Tom POV.

Wanneer ik bij de gevangenis ben aangekomen loop ik naar binnen. "Ik kom hier voor Bobby," zeg ik.

"Achternaam?" Vraagt de vrouw.

"Ik, ik weet z'n achternaam niet," breng ik uit.

"Ik bedoel uw achternaam," zegt ze en ik zucht opgelucht.

"Kaulitz," zeg ik en ze zoekt in haar systeem.

"Kom maar mee," zegt ze en ik volg haar terwijl ze iets in haar walky talkie zegt. Na even wachten kan ik een ruimte in waar ik Bobby al zie zitten en ik loop gelijk naar hem toe en geef hem een stevige knuffel.

"Elkaar loslaten, nu!" Roept één van de cipiers waarna ik mij tegenover mijn vader zet. Het is raar om Bobby mijn vader te noemen, maar het is wat hij is.

"Je hoort hier helemaal niet thuis," zeg ik.

"Heb je de oproep niet gehad om te komen getuigen?" Vraagt Bobby.

"N.nee, had ik die moeten krijgen?" Vraag ik.

"Ja, maar het geeft niet. Binnen een paar jaar ben ik hier weg," zegt Bobby waarna ik z'n hand vastneem.

"Pap, ik ben zo blij dat ik eindelijk de waarheid weet. Het had veel eerder gemoeten, dan zat je hier nu niet," zeg ik.

"Het is okay zoon, echt waar. Ik weet dat er nog vragen op je tong liggen, stel ze maar," zegt hij. Ik ken mijn biologische vader nog amper en toch lijkt hij nu al door mij heen te kunnen kijken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bam bam bam!!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen