. . .

. . .


‘Teringzooi.’ Emilio zat op de rand van zijn bed, zijn hoofd in zijn handen en liet nog een paar grove vloeken tussen zijn lippen door glippen. Hij trok zijn nagels over zijn hoofdhuid en sloot zijn ogen. Verkeerde beslissing – daardoor zag hij de beelden nog helderder voor zich. Zijn erectie bonsde venijnig, maar hij vertikte het om zich nu af te trekken. Niet met de flarden van de erotische droom die nog door zijn hoofd spookten. Hij had hier op dit bed gelegen, had de dingen gedaan die hij twee weken geleden ook met Juan had gedaan.
      Nu was het echter Rory geweest over wiens verhitte huid zijn lippen dwaalden, die hij in zijn mond nam, die zijn naam gromde. Zijn mond voelde droog, er zat een nare smaak in, alsof iemand werkelijk zijn zaad in zijn bek geloosd had.
      Er rolden weer een reeks scheldwoorden over zijn lippen. Waar kwamen die walgelijke verlangens toch vandaan?
      ‘Fuck you, Juan,’ gromde hij. ‘Het is jouw schuld. Kutjong.’
      Hij kwam overeind van het bed, stommelde naar de badkamer en plensde koud water in zijn gezicht. Er zat een raar gevoel in zijn maag en het lukte hem maar niet om het weg te drukken. Het werd hoog tijd dat hij zijn brein resette.       Hij liep naar de keuken, schraapte wat ontbijt bij elkaar en keerde toen terug naar zijn slaapkamer. Hij startte zijn laptop op. Hij zou net zo lang porno gaan kijken – normale porno – tot hij weer normale gedachten had en niet in de weer was met kerels.

Zuchtend klapte Emilio na een halfuur zijn laptop dicht, leunde er met zijn ellebogen op en wreef over zijn gezicht. ‘Wat de fuck ben ik aan het doen man.’ Porno kijken was niet hetzelfde als voorheen. Hij was veel te erg bezig met hoe zijn lichaam en zijn gedachten erop reageerden, waardoor hij nauwelijks opgewonden raakte. Hij hield in elk geval tegenover zichzelf vol dat dat de reden was.
      Een tijdje staarde hij naar de muur voor zich. Al snel glipten zijn herinneringen weer terug naar de vorige dag. Naar hoe Rory zich steviger tegen hem aan had gedrukt toen ze snelheid maakten, hoe ze allebei uitgelaten hadden gelachen nadat ze zich voor de politie verstopt hadden, hoe ze over stompzinnige dingen hadden kunnen praten en hoe zijn hart een slag had overgeslagen toen Rory hem overeind had getrokken. Zijn blik gleed naar zijn hand, die hij onbewust omdraaide tot de palm omhoog lag. Hij probeerde zich te herinneren hoe zijn hand in die van hem had gevoeld.
      ‘Fucking hell,’ gromde hij toen hij doorhad wat hij aan het doen was. Hij trok zijn hand gauw van het tafelblad. Zijn hoofd was een fucking puinhoop, nog net zo erg als vanochtend. Of misschien nog wel erger. Hij had er een bonkende hoofdpijn van gekregen. Hij deed zijn laptop weer open en startte Battlefield V op, vastbesloten door te gaan totdat zijn hoofd alleen nog met bloederige pixels gevuld was.
      Er ging zeker drie uur voorbij voordat de slaapkamerdeur openging. Slechts één keer had Emilio een korte pauze genomen om te pissen en een flesje bier te pakken. Vluchtig keek hij over zijn schouder om naar Juan te knikken, daarna richtte hij zich weer op het scherm. Hij ging ervan uit dat Juan wat zou pakken en dan naar Dana ging ofzo. Dat deed hij echter niet, hij zakte op het bed neer.
      Emilio had geen zin om zijn spel te pauzeren, hij zat er eindelijk een beetje in. Hij bleef fanatiek op de toetsen rammen en zette het volume van het spel ietsje harder om zijn vriend helemaal buiten te sluiten.

. . .


Juan was niet achterlijk. Hij had heus wel door dat zijn vriend niet met hem wilde praten, maar juist daarom moest het wel gebeuren. Uiteindelijk greep hij een kussen en slingerde die naar Emilio toe. Het ding klapte tegen zijn hoofd en viel daarna op het bureau. Vloekend draaide Emilio zich om.
      Juan grijnsde alleen. ‘Genoeg gegamed, nerd. Je doet al twee weken raar, dus vertel me nu maar gewoon wat er is.’
      ‘Er is niks,’ gromde hij.
      Juan snoof. ‘Je kan me niet eens aankijken terwijl je dat beweert.’
      Emilio’s kaak verstrakte. ‘Ik ben niet in de mood om te praten.’
      ‘Nou ik wel en je zit in mijn kamer.’
      Met overduidelijke tegenzin rolde Emilio zijn stoel iets dichterbij. ‘Nou. Praat maar dan.’
      Juan schudde zijn hoofd. ‘Jij hebt blijkbaar een probleem met mij, dus zeg het maar gewoon.’
      ‘Ik heb geen probleem met jou.’
      Geïrriteerd fronste hij zijn wenkbrauwen. ‘Jemig, hoe lang kennen we elkaar nou al? Bijna heel ons leven. Ik vertel je altijd alles.’
      ‘Dat moet jij weten. Ik heb je niks te zeggen.’
      Hij kwam overeind en maakte aanstalten om de kamer te laten, maar Juan sprong overeind en greep hem bij zijn pols. Ruw trok hij hem terug zodat ze tegenover elkaar stonden. ‘Wat de fuck man. Je bent nooit zo. Heb ik wat kwetsend gezegd? Sinds die –‘
      ‘Nee!’ snauwde Emilio. ‘Dat heeft er niks mee te maken!’
      Er flitste een emotie in Emilio’s ogen die hij niet meteen kon thuisbrengen. Paniek, leek het wel. Zijn verongelijktheid maakte plaats van bezorgdheid.
      ‘Zit je in de problemen?’
      ‘Laat me gewoon met rust. Er is niks.’
      Juans schouders zakten naar beneden. ‘Je liegt nooit tegen me,’ zei hij zacht.
      Er viel een stilte waarin Emilio’s zware ademhaling overheerste.
      ‘Ik wil je alleen maar helpen E…’
      ‘Je hebt me al genoeg geholpen!’ snauwde hij. ‘Met je stomme dronken kop!’
      Juan klemde zijn kiezen op elkaar. Emilio had echt géén recht om iets over dronkenschap te zeggen.
      ‘Dus ik heb wat gezegd toen ik dronken was. Jemig, zeg het gewoon man. Je snapt toch ook wel dat dit niet vanzelf over gaat? Waarschijnlijk meende ik er niks van.’
      Emilio liet een vreugdeloos lachje horen. ‘Denk je nou echt dat ik me iets aantrek van wóórden? Ik ben jou niet.’
      Zijn woorden raakten hem inderdaad hard, het was nu net alsof hij een aansteller was. Hij schudde het van zich af. Hij reageerde niet meteen, maar bekeek het gezicht van zijn vriend. Zijn ogen stonden nog steeds onrustig. Juan dacht na, probeerde te bedenken wat hij kon doen om Emilio wel aan het praten te krijgen.
      ‘Ik dacht dat onze vriendschap sterker was,’ zei hij uiteindelijk. ‘Dat we alles aan elkaar kwijt kunnen. Maar blijkbaar ben ik de enige die hier vertrouwen schenkt.’
      ‘Het heeft niks met vertrouwen te maken,’ wierp Emilio tegen. ‘Ik wil er gewoon niet over praten. Waarom is dat zo moeilijk voor je?’
      ‘Je ontloopt me al twee weken,’ antwoordde Juan. ‘Terwijl je in mijn fucking huis woont. Ik wil weten waar ik dat aan verdiend heb.’
      ‘Geloof me, dat wil je helemaal niet weten,’ bromde Emilio.
      Juan staarde hem indringend aan. ‘Jawel. Nou, kap nu met uitvluchten verzinnen en vertel me verdomme wat er aan de hand is.’
      Zijn stem klonk nu ook snauwerig, maar dat leek Emilio wakker te schudden. Hij boog zijn hoofd. ‘We hebben dingen gedaan oké? Die nacht dat je zo dronken was. En jij herinnert het je niet en ik wel en het is fucking awkward.’
      Juan fronste. ‘Wat voor dingen?’
      ‘Nou wat voor dingen dénk je,’ sneerde zijn vriend.
      ‘Hebben we gevochten? Heb ik je dat blauwe oog geslagen?’
      Emilio snoof. ‘Je mocht willen dat jij zo’n goeie hoek kon geven.’
      Juan zuchtte. Het werd hoe langer hoe vager. Hij kon écht niet bedenken waar Emilio het over had. ‘Ik ga dit toch niet loslaten, dus je kan het net zo goed gewoon op tafel gooien. Dan zijn we ervan af en kunnen we weer normaal tegen elkaar doen.’
      Emilio’s ogen schoten naar die van hem. Nervositeit had de boosheid weer verdrongen.
      ‘We hebben gezoend,’ zei hij toen. ‘Nu blij?’
      Juan sperde zijn ogen open. Hij wist niet wat hij verwacht had, maar dit in elk geval niet. ‘Hè? Hoe bedoel je, we hebben gezoend?’
      ‘Je zei dat je wilde weten hoe het was om met een jongen te zoenen en toen hebben we dat gedaan.’
      Langzaam schudde hij zijn hoofd. Dat sloeg gewoon helemaal nérgens op. Daar had hij heus wel íéts van onthouden. En zelfs als hij dat had gezegd – waarom zou Emilio er dan in vredesnaam in mee zijn gegaan? ‘Dit slaat nergens op. Je hangt nu gewoon een dom lulverhaal op om me af te wimpelen.’
      ‘Denk je nou echt dat ik –’
      ‘Ik heb je heus niet gezoend man.’
      Emilio lachte spottend. ‘Whatever man. Dan niet.’
      ‘Ik zou dat Dana nooit aandoen.’
      ‘Je zei dat ze er wel om zou kunnen lachen.’
      Juan schudde zijn hoofd. Het sloeg echt helemaal nergens op. ‘Waarom zou je me in vredesnaam niet hebben gestopt?’
      Emilio’s wangen kregen een zeldzame rode gloed. ‘Je was nogal aanhoudend,’ bromde hij uiteindelijk.
      Verslagen zakte Juan op de rand van zijn bed neer. Hij kon zich niet voorstellen dat het echt waar was – maar hij kon zich ook niet indenken waarom Emilio erover zou liegen. Het verklaarde zijn gedrag van de afgelopen twee weken goed, want hij wist wat een homofoob zijn vriend was.
      Hij haalde een paar keer diep adem. ‘Een dronken zoen. Oké. Nou dat is heus niet het einde van de wereld. Of van onze vriendschap.’ Hij keek op. ‘Toch? Of heb ik je getraumatiseerd met mijn zoen?’ Met een grapje probeerde hij de sfeer wat lichter te maken.
      Emilio zweeg echter en vermeed hem aan te kijken. Zijn handen had hij diep in zijn zakken geschoven.
      ‘Waar is het eigenlijk gebeurd?’
      Emilio’s ogen schoten opzij. ‘Daar,’ mompelde hij. ‘In je bed.’
      Juan keek om, probeerde het zich voor te stellen. Het was raar om je iets gewoon hélemaal niet meer te herinneren. Hij had ruzie met Dana gehad, daarom was hij naar zijn eigen kamer gegaan. Hoe dat geëindigd was in willen experimenteren met zijn vriend, kon hij niet bedenken.
      Een akelig gevoel bekroop hem. Wat als het niet bij zoenen was gebleven?
Hij sloeg zijn ogen op. ‘Hebben we alleen gezoend?’
      Hij kon zich niet voorstellen iets anders te willen doen – maar hij kon zich ook niet voorstellen dat hij met zijn vriend had willen zoenen en dat was blijkbaar ook gebeurd.
      Emilio ontweek zijn blik.
      ‘E?’ drong hij aan. Nu wilde hij de waarheid ook.
      ‘Nee,’ zei hij toen kortaf. ‘Je hebt me gepijpt, oké? En ik weet verdomme niet waarom ik je dat heb laten doen.’
      Juans ogen werden groot. Wát?! ‘No way…’
      ‘Jawel Juan,’ snauwde hij. ‘Je zei dat ik wel een maagd leek en dat ik maar een fles passoa uit de koelkast moest leegdrinken. We hebben minstens een kwartier met elkaar liggen bekken en toen heb je mijn hele lijf gezoend en me afgetrokken en gepijpt! En daarna heb ik hetzelfde bij jou gedaan en sindsdien krijg ik die gore beelden maar niet meer uit mijn kop en ben ik bang dat ik een fucking flikker ben geworden. Terwijl jij je fucking helemaal niks meer herinnert!’
      Juan slikte toen hij de tranen in Emilio’s ogen zag springen. Hij wist echter niet wat hij moest zeggen. Dat hij zoiets met zijn vriend had gedaan ging er gewoon niet bij hem in.
      ‘Was je niet gewoon high? Of –’
      ‘Fuck you Juan!’ snauwde hij. ‘Hou je fucking bek. Ik had het verdomme nooit moeten zeggen. Want als iets onze vriendschap verpest is dít het wel! Nu blij dat je alles weet? Nou je je vriendin moet uitleggen dat je je beste vriend hebt liggen pijpen?’
      Juan voelde dat hij misselijk werd. Het was gewoon onbegrijpelijk. Als verstijfd keek hij toe hoe Emilio de kamer uit stoof en de deur met een klap achter zich dichtsloeg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen