Ik baal verschrikkelijk wetende dat ik nog een paar uur op het kantoor moet zijn, omdat Harry hier nog tot laat is. Maar als het 7 uur is, zie ik hem langslopen. Hij heeft zijn ogen gericht op het scherm van zijn telefoon, ik durf niet te bewegen als ik hem langs zie komen. Ik haal opgelucht adem als hij weg is, ik wacht dan ook nog 15 minuten, voor ik durf op te staan. Nu ik niet samen met Harry naar huis vertrek, moet ik of lopen of op een andere manier naar huis. Dus ik besluit tegen zijn regels in, met de metro te gaan.

Als ik mijn pasje heb opgeladen en door de poortjes kan, besef ik mij dat ik dit totaal niet gemist heb. De metro is vol, de mensen zijn moe van het werk en iedereen is bezig met zijn eigen wereldje.
Zwetende pubers bezetten alle stoeltjes en af en toe jaagt een boze zakenman iemand uit een stoel, zodat er ruimte gemaakt wordt voor een ouder iemand of een zwangere dame. Ik kijk toe, terwijl ik mijzelf vast klamp aan een steunpilaar.
Na 2 haltes stappen er gelukkig heel wat mensen uit en weet ik een plekje te bemachtigen, blij met een plekje ga ik zitten. Ik pak een krant uit de gleuf bij het raam en sla deze open, maar mijn rust wordt al snel weer verstoord. "Pardon, pardon mevrouw." Ik kijk op van het roddel artikel, er zit een vrouw naast mij, ik denk van haast de zelfde leeftijd. "Mag ik u wat vragen?" Ik knik, terwijl ik zie hoe de vermoeide mensen zich op ons concentreren. Ik snap ze, vroeger hield ik ervan mensen af te luisteren.
"Bent u niet de nieuwe secretaresse van Harry Edward Styles- Kenwright?" Verbaast kijk ik haar aan, hoe kan ze dat weten?
"Mag ik vragen, wie dit wil weten?" Ze glimlacht en steekt een hand naar mij uit, "Eva, Eva Anderson. Ik werk voor Taschen, u vader werkt daar. Ik hoorde hem over u praten, maar nu zag ik u, dus wilde het vragen." Ik trek mijn wenkbrauwen op, "hoe kan je dan weten dat ik het ben?" Nu staat ze even met haar mond vol tanden, ze weet niet wat ze moet zeggen. Haar mond gaat even open en dicht, dan valt haar lieve gedrag.
"Iedereen weet wie jij bent, iedere secretaresse hier in London, weet dat jij oneerlijk, de meest begeerde baan hebt gekregen. Dus vertel, werk je voor Styles of niet?"
Ik zie de andere mensen geïnteresseerd kijken, het moment dat ik ja knik, heb ik hier meteen spijt van. Het lijkt wel alsof er iets ontploft, de vrouw met de vragen naast mij, stelt er nog veel meer. De andere mensen, zijn opeens niet zo moe meer. Iedereen lijkt vragen te hebben, iedereen wil wel iets van mij. Geschokt kijk ik om mij heen, er worden papiertjes voor handtekeningen naar mij toe geduwd. Ze zouden een handtekening van meneer Styles willen, ze willen weten hoe ik aan de baan kom, maar bovenal, ze willen op de foto. Waarom snap ik niet, ik ben verdomme maar iemand die met hem werkt. Maar dan opeens, bevries ik bij 1 van de vragen. "Je bent tot nu toe de populairste secretaresse van Harry Styles, je hebt het langer vol gehouden dan de andere, hoe komt dat?" Ik schud mijn hoofd, weiger om antwoord te geven. "Zitten jullie in een relatie? Hij is sinds jou komst veranderd, kun je dit toelichten?"
Ik ben opgelucht als de metro stopt, snel sta ik op en stap uit, dit is mijn halte, ik ben bijna thuis. Maar ik wordt niet met rust gelaten, ik raak in paniek, als blijkbaar meerdere mensen door hebben wie ik ben, of andere denken misschien dat ik een bekend persoon ben. Ik voel de tranen opkomen, snel grijp ik mijn mobiel en bel James.
"Help, ik sta in de metro, bij huis. Maar ze laten mij niet verder, kom alsjeblieft." In paniek probeer ik mijn weg te vinden, maar het is blijkbaar de ronde gegaan. Er worden foto's gemaakt en niemand lijkt zich er iets van aan te trekken, hoe ik mij voel.

"Oprotten godverdomme, uit de weg." Ik kijk op, daar tussen de mensen komt Harry aan. Hij heeft een lange donkere jas aan, zijn kraag staat omhoog en hij is woest. Wat hem angstaanjagend maakt, hij heeft zowel James bij zich en de beveiliging van de ondergrondse. Hik duwt ruw de mensen uit de weg en heeft er geen boodschap aan, of het mannen, vrouwen of jongeren zijn. Ik klem mij vast aan Harry als hij zijn sterke arm om mij heen slaat en met zijn andere arm de mensen weg duwt. "Het spijt mij, het spijt mij zo." Maar hij negeert mij en haalt mij weg, pas als we in de lift van het gebouw staan, dat ik thuis noem, begint hij te praten.
"What the fuck? Je heb je 1 duidelijke opdracht gegeven, dat je niet de metro mag gebruiken. Wat bezield je?" Ik voel mijn onderlip trillen, maar ik wil niet huilen in zijn aanwezigheid.
"Wat dacht je? Dat je dat kan doen? Waarom denk je dat ik erop sta dat je James opbelt? Om dit te voorkomen!"
"Ik- ik dacht niet dat het daarom was. Ik snap het niet, waarom vinden mensen mij zo interessant? Het leek alsof ik Queen was."
Hij draait zich woedend naar mij om, hij stijgt boven mij uit terwijl hij praat. Hij staat dicht mij, terwijl ik mijzelf nog dichter tegen de muur van de lift druk. "Jij bent de enige persoon, die zo dicht bij mij staat, dan iemand anders zich maar kan bedenken. Je bent iemand die precies weet wat ik doe, waar ik ben en.." Dan valt hij stil, zijn handen gaan door zijn haren. De deuren van de lift schuiven open met een 'ping' en hij pakt mij bij mijn arm. Ik laat mij mee trekken, hij neemt mij zijn appartement in. Daar trekt hij zijn jas uit en smijt deze op tafel, "jij bent de enige, hoe mensen mij kunnen bereiken. Jij bent mijn visite kaartje en toegangskaartje, dat heb ik je gezegd toch?" Ik knik hulpeloos, hem gelijk gevend. Ik zou nu niet durven, tegen hem in te gaan.
"Daarbij ben je ook nog razend populair, waarom denk je dat wij een fotoshoot deden vandaag? Mensen zijn dol op mijn persoonlijke assistente, het fladderende elfje, de mooie vrouw, de engel die de duivel onder haar vleugels heeft genomen. Daar staan de roddelkranten vol mee, vertel mij niet, dat je daar niks vanaf weet."
Ik durf amper te bevestigen, dat ik daar inderdaad niks van af weet. Mijn blik is op zijn voeten gericht, voor het eerst voel ik niet de behoefte om tegen hem in te gaan, dit is de eerste keer dat ik hem respecteer in zijn woede. Want het is terecht, ik heb mijn belofte gebroken en problemen veroorzaakt.
Ik zie hoe zijn voeten dichterbij komen, ik voel hoe een vinger zich rond mijn kin krult en mijn hoofd hoog duwt. "Heeft iemand je pijn gedaan?" Ik antwoord met een fluisterend nee, terwijl zijn, nog steeds boze ogen, mij onderzoeken. "Waarom ging je met de metro?" Ik neem mijn onderlip tussen mijn tanden en kijk Harry aan, "ik durfde je niet onder ogen te komen, omdat ik niet professioneel was tijdens de fotoshoot." Zijn vinger laat mijn kin los, de donkerte verdwijnt uit zijn ogen. "Niet professioneel? Je was geweldig, je had lol. Straf jezelf daar niet voor, want je deed niks fout."

Hij geeft mij meer ruimte en wrijft over zijn gezicht, "het is mijn fout. Ik moet je laten zien, hoe mijn leven echt is. Ik heb je buiten gesloten, grotendeels, omdat ik dacht, dat je nu toch wel weer weg zou zijn. Maar ik kan niet ontkennen, dat ik gehecht aan je raak." Mijn hoofd vliegt omhoog, wat zegt hij nu?

"Kunnen we opnieuw alle regels vergeten? We hebben ze vandaag toch grotendeels gebroken." Ik knik, terwijl ik met mijn armen over elkaar hem voorzichtig aan kijk. "Het is cliche, maar regels zijn er om gebroken te worden toch?" Nu trekken de donkere strekken van zijn gezicht op en wordt hij minder angstaanjagend, "kom zitten." Ik doe wat hij zegt, ik ga naast hem op de bank zitten en kijk hem aan, wachtende op wat hij gaat zeggen.
"Oke, laat mij je even wat duidelijk maken. Je hebt acteurs, zangers en zangeressen, het koningshuis. Dat is de top, groep 1. Dan heb je schrijvers, ceo's en de bissness mannen en vrouwen, groep 2. Hieronder de influencers, groep 3." Ik luister geduldig, maar ik snap er niks van, waar wil hij naar toe? Hij gaat zichzelf toch niet vergelijken met de koningin he?
"De eerste groep, die heeft non stop bewaking en zijn niet bereikbaar tenzij ze dat willen. Influencers zijn makkelijk te bereiken en niet echt een big deal. Maar groep 2, die zijn interessant, niet veel beveiliging, deels bereikbaar.
Dus June, mijn vader gaat nooit over straat, zonder beveiliging. Hij gaat naar de duurste restaurants, clubs en winkels, want daar kan hij zichzelf zijn. Daar komt niemand, die iets van hem zou willen, dan bedoel ik, foto's, handtekeningen, vragen. Door mijn vader behoor ik bij die groep. Wij kiezen ervoor om zoveel mogelijk onbereikbaar te blijven, behalve als ze daar expres niet voor kiezen. Dan nemen wij interviews af, komen op tv, gaan wandelen of expres met de metro." Ik voel mijn wangen kleuren als hij mij doordringend aankijkt. "Wat ik wil zeggen, wat ik eerder al zei. Jij bent mijn toegangskaartje June, je bent mijn eerste assistente die het langer dan 3 weken heeft volgehouden. Je bent knap, lief, een tikkeltje ondeugend. Jij bent dus net zo de moeite waard, om lastig te vallen in een metro. Als eenmaal 1 iemand je herkend, is het een kwestie van een paar minuten of je zit vast tussen de mensen."
Mijn hoofd tolt van de informatie, ik kan het amper beseffen. Omdat ik naast iemand werkt, die blijkbaar bekend is, heb ik last van mensen die op de foto willen?
"Dus even voor de duidelijkheid, het is dus waar dat jij de meest begeerde jongenman van london bent? De interessantste zakenman, omdat je succes hebt, rijk bent en aantrekkelijk? Dat was waar? Dan bedoel ik meer, anders dan geruchten en wat ik gezien heb." Hij grinnikt een beetje, "ze noemen mij eerder een rokkenjager of player. Maar dat van jou knikt beter, dus, wil je de roddelbladen zien met jou gezicht erin?"


Reacties (3)

  • gothicpop

    I like harry this way(H)

    1 maand geleden
  • AmorAmor

    Hij is echt lief!

    1 maand geleden
  • LeLouisx3

    Oh jeetje wat heftig! Maar Harry is zo liiiiieeeef voor haar

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen