Foto bij Hoofdstuk 6.

Goedemorgen Rebecca, ik hoop dat je je wat beter voelt. Mocht je vanmiddag zin hebben om een stukje te rijden op mijn motor, kan je me bellen. Jacob.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik het berichtje van Jacob las. Ik wierp een blik op de klok en zag dat het al elf uur was. Als ik met hem motor wilde rijden, moest ik snel bellen. Nog voordat ik het wist, ging de telefoon over aan de andere kant van de lijn en het zweet brak me uit. Ik gooide de dekens van mij af en haalde een hand door mijn donkerbruine golvende haar. Ik was zenuwachtig om met Jacob te bellen. Onze vriendschap, als we het al zo konden noemen, was nog erg pril en ik wist amper iets van hem. Ik schrok uit gedachten toen ik de warme stem van Jacob door mijn mobiel hoorde.
'Hé slaapkop'.
'Heey. Ik zag je berichtje net.'
'Dat dacht ik al, anders had je niet gebeld,' aan zijn stem te horen, had hij een grijns op zijn gezicht. Ik glimlachte en begon een pluk van mijn haar te vlechten. 'Betekent dit dat je met me mee gaat?'
'Heel graag.'
'Hoe laat zal ik bij je zijn?'
'Over een uurtje? Als dat jou uitkomt natuurlijk'. Ik had wat tijd nodig om mij op te frissen. Een snelle douche, want ik voelde me vies van het overgeven gisteravond. Wat make-up om wat meer kleur aan te brengen in mijn bleke gezicht en een kam door mijn wilde "nachthaar", zoals ik het noemde. Dat zou moeten lukken in een uurtje.
'Komt voor elkaar. Tot straks.'
'Tot zo Jacob.' Ik hing glimlachend op en stond direct op om de net bedachte planning uit te voeren. Tijdens het make-uppen propte ik een banaan en een droog broodje naar binnen zodat ik iets had gegeten. Ik wilde niet de hele tijd met een rommelende maag zitten. Hoe ongemakkelijk zou dat zijn? Mijn ouders waren niet thuis, ze waren allebei aan het werk. Daar was ik wel blij mee, mijn moeder zou sowieso een vragenvuur over mij heen gooien. "Waar ga je heen?" "Hoe laat ben je thuis?" "Wie is die jongen dan?" "Doe je voorzichtig?". Daar zat ik echt niet op te wachten. Ze was heel erg lief, maar wilde altijd alles weten en was al snel bezorgd. In dat opzicht leken mijn moeder en ik wel op elkaar. Wellicht had ik het overgenomen in mijn opvoeding.
Van Eliza had ik nog niks gehoord, die zal wel helemaal in coma liggen. Normaliter na zo'n avondje werd ze pas wakker rond een uur of twee. Ik zag bij haar "Laatst gezien" dat ze om vijf uur nog wakker was. Dat verbaasde me niks.
Het gebrom van een motor liet mijn hart overslaan en direct begon ik sneller te ademen. Jacob was hier. Zo snel als ik kon holde ik naar het keukenraam en wierp een blik op Jacob die zijn helm afdeed en zijn haar fatsoeneerde. Ik glimlachte, trok mijn enkellaarsjes en leren jasje aan en deed de deur open.
'Taxi Jacob staat alweer voor u klaar,' zei hij grijnzend. 'Laten we gaan.' Hij overhandigde mij de helm toen ik de deur achter me dicht had gedaan en ik klom achterop. Ik voelde dat mijn handen klam geworden waren van de zenuwen en ik sloeg mijn armen zachtjes om hem heen.
'Als je wilt blijven leven, moet je je steviger vasthouden.' zei hij lachend en ik gehoorzaamde hem. Ik versterkte mijn grip en voelde de warmte van zijn lichaam door zijn shirt komen. Het was vreemd hoe hij weer zo warm was, terwijl het nog steeds geen warm weer was. Lang had ik niet om erover na te denken, want Jacob trok op en reed de straat uit.

Reacties (2)

  • Niallerslove

    Wat lief dat hij haar de ochtend erna een berichtje stuurt ^^

    3 weken geleden
  • Slughorn

    Spannend!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen