Foto bij Call it faith

Afspeellijst:

Hoobastank - The Reason
My Chemical Romance - Welcome to the black parade
Rise against - Savior
Sum 41 - Still waiting

Daar staat hij dan. Midden in de winkel. De grote zwarte vleugel van Alice heeft een prominente plek gekregen in de winkel. Alle bakken met cd's en platen zijn verschoven. Chloë staart naar de vleugel vanaf de toonbank. Er op spelen heeft ze nog niet gedaan. Ze denkt er wel over na, maar tot dus ver komt ze niet verder dan plaats nemen op het krukje dat er bij staat. Chloë haar vader komt naast haar staan. 'Je hoeft er niet op te spelen. Maar Alice zou willen dat je muziek niet gaan nu zij er niet meer is.' De woorden van haar vader doen pijn, maar zijn wel waar. Maar waarom lukte het dan toch niet om muziek te maken. 'Ik weet het pap.' Zegt ze zacht. 'Maar het lukt me niet.' Hij knikt. 'Er wilde vanmiddag een klant op spelen.' Chloë kijkt op. 'En wat heb je gezegd?' 'Dat hij niet bedoeld is om op te spelen.' Ze kijkt haar vader onderzoekend aan. 'Hij is van jou, jij bepaalt wat er mee gebeurd.' Haar vader loopt naar een klant om hulp aan te bieden. Als het bijna sluitingstijd is, loopt Chloë naar de vleugel toe. Haar ouders zijn al naar huis. Chloë sluit de winkel af vanavond. Ze neemt plaats op het krukje en staart een tijdje naar de toetsen. Ze wilde spelen, voor Alice. Haar ouders hebben haar de afgelopen dagen niet gepusht om te spelen. De vleugel in de winkel bracht al genoeg herinneringen naar boven. Maar wat als haar ouders in geldnood komen? Een vleugel zoals deze levert gauw een paar maand aan eten op. Chloë zucht. Er moet toch een oplossing zijn? Chloë laat haar vingers voorzichtig over de toetsen glijden. Muziek was altijd het antwoord op al haar vragen. Wellicht zou het nu ook helpen. Ze laat haar handen rusten op de toetsen en zet haar voet op een van de pendalen. Dan begint ze langzaam te spelen. De klanken vullen de ruimte met muziek. Opgelucht haalt Chloë adem. De piano klinkt nog precies zoals toen. In stilte speelt ze verder.
De deur van de winkel gaat open en dicht. Chloë stopt met spelen en kijkt op. Er is niemand te zien. 'Hallo?' Chloë staat op en loopt langzaam naar de deur. 'We zijn gesloten.' Ze kijkt de winkel rond, maar ziet niemand. Dat is raar. Ze zou toch zweren dat de deur open en dicht ging. Ze draait het slot van de deur om en loopt terug naar de piano. Als Chloë weer wil gaan zitten hoort ze gerommel vanuit de achterkant van de winkel komen. Ze draait zich om. 'Hallo? We zijn gesloten, u moet de winkel verlaten.' Ze loopt naar de ruimte met instrumenten. De lampen branden nog, maar opnieuw is er niemand te zien. Snel sluit Chloë de deur en loopt wederom terug naar de piano. Als ze daar weer begint te spelen en opkijkt, kijkt Chloë recht in de ogen van een onbekende. Ze slaakt een gil. 'Wat doe jij hier!?' Een jongen met lang donker haar, bruine ogen en een afgetraind postuur staat bij de vleugel. 'Sorry, ik wilde je niet laten schrikken.' zegt hij lachend. 'De winkel is gesloten.' Chloë wijst naar de deur. 'Je moet vertrekken.' De jongen stapt naar achteren. 'Ik ben gestuurd.' 'Door wie?' Ondertussen begint Chloë haar geduld te verliezen. 'Door Alice.' ze lacht. 'Ja, vast. Die is er niet meer.' Hij knikt. 'Dat weet ik, maar laat het me uitleggen. Ik ben Todd. Alice stuurde me om je te helpen met de winkel. Ze ziet hoe je ouders het moeilijk hebben en hoe de klanten jullie winkel voorbij lopen. En.. Je maakt geen muziek meer.' Chloë begint te praten, maar wordt onderbroken door Todd. 'Ik ben ook dood. Een geest, snap je? Daarom kon ik met Alice spreken.'
'Maar als jij ook dood bent, waarom komt Alice dan niet?' Chloë staat op en loopt bij de jongen vandaan. 'Ik vind dit allemaal een beetje ongeloofwaardig, Todd.' Hij knikt. 'Dat is het ook. Maar kijk, als je me wilt aanraken, dan gaan onze handen door elkaar heen.' De jongen probeert de hand van Chloë te pakken en zoals hij zei gaat deze inderdaad door de hand van Chloë heen. Ze schrikt. 'En waar is Alice?' Todd kijkt haar doordringend aan. 'Ze is al overgestoken naar de andere zijde.' 'En jij?' 'Ik ben hier nog, maar eerlijk gezegd weet ik niet waarom. Wil je nog eens wat spelen? Dat is de manier waarop ik je gevonden heb. Jouw muziek bracht me hier.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen