Bill POV.

Ik loop uiteindelijk mijn oude kamer in waar Tom op het bed ligt. Hij kijkt op zodra hij mij hoort. "Bill," zegt hij zachtjes terwijl de tranen over z'n wangen lopen.

"Stel je niet aan wil je," zeg ik en ik kan niet ontkennen dat ik toch schrik wanneer Tom pijnlijk naar z'n buik grijpt. "Okay, okay, rustig aan," zeg ik tegen hem en ik zet mij naast hem op het bed.

"Het is alweer okay," zegt Tom zachtjes en ik knik even. Misschien heeft William gelijk en moet ik het echt op iemand anders gaan afreageren. "Ben je verliefd op William?" Vraagt Tom.

"Ja," zeg ik, het is niet echt zo, maar ik zeg maar wat.

"Jullie probeerden voor een kindje, is het niet?" Vraagt Tom en ik knik langzaam. "Kan het ooit nog goed komen tussen ons?" Vraagt Tom.

"Dat moet de tijd uitwijzen," zeg ik zachtjes. Tom en ik zijn er zolang mee bezig geweest om hem zwanger te krijgen en is hij dat eindelijk zitten we in deze situatie. "Ik zal voor je zorgen zolang je zwanger bent," zeg ik en ik veeg z'n tranen weg en laat een zucht horen. "Ik moet nog wat dingen doen," zeg ik waarna ik opsta en Tom knikt even waarna ik de kamer uitloop. Ik besef nu pas dat ik met mijn gedrag niet alleen Tom pakte, maar ook de kinderen en de kinderen heb ik nooit pijn willen doen. Daarnaast wil ik ook niet dat Tom straks door mij de baby verliest.

Ik loop naar mijn persoonlijke kamer en zet mij neer. Misschien kan ik mijzelf afreageren door onze vijanden aan te vallen. Ik ken hun plannen om hier binnen te vallen, maar ik kan ze voor zijn. En dat is dan wat ik in werking zet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill echt wel
    Goed zo niet goed
    Is al iets dat die aan Tom weer beetje denkt en de kinderen

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen