Tom POV.

Ik zit nog altijd op de grond terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Waarom heeft Bill mij geslagen? En nog best hard ook. Ik sta dan toch maar langzaam op en loop de badkamer in waar ik in de spiegel kijk. "Fuck," breng ik uit, die plek gaat nog wel even zichtbaar blijven vrees ik. Opnieuw verlaten tranen mijn ogen en ik leg mijn hand op mijn buik waar het kindje nog veilig zit.

Ik loop naar het bed, het bed dat ik waarschijnlijk voorlopig niet met Bill ga delen. Ben ik eindelijk zwanger hebben we dit weer. Ik leg mij onder de dekens en kan alleen maar hopen dat niemand de kamer binnen komt. Dat niemand mij gaat zien huilen.

"Pap," hoor ik ineens de stem van Juliana zeggen.

"Wat is er lieverd?" Vraag ik en ik hoop dat mijn stem niet verraad dat ik huil.

"Wie heeft jou pijn gedaan?" Vraagt ze.

"Niemand, lieverd," zeg ik, want ik wil niet met mijn vinger naar Bill wijzen. Bill heeft alle recht om woedend op mij te zijn. Ik ben zo stom geweest zijn kind te vermoorden en ook al draag ik z'n andere kind, ik denk niet, dat, dat kan goedmaken wat ik heb gedaan.

"Waarom huil je dan papa?" Vraagt Juliana.

"Het is niet belangrijk lieverd," zeg ik en ik veeg mijn tranen weg.

"Vertel maar niet aan de andere kinderen wat je hebt gezien," zeg ik en ik ga met mijn hand door d'r haar en wanneer ik weer een golf van misselijkheid voel op komen stap ik uit het bed en ren langs mijn dochter heen naar de wc.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme Tom
    Vind toch best zielig voor hem
    Al snap ik Bill
    Die moet afkoelen

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen