Tom POV.

"Pap, ik, waarom heb je mijn kinderen beschermd terwijl je wist dat, dat ervoor zou kunnen zorgen dat je in de gevangenis zou komen?" Vraag ik.

"Je beschermt je familie, dat is gewoon wat je doet. Dat moet jij toch herkennen?" Vraagt Bobby en ik knik even.

"Dat herken ik zeker, maar ik heb daar nog nooit voor in de gevangenis gezeten," zeg ik.

"Ja, daarin ging ik ver, maar ik, ik wist niet hoe ik jou moest vertellen wie ik was en daardoor moest ik zover gaan," zegt Bobby.

"Het spijt me zo papa," zeg ik en ik leun over de tafel heen om hem nogmaals te knuffelen.

"Zitten!" Roept de cipier gelijk en met een zucht zet ik mij weer neer.

"Hoe kan ik jou ooit bedanken voor het feit dat Timothy door jou op tijd in het ziekenhuis terecht kwam en dat de tweeling thuis is gekomen omdat één van de meiden ziek was," zeg ik.

"Je hoeft mij niet te bedanken. Ik deed wat ik moest doen," zegt Bobby.

"Pap, hoelang moet je zitten?" Vraag ik.

"Drie jaar," zegt hij en mijn ogen worden groot.

"Drie jaar! Mooi niet dat je echt zolang blijft zitten. Ik ga voor je vechten," zeg ik en ik ben vastbesloten om ervoor te zorgen dat hij strafvermindering krijgt. Hij heeft niks verkeerd gedaan. Hij heeft niemand vermoord, niemand pijn gedaan. Ja, hij wist van de dingen af, maar als hij dat niet had geweten, had ik waarschijnlijk drie kinderen mogen begraven.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dag laatste weer ik wel zeker
    Gelukkig is alles goed moet de kinderen

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen