Tom POV.

Ik zie de zorgen in Bill z'n ogen, maar zelf zou ik mij niet perse zorgen maken. Ja, ik doe dat ook, maar toch. Tegen de tijd dat de kinderen zo oud zijn kamer er al een oplossing zijn. Of het is gewoon toeval, je weet het niet.

"Probeer je niet al te veel zorgen te maken, ja?" Zeg ik en Bill knikt langzaam waarna ik Bill een knuffel geef. Als we ons alleen maar zorgen blijven maken hebben we geen tijd om gelukkig te zijn.

"Tom, dank je. Als we elkaar niet hadden zouden we allebei gek worden, vermoed ik," zegt Bill en ik knik. Dat vermoeden heb ik ook.

Bill loopt naar boven waarna ik opnieuw met de wetenschappers bel. "Weer met Tom," begin ik en ik adem even diep in en uit. "Kunnen jullie ons hele gezin monitoren? Elke maand een bloedtest, elke week hartonderzoeken en dat soort dingen?" Vraag ik. Misschien kunnen er dan bepaalde dingen worden voorkomen, want er moet toch een waarschuwing zijn van te voren. En misschien wordt er dan in ieder geval voor de kinderen op tijd een medicijn gevonden.

"Natuurlijk, dat regelen we," zegt de wetenschapper waarna ik hem bedank om weer op te hangen. Het is misschien niet het ideale leven, maar het is niet anders. Gezondheid en veiligheid boven alles.

Ik loop dan naar Bill toe die met Storm aan het knuffelen is. "Ik ga wel even naar de andere kinderen. Vanwege de zorgen om Arthur en nu Storm hebben we hen denk ik te weinig aandacht gegeven, maar ehm, Bill. Ik weet dat ik nu veel van je vraag, maar houd een oogje op hem ook, wil je?"

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bam bam bam

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen