Zodra ik de grens weer ben overgestoken laat mijn wolf de controle weer gaan. Zodra ze hoorde van de zwangerschap, ging ze door het lint. Alles heb ik er aan gedaan om haar gegeb6te houden. Maar hier sta ik met een pas geboren baby in mijn armen. Het huilt en voelt koud aan. Snel loop ik richtung het huisje waar ik nu bijna een jaar woon. Eenmaal binnen wordt de baby rustiger. 'Waarom heb je hem mee genomen? Wat moet je er mee, en wat moet ik er mee!?' Mijn wolf gromt. 'Zij pakte alles van ons af. Zij moest zo nodig met Pete trouwen. Wij konden geen welpen krijgen. Daar moet ze voor boeten.' Haar stem klinkt donker door mijn hoofd. 'En dan pak je een baby af?' Ik leg het kindje op de bank en kijk er naar. Zijn kleine handjes reiken meteen weer naar boven op zoek naar warmte. 'Als jij niet doet wat ik zeg, dan raken we alles kwijt.' Ze neemt de controle weer over en ik zie hoe ze in mijn lichaam het kindje verzorgd. Ja het doet pijn dat ik geen kinderen kan krijgen. En dat nota bene Tallulah nu met Pete is, is bijna onverdraagzaam. Maar dit ging wel erg ver. Carla, mijn wolf, denkt daar anders over. Ze is uit op wraak en wil zo graag een welp dat ze niet meer helder kan nadenken. Wat ik ook probeer, de controle krijg ik niet terug. Ik zie hoe ze wanhopig het kind probeert te voeden, maar ze produceert geen melk waardoor het kindje begint te huilen. Zijn huil gaat dwars door me heen en ook door Carla. 'Carla, dit werkt niet.' Probeer ik, maar ze luistert niet. Uren lang probeert ze het te voeden en troosten.
Het is donker buiten als het kindje eindelijk slaapt. Met een lege maar heeft hij zijn oogjes stijf dicht. Carla ligt naast hem. Wanhopig probeer ik nog eens om Carla tot rede te brengen. Zonder succes. Ik val in een lichte slaap terwijl Carla de wacht blijft houden. Als we te lang zo door gaan, zal een van ons verdwijnen. En hoogstwaarschijnlijk zal ik dat zijn. Als Carla te lang mijn lichaam controleert, zal ik nooit meer terug kunnen naar mijn eigen lichaam. In gedachten ril ik. Hopelijk heeft Pete een spoor gevonden. Maar de kans is klein aangezien Carla haar sporen heeft gewist. Hadden we maar wat minder opgelet tijdens de lessen van mijn vader. Dan had Pete zijn zoon weer terug. De gedachte aan Pete hebben me lang pijn gedaan. Ik heb voor hem alles op zij moeten zetten. Nee, we waren geen voorbestemde match, maar we deden er alles voor om te slagen. Mijn familie was daarom ook verbaasd om te horen dat ik terug kwam. Het is rond gegaan in het dorp en zo goed als iedereen weet dat ik geen kinderen kan krijgen. Niemand vroeg er naar, maar ik zag de blikken. Medelijden. Daarom heb ik me afgezonderd van het dorp. Wat verder van het centrum heb ik mijn huisje staan.
Die ochtend schrikken Carla, de baby en ik wakker van hard gebonk. Meteen zet de baby luid gehuil op. Carla, die nog steeds de controle heeft, schiet omhoog. Ze luistert naar de geluiden buiten het huisje. 'Crystal, doe open!' Klinkt het kort. Carla zwijgt en probeert de baby stil te krijgen. 'Crystal, we weten dat je Ray daar hebt. Doe open.' Het is Pete zijn stem die Carla nog bozer maakt. 'Een verkeerde beweging en je baby is weg.' Sist ze naar buiten. Het wordt doodstil buiten. 'Carla, ze hebben ons gevonden. Geef de baby terug, voordat er iets ergs gebeurd.' Mijn stem klinkt kalm in de hoop Carla daarmee te overtuigen. 'Het is niet eerlijk.' Sputtert ze tegen. Ze drukt de baby stevig tegen haar aan. Nog een luide knal klinkt en de voordeur gaat met een flinke zwaai open. In de deuropening staat Pete. Zijn blik strak op ons gericht. 'Mijn kind. Nu.' Zijn houding verraad zijn woede en wanhoop. 'Nee' Sist Carla en ze doet een stap naar achteren. Wat had ik graag gewild dat ik kon linken met Pete. 'Deze baby is van mij.' Carla kijkt boos naar Pete, die begint te realiseren wat er aan de hand is. Zijn houding veranderd. 'Carla' mompelt hij zacht. 'Carla, laat hem gaan. Hij heeft honger.' Ze gromt als Pete een stap dichterbij zet. 'Ik heb hem gevoed.' Pete kijkt naar de baby. 'Carla. Als je hem niet laat gaan, moet ik je doden.' 'Je zult Crystal nooit doden.' Pete knikt. 'Maar zo lang jij mijn zoon hebt, heb ik geen andere keus. Laat hem gaan, en jullie levens worden gespaard. Ik zal zelfs getuigen bij de hoge raad voor je.' Die gedachte laat Carla schrikken. De hoge raad heeft ons al eens eerder een waarschuwing gegeven en een tweede zal een ernstoge straf opleveren. Ik neem de controle weer over van Carla. Druk met de hoge raad, lette ze overduidelijk niet op en gaf mij de kans. Ze begint te huilen en een intense pijn gaat door me heen. 'Het spijt me.' Zeg ik zacht en geef de baby aan Pete. Zonder me nog een blik te gunnen stormt hij het huisje uit en verdwijnt uit mijn zicht. Wachters van de hoge raad lopen naar binnen en nemen me geboeid en wel mee. 'Hij had van ons kunnen zijn.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen