Dit is het laatste hoofdstuk!
Willen jullie een vervolg, maar dan vanuit een ander perspectief?

Ik hoor geluiden van beneden komen die zich vervolgen naar de trap tot voor mijn slaapkamerdeur. Niet veel later komt Pete binnen gestormd. In zijn armen draagt hij Ray. Tranen glijden over mijn wangen. 'Waar was hij?' Pete geeft me een knuffel. 'Dat maakt nu niets uit. Hij is weer thuis. Thuis bij mijn prachtige vrouw.'
Ik neem Ray van hem over en glimlach door mijn tranen heen. Ray rijkt zijn kleine handjes naar me uit. 'Hij heeft honger. Hij zal wel niets gedronken hebben'. Ik knik en neem plaats op een stoel en begin hem te voeden. Het verdriet ebt langzaam weg en maakt plaats voor vragen en angst. Wat als ze hem nog een keer meenemen? En wie had hem überhaupt? Pete gaat op de rand van het bed zitten. Hij kijkt naar het ritueel en glimlacht. 'Je bent prachtig Tallulah.' Ik voel hoe mijn wangen warm worden. 'Niemand pakt hem van ons af.' Ik leg Ray in zijn lege wieg en loop Pete. Hij strijkt met zijn hand door mijn haar. 'Ik zal er alles aan doen om jullie te beschermen. Altijd.' Hij trekt me tegen zich aan waardoor zijn geur mijn neus prikkelt. Mijn lichaam vult zich met zijn warmte. 'Ik heb je gemist.' Pete zijn stem klinkt schor. 'Ik jou ook.' We blijven even zo staan. Die avond en nacht slapen we weinig. We kijken naar de baby's en tot vreugde van onze wolven bedrijven we de liefde tot we in de ochtend in slaap vallen.

4 jaar later:

Met een kop koffie in mijn hand loop ik naar het kantoor. Pete zit geconcentreerd aan zijn bureau en kijkt op als ik binnen loop. 'Ik dacht dat je wel wat koffie zou kunnen gebruiken.' Hij glimlacht. 'Dankje.' Hij neemt de koffie van me aan en neemt een slok. 'Wat zei de Hoge Raad?' Ik kijk hem onderzoekend aan, hopend op duidelijkheid. 'Ze krijgt een werkstraf en begeleiding. Haar gevangenschap is ingekort.' Ik knik. Crystal is nadat Pete daar binnengevallen is, direct meegenomen en in gevangenschap geplaatst. Ik kan niet zeggen dat ik boos op haar ben. Er is zelfs begrip. Ik heb me altijd onbewust schuldig gevoeld tegenover haar, ze is alles kwijt geraakt. Natuurlijk is dat wat ze gedaan heeft niet acceptabel. Maar als ik me zou verplaatsen in haar situatie, zou ik waarschijnlijk ook zo emotioneel hebben gereageerd. 'Ik hoop dat ze in ieder geval haar rust kan vinden straks.' Pete knikt. 'Ik hoop het ook. Maar hoe is het met jou? Zijn de kinderen een beetje rustig?' Ik glimlach. 'Die maken de oppas waarschijnlijk gek. Ze wilden graag naar buiten.' Hij lacht. 'Dan heb jij even rust.' Hij trekt me naar zich toe en geeft me een kus op mijn ronde buik. 'Nog even geduld en ze zijn grote broer en zus.' We hebben even gewacht met verdere gezinsuitbreiding, maar eindelijk is het zover. Het geslacht weten we niet, dat maakt eigenlijk ook niet zo veel meer uit. Ons gezin groeit langzaam verder. Deborah heeft inmiddels ook al twee kleintjes op de wereld gezet. Ze heeft het net als ik druk als Luna, maar regelmatig bellen we met elkaar en zo nu en dan spreken we af. Shawn trouwt binnenkort met zijn liefde. Hij heeft het rustig aan gedaan, zeer verstandig, maar heeft toch besloten om in het huwelijksbootje te stappen.
'Ik zie je vanavond.' Pete en ik nemen afscheid waarna ik mijn weg vervolg naar buiten. Op het veld spelen de kinderen druk met elkaar. Inmiddels hebben meerdere kleintjes zich verzameld. Ik glimlach. Zij zijn onze toekomst.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen