Foto bij Take a sad song and make it better

Afspeellijst:
Linkin Park - In the End
The Offspring - You're gonna go far, kid
The All-American Rejects - Gives you hell
All time low - Dear Maria, count me in




.

De zomer komt langzaam tot het einde en in de winkel is het inmiddels erg druk. Chloë loopt door de winkel op zoek naar een plaat waar een klant om heeft gevraagd. Ze weet zeker dat hij er nog moet zijn. Zoals verwacht werd het drukker nu iedereen terug is van vakantie. De muziekwinkel staat in een drukke winkelstraat in het centrum van het stadje. Lokaal staan ze bekend om de goede service. Chloë zoekt in de bakken met platen. Als ze dan eindelijk de plaat heeft gevonden, steekt ze hem trots de lucht in. 'Hier is het!' Chloë loopt naar de kassa en helpt de klant met de betaling. 'Nog een fijne dag.' Ze glimlacht als de klant de deur uit loopt. Op drukke dagen hoeft Chloë geen afleiding te zoeken van haar verdriet. Haar vader staat te praten met een oude man achter in de winkel. Hij is op zoek naar een cadeau voor zijn dochter. Samen zoeken ze naar een viool geschikt om mee te beginnen.
Uitgeput is ze als Chloë die avond naar haar slaapkamer loopt. Het huis van haar ouders is vlak bij de winkel. Ze wonen er met z'n drieën, maar haar grootmoeder is regelmatig op bezoek. Haar grootmoeder is als een tweede moeder voor Chloë. Toen Alice is overleden, belde haar grootmoeder haar daarna elke dag. Haar grootmoeder was zo bezorgd. En ook zij wil graag dat Chloë de muziek weer oppakt. Voor het ongeluk wilde ze zich waarschijnlijk inschrijven bij de muziek academie. Maar nu ze niet meer speelt en zingt, heeft ze zich bedacht. Het moet iets anders worden.
Chloë sluit haar ogen, maar veel slaap kan ze niet vatten. Haar gedachten zijn bij de winkel. Hoewel het vandaag erg druk was, zal het straks weer rustig worden. Haar ouders doen hun best om niet te laten merken dat het financieel moeilijk is, maar Chloë merkt dat ze gestrest zijn. Als de scholen weer beginnen, wordt het rustig en pas in de twee weken voor de feestdagen aan het eind van het jaar komt het weer op gang. Chloë zou willen dat ze een oplossing heeft. Ze wil de winkel niet kwijt. Al haar jeugdherinneringen liggen daar. De momenten waarop ze samen met haar ouders muziek maakte, Alice en zij die er hebben geoefend en haar vrienden kwamen er vaak over de vloer. Hoe zou ze dat ooit achter zich moeten laten. Ze zucht en trekt het dekbed verder omhoog in de hoop zo wat te kunnen slapen. Helaas houden de zorgen haar die nacht veel wakker. Uiteindelijk heeft ze maar twee uurtjes kunnen slapen.
Het is ochtend als haar moeder haar roept. Chloë staat op uit bed en loopt naar beneden zodra ze zich heeft aangekleed. Aan tafel ontmoet ze haar ouders en grootmoeder. In stilte ontbijten ze. Chloë hoeft vandaag niet te werken, maar gaat hoogstwaarschijnlijk toch even naar de winkel toe.
'Chloë?' Ze kijkt op. 'De ouders van Alice hebben gisteravond gebeld.' Begint haar moeder. 'Ze vroegen zich af of je vanmorgen bij ze langs wilt gaan. Ze hebben een aantal spullen van Alice waar je misschien belang bij zult hebben.' Chloë schrikt van de woorden. Zijn ze nu al de spullen aan het uitzoeken? Wat doen ze met de spullen die ze niet willen hebben? Gooien ze die zomaar weg? Ze slikt. 'Is goed.' Zegt ze en probeert haar ontbijt nog op te eten, maar haar eetlust is spontaan verdwenen. Met lood in haar schoenen staat ze op en loopt naar de garage. Met de fiets loopt ze naar buiten en fietst de straat uit richting het huis van Alice.
Voor het grote witte houten huis stopt ze. Haar fiets zet ze tegen het hek. Sinds de uitvaart is ze hier niet meer geweest. Nog steeds met zware voeten loopt ze naar de voordeur waar ze aanbelt. Niet veel later wordt de deur open gedaan door Camila, een van de schoonmaaksters. Ze glimlacht als ze Chloë ziet. 'Chloë, lieverd, welkom!' Ze houdt de deur verder open zodat ze naar binnen kan lopen. Ietwat ongemakkelijk wacht ze in de hal terwijl Camila de ouders van Alice haalt. Al snel komen George en Vanessa naar de hal. 'Chloë, we zijn zo blij dat je wilde komen. We hebben al veel spullen uitgezocht, maar het leek ons een goed idee dat jij ook mee kijkt.' Chloë knikt. George en Vanessa lopen naar de oude slaapkamer van Alice. Het huis is zo veel groter dan die van Chloë haar ouders. George werkt voor een grote bank en Vanessa is makelaar. Alice was hun engel. Ze kreeg alles wat ze nodig had om zich gelukkig te voelen, inclusief aandacht. Hoewel ze veel werkte, maakten ze veel tijd vrij voor hun dochter. Vanessa loopt de slaapkamer in. 'We weten niet zo goed wat we met haar piano moeten.' Ze kijkt ietwat moeilijk naar de zwarte vleugel. 'Jullie hebben hier zoveel muziek gemaakt. Het leek ons niet goed om hem zomaar weg te doen.' Chloë knikt. Met haar rechterhand gaat ze over de vleugel heen. 'We hebben ook nog een aantal dingen in een doos gedaan, daarvan willen we dat je die sowieso meeneemt. Dat had Alice ook gewild.' George is inmiddels verdwenen en Vanessa kijkt de kamer rond. 'Het is vast raar om deze kamer zo te zien.' zegt ze zacht. Chloë knikt zacht. 'Ik... Het voelt bijna alsof jullie haar wegdoen.' Vanessa loopt naar Chloë toe en knuffelt haar. 'Ik snap wat je bedoelt, maar ze zal altijd in ons hart zitten Chloë. Haar kamer hebben we lang onaangeraakt gelaten, maar telkens als ik hier was deed het zo veel verdriet om de spullen te zien.' Chloë zucht. 'Mag ik de piano meenemen? We hebben niet veel ruimte, maar er is vast wel een plek waar ik hem kan neerzetten.' Vanessa glimacht. 'Daar hoopten we al op. Ik heb het al met je ouders besproken. Ze maken ruimte voor je in de winkel.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen