. . .

Voor Raine was het moeilijk te begrijpen dat Juice hem nog steeds een kans wilde geven. Al weken hing er zo’n duistere wolk om hem heen dat hij niet kon geloven dat íémand nog bij hem zou willen zijn. Als mens had hij een dieptepunt bereikt – hij had de grenzen gevonden van zijn zelfverdraagzaamheid. Hij was geschrokken van het duister dat hij voelde, van het gemak waarin hij zichzelf eraan had overgegeven.
      En nu was het alsof een engel hem in zijn armen hield.
      Een engel die nog steeds van hem hield, die nog steeds het goede in hem zag. Zelfs al zag Raine dat allang niet meer. Het schuldgevoel werd er alleen maar groter door en hij wist niet hoe hij kon goedmaken wat hij had gedaan.
      ‘Wil je nog terug naar de kermis?’ vroeg Juice hem.
      Het duurde even voordat de mist die voor zijn ogen hing wegtrok en hij zijn vriend weer scherp kon zien. Wilde Juice terug naar de kermis? Dat vond hij een belangrijkere vraag. Hij wilde aan al zijn wensen tegemoet komen en hem niet meer teleurstellen, zelfs al had hij een drukkende hoofdpijn en wilde hij het liefst zo min mogelijk mensen om zich heen.
      Maar Juice glimlachte. Hij wilde hier vast een leuke dag van maken.
      ‘Ja, dat is goed.’ Raine probeerde terug te glimlachen. Hem aankijken vond hij nog steeds moeilijk.
      Juice sprong energiek op en trok Raine ook op zijn voeten. Hij liet zijn hand in die van hem glijden en trok hem licht dwingend mee naar de toegang.
      Dit was het dan? Alles was nu goed tussen hen? Had Juice hem echt vergeven?
      Hij voelde allemaal nog steeds zo fucking verkeerd.
      Tijdens de rest van de middag probeerde Raine te verbloemen hoe hij zich echt voelde. Hij ging met Juice in de achtbaan, ze wonnen twee grote knuffels bij de schiettent en ze gingen in de botsauto’s. In kleine gebaren liet Juice genegenheid doorschemeren, maar Raine had nog steeds het gevoel dat hij in woeste zee zwom en maar amper zijn hoofd boven water kon houden. Het ontging Juice niet. Hij zag het aan de manier waarop hij steeds zijn blik zocht en die vasthield, aan de kneepjes in zijn hand en de meelevende glimlachjes.
      Raine sloeg zijn ogen neer. Nooit had hij gedacht dat het een kwelling was om weer bij Juice te zijn. Hij was zelfs opgelucht toen Sammy, Skye en Sasha na een paar uur naar hen toe kwamen.
      ‘Ben je moe?’ vroeg hij aan Sasha.
      Het meisje wreef in haar ogen. ‘Moe,’ herhaalde ze.
      ‘Dan gaan we naar huis.’
      Zijn ogen ontmoetten die van Sammy even. Ze was onzeker. Bang dat dat hij niet blij was met deze ontmoeting met Juice. Dat was hij wel – echt wel. Maar zijn hoofd leek ieder moment te kunnen ontploffen. Het constante lawaai, het gevecht in zijn hoofd, Juice’ onverdiende liefde… Het werd hem gewoon te veel.
      ‘Waarom boeken jullie niet samen een hotelletje?’ stelde Skye voor.
      Raine schudde zijn hoofd. Hij kón het gewoon niet. Het was te veel.
      En hij wilde ook aan zijn zusje zijn excuses aanbieden.
      ‘Dat komt wel een keer,’ mompelde hij.
      Skyes ogen schoten naar Juice. Die sloeg teleurgesteld zijn blik neer.
      Raine vervloekte zichzelf om dat ondoordachte antwoord. Hij sloot zijn ogen even.
      Wat wilde Juice? Dat ze nu gewoon een romantische avond gingen hebben en deden alsof hij het niet gigantisch verkloot had? Hij had het gevoel dat hij eerst zichzelf moest terugvinden voor hij zichzelf weer aan Juice kon geven.
      Hij legde zijn handen tegen de buggy en begon die richting de uitgang te duwen. Het duurde niet lang voordat zijn zusje naast hem opdook.
      ‘Wat is er nou?’ vroeg Sammy ietwat geprikkeld. ‘Ga je hem nu weer wegduwen?’
      ‘Nee.’ Raine zuchtte. ‘Ik… Weet gewoon even niet wat ik met mezelf aan moet.’
      ‘Laat hem je dan helpen. Iemand anders lukt het niet, Raine. Ik heb het al geprobeerd.’
      ‘Ik kan toch niet een romantisch nachtje weggaan na hoe ik jullie behandeld hebt?’
      Sammy haalde haar schouders op. ‘Anders ben je vaak ook weg. Voor ons maakt het geen verschil. Dat is weer gewoon een stom excuus.’
      Raine keerde zijn gezicht van haar weg. De woorden deden pijn.
      ‘Het spijt me, Sam,’ zei hij zacht. ‘Ik ben zo’n klootzak geweest.’
      ‘Ja.’ Ze pakte hem bij zijn onderarm en hield hem staande. ‘Doe er dan nu wat aan, Raine. Alsjeblieft.’ Ze haalde diep adem en keek hem aan. ‘Je bent hartstikke sterk geweest na Rosa’s dood. Je was een enorme steun voor papa en voor Sasha en mij. En weet je hoe dat kwam? Omdat je niet alleen was. Omdat je Juice had. Omdat hij je overeind bleef houden, je troost en kracht gaf. Pas toen hij wegviel, stortte je in. Geen van je andere vrienden hielp je erbovenop. Je kunt niet altijd sterk zijn, Raine. Ik vind het moeilijk om te zien dat mijn grote broer er soms ook doorheen zit, maar je bent ook maar een mens. Je hebt ook pijn en je hebt ook verdriet. Maar in tegenstelling tot Rosa en mam is Juice er nog steeds. Hij wil je weer die kracht en die troost geven. Probeer het nou niet alleen te doen, want dat lukt je niet. Ik weet dat onze band ook schade heeft opgelopen door de afgelopen weken, maar die kan pas helen als jij geheeld bent. En jouw medicijn loopt vlak achter je. Je moet er alleen je hand naar uitstrekken.’
      Raine zei niets terwijl hij de buggy weer verder duwde naar de parkeerplaats. Hoe kon hij uitleggen dat hij zich besmeurd voelde? Dat het schuldgevoel hem vanbinnen wegvrat? Dat hoe liever Juice deed, hoe meer hij van zichzelf walgde? Hij voelde zijn ogen weer vochtig worden.
      Hij bleef bij de auto staan en maakte Sasha vast in de kinderstoel. Zijn handen trilden.
      Hij kon niet achter het stuur gaan zitten en wegrijden. Hij had net nog beloofd dat hij Juice nooit meer zou laten gaan. Moest hij het dan doen? Even weg van zijn familie? Weg van de drukte? Hij was bang om alleen met hem te zijn. Bang voor de emoties, bang dat de agressie zich weer vrijvocht, bang dat hij Juice weer pijn deed.
      Wat je ook doet als je nu in de auto stapt, Raine.
      Sammy streek langs zijn rug. ‘Ga met hem mee, Raine. Doe het voor hem, als je het niet voor jezelf kunt doen. Doe het voor mij.’
      Raine balde zijn handen tot vuisten en haalde diep adem.
      Dat waren genoeg redenen om het te proberen.
      ‘Oké,’ zei hij zacht. ‘Dan… kom ik morgen weer naar huis.’
      Sammy glimlachte naar hem. ‘Haast je nou maar niet. Sasha en ik redden ons heus nog wel een paar dagen extra. Het is al een hele opluchting om te weten dat je met Juice bent in plaats van zwervend over straat met bebloede vuisten.’
      ‘Goed dan…’ Hij trok zijn zusje in een knuffel. ‘Maar ik meen het. Het spijt me van alles.’
      ‘Ik weet het.’ Ze kuste zijn wang. ‘Ik denk dat je dit nodig hebt, Raine. Morgen voel je je vast een stuk beter.’
      Raine onderdrukte een zucht en draaide zich om. Dat hoopte hij dan maar.
      Hij boog zich nog even over de achterbank om Sasha gedag te zeggen, daarna keek hij de parkeerplaats rond. Raine en Skye stonden een stukje verderop. Hij werd zenuwachtig toen hij naar de twee terugliep. Een reeks verontschuldigingen lag alweer op zijn tong.
      Skye glimlachte naar hem, gaf een knikje en liep toen een stukje bij hen weg.
      Juice keek naar hem op. Hij was op van de spanning en Raine realiseerde zich dat hij alle lieve woorden dan wel gemeend had, maar dat het vertrouwen in Raine evengoed verdwenen was. Zijn gevoel kwam in opstand toen hij zijn vingers langs die van Juice haakte en tegen hem aan leunde, alsof hij iets deed wat verboden was. Hij negeerde het en leunde tegen zijn vriend aan.
      ‘Staat dat aanbod nog?’ vroeg hij zacht.
      Juice’ duimen streken langs die van hem. De glimlach kwam terug op zijn gezicht. ‘Ja.’ Er schoot een blos langs zijn wangen. ‘Ik had er al een uitgezocht, niet ver hier vandaan. We kunnen er op mijn motor naartoe.’
      Raine dwong zijn lippen in een glimlach. ‘Klinkt goed.’
      Heel even vonden hun lippen elkaar, voordat Raine bij de man weg stapte.

. . .


Het was een simpele hotelkamer. Als het ervan kwam dat Raine met hem mee wilde gaan, had hij even uit hun gewone omgeving willen zijn. Er was geen zwoele verlichting, geen kaarsen. Erg was dat niet, want hij merkte wel dat Raine nog veel te veel met zichzelf in de knoop zat om tot intimiteit over te gaan. Zelfs al verlangde hij zelf wel naar Raines strelingen, naar zijn lippen, zijn warmte. De herinnering aan wat er tussen hen was geweest en wat zo anders was dan wat hij altijd had gevoeld. Gevoelens die de laatste weken een fantasie leken te zijn geworden.
      Raine sloot de deur achter hem en keek onzeker om zich heen.
      Het deed pijn hem zo te zien. De krachtige man die hij had leren kennen ging nu gebukt onder het schuldgevoel.
      Waar had hij behoefte aan? Een stoombad? Hun kamer had er geen, maar hij wist dat er luxere kamers waren. Misschien dat hij de kamer nog kon omboeken. Raine zag er wel uit alsof een bad hem goed zou doen.
      Zijn ogen ontmoetten die van Raine, die daarna zijn blik afwendde. Er hing een gespannen stilte in de kamer nu er geen kermisgeluiden waren om die te verbloemen.
      ‘Ik… weet niet hoe het nu verder moet met ons, Juice.’ Raines stem klonk schor. ‘Denk je echt dat dit nog kan werken?’
      ‘Het moet.’ Juice draaide zich naar de man toe en nam zijn gezicht tussen zijn handen. ‘Ik kan niet zonder je, Raine. Ik wil nog steeds je man worden en dan zullen we ook weleens obstakels tegenkomen. Ik geloof in ons.’
      ‘Ik snap gewoon niet hoe. Waarom wil je in vredesnaam een man die vreemdgaat?’
      De woorden sneden door zijn hart en het kostte Juice moeite om zichzelf eraan te herinneren dat Raine dat nooit had gedaan.
      ‘Ik vertrouw erop dat je het nooit opnieuw zult doen.’ Er kwam een brok in zijn keel. ‘Tenzij… de vrijheid je de afgelopen weken is bevallen.’
      Raines vingertoppen gleden langs zijn kaak, waardoor hij toch weer opkeek.
      ‘Ik ben met niemand geweest. Het kwam niet eens in me op.’
      Het was zo’n enorme opluchting dat de tranen in Juice’ ogen sprongen. Aarzelend legde hij zijn handen op Raines heupen. ‘Zie je? Dat bedoel ik. Ik ben ook met niemand geweest. Ik kon de gedachte om door iemand anders aangeraakt te worden niet verdragen.’
      Raine keek hem aan, zijn ogen waren vochtig. Hij sloot ze toen er een traan tussen zijn wimpers door gleed. Zachtjes raakten zijn lippen die van Juice. Tintelingen schoten door heel zijn lijf. Zijn lippen weken van elkaar en verwelkomden de warmte die hij zo gemist had. Het was een breekbare, tedere kus. Hij voelde ieder beetje pijn dat Raine met zich mee torste en stelde zich voor dat hij het wegnam met de streling van zijn tong. Zachtjes liep hij achteruit zonder de kus te verbreken, tot hij het bed bereikte en hij zich achterover liet zakken. Even sloeg hij zijn ogen op – en juist opdat moment keek Raine ook. De warme en kwetsbare blik in zijn ogen liet de hitte onder zijn huid zinderen.
      Wat hield hij toch ongelofelijk veel van hem.
      Hij glimlachte naar zijn vriend. In plaats van zich over hem heen te buigen, zakte Raine naast hem op het bed neer. Net als Juice rolde hij zich op zijn zij. De kus hervatte zich niet meteen, ze lagen gewoon dicht tegen elkaar, lieten hun vingers langs huid en shirt glijden, ongedwongen. Het voelde kalm, respectvol. Als een stukje groei.
      ‘We kunnen zo wel een film kijken?’ stelde Juice voor.
      Dat voorstel leek Raine op te luchten. Keek hij op tegen meer dan de kus van net? Was hij bang dat hij terugdacht aan de vrouw naast wie hij was wakker geworden? Dat de schuld hem weer zou bedelven? Hij kwam iets overeind en schoof naar achteren op het bed, waar hij een kussen tussen zijn rug en de muur stopte voor hij de tv aanzette.
      Raine kwam naast hem zitten. Zijn vingers regen zich langs die van hem. ‘Ik hou van je, Juice.’
      Juice keek opzij. De schaduw was niet weg uit zijn ogen. Hij slikte moeizaam. ‘Ik ook van jou, lieverd.’ Hij tilde Raines hand op en drukte een kus tegen de rug ervan.
      Hij leunde tegen zijn vriend aan. Een trieste realisatie kwam in hem naar boven.
      Ondanks de tijd die ze vandaag hadden doorgebracht, had hij Raine geen enkele keer zien glimlachen. Niet oprecht.
      Hoeveel betekenden de woorden ‘ik hou van je’ als hij zijn vriend in de overtuiging liet dat hij was vreemdgegaan? Hij merkte dat hij het gewoon niet kon. Hij wilde Raine weer zien lachen, hij wilde hem helpen zichzelf terug te vinden en hij besefte dat dat niet zou gaan gebeuren zolang hij hem in een leugen liet geloven.
      Hij kon geen weken of maanden wachten tot hij Raine de waarheid vertelde.
      Hij moest een andere manier verzinnen waarop Raine ontdekte wat hij had gedaan zonder dat Phantom daar de dupe van werd. Terwijl de film begon te spelen en Raine net zo afwezig als hij met zijn vingers speelde, ging Juice de verschillende opties langs – de een nog riskanter dan de ander.
      En uiteindelijk bleef er eentje hangen die óók gewaagd was – maar wat goed kon uitpakken.
      Hij keek vanuit zijn ooghoeken opzij, naar Raine die naar het televisiescherm staarde.
      Of het pakt juist verkeerd uit en levert hem nog meer pijn op.
      Zijn hand verstevigde om die van zijn vriend heen. Ook dan sleurde hij hem erdoorheen.
      Maar hij kon wat er gebeurd was niet in de doofpot stoppen – niet zoals iedereen al deed.
      Morgen zou hij Phantom zijn plan voorleggen.
      En als die het niet durfde – dan stapte hij zelf op de president van de Mayans af.






Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen