme aan het begin van dit hoofdstuk komt het hard aan:|
    maar goed voor het optimisme hebben we Day natuurlijk:Dik lees snel verder

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het zijn 24 pubers, dat kan sowieso nooit goed gaan. Gelukkig is er Day, basically het enige dat ervoor zorgt dat er niet voor de arena al slachtoffers vallen

      3 weken geleden
  • Megaeraaa

    het was maar een schrammetje, niet zo aanstellen, meneer de instructeur.
    xD

    maar je bent echt niet zo anders dan de Beroeps."
    Au.

    De wereld gaat niet veranderen omdat één zielig meisje besluit de pacifist uit te hangen.
    Dat zijn dan al twee pacifisten

    1 maand geleden
  • Duendes

    Ohmijnhemel deze ruzie is wel de meest pijnlijke eerlijk gezegd, gosh, het is zo pijnlijk dat ze allebei echt wel een kern van waarheid hebben in hun woorden en shit auwtsj gosh

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ze hebben allebei hele goede punten en staan verbaal sterk genoeg in hun schoenen om het pijn te laten doen oeps

      1 maand geleden
  • Deparnieux

    Auw, het doet me echt pijn om Ada zo over Luna te horen praten.
    En wat fijn dat je weer een nieuw hoofdstuk hebt geschreven.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Het probleem is, hoe pijnlijk het ook is, Ada heeft wel gelijk

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Het probleem is, hoe pijnlijk het ook is, Ada heeft wel gelijk

      1 maand geleden
    • Deparnieux

      Luna is toch niet zo hard? Ik snap dat ze haar broer in leven wil houden, maar ze geeft Ada toch wel een eerlijke kans?
      En over dat moorden was een lage en gemene opmerking. Alles wat Cris Ada noemt is waar.

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ze zou het graag willen, maar ze is ook maar een tiener, en als puntje bij paaltje komt, gaat ze 100% voor Chris
      Alles wat Ada over Chris zegt komt ook aardig in de buurt

      1 maand geleden
    • Deparnieux

      Dat is waar, maar ik ben kamp Chris. Ik vind de argumenten van Ada minder steekhoudend. Maar ik ben bevooroordeeld. ik wil nog opmerken dat het een erg goed hoofdstuk is, sws een goed verhaal.

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ik denk zelf dat ze allebei evenzeer gelijk hebben, maar dat is ook met kennis van wat gaat komen.
      Bedankt!

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen