Bill POV.

Wanneer we thuis zijn aangekomen zet ik mij op de bank en trek mijn benen op. Het nieuws dat ik vandaag heb gekregen heb ik niet zien aankomen. Ik leg mijn armen om mijn buik waarna mijn moeder d'r hand op mijn schouder legt. "Het komt wel goed lieverd," zegt mijn moeder en ik knik even.

"Ik hoop het mam," zeg ik zachtjes. Dit is niet wat je als vijftienjarige al wilt.



Een paar maanden later.

"Mam, mam!" Roep ik in paniek en mijn moeder komt er gelijk aan gerend.

"Wat is er lieverd?" Vraagt ze bezorgd.

"Ik voelde wat bewegen in mijn buik," zeg ik angstig.

"Lieverd, dat is je kindje maar. Dat is heel normaal," zegt mijn moeder en ik kijk haar even aan.

"Is dat echt normaal mama?" Vraag ik en mijn moeder knikt.

"Een apart gevoel, is het niet?" Vraagt mijn moeder en ik knik even. "Wat vond je eigenlijk van de adoptieouders?" Vraagt mijn moeder.

"Ze lijken mij aardige mensen," zeg ik en mijn moeder knikt even waarna ze d'r armen om mij heen slaat.


De bevalling.

"Mam, ik kan niet meer," zeg ik en mijn moeder gaat met haar hand door mijn haar.

"Je kan het lieverd. Ik weet dat je de kracht hebt," zegt mijn moeder waarna ik opnieuw pers. Wanneer ik de baby hoor huilen durf ik niet op te kijken.

"Wil je haar even vasthouden?" Vraagt de verloskundige, maar ik schud mijn hoofd en ineens voel ik nog meer pijn.

"Mam, ik heb weer pijn," zeg ik waarna de verloskundige gelijk komt checken.

"Okay, dit hebben we even gemist. Er zit er nog één," zegt de verloskundige waarna ik opnieuw alles moet geven, terwijl mijn energie al zo laag was. "Nog een meisje," zegt de verloskundige en ik kijk naar het plafond.

"Ik laat het de adoptieouders weten," zegt mijn moeder en ik knik even.


Wanneer mijn moeder weer terug is kijk ik haar even aan. "Ze willen er maar één," zegt mijn moeder.

"Hoe gaan ze haar noemen?" Vraag ik zachtjes.

"Hannah," zegt mijn moeder en ik knik even. "Ik ga ze nu voorstellen aan hun dochter," zegt mijn moeder en ik knik opnieuw. "Voor de andere meid vinden we ook snel genoeg een gezin," zegt mijn moeder waarna ze met één van de baby's naar de hal loopt.

Ik kijk even naar het bakje waar de andere baby in ligt en langzaam stap ik uit het bed en loop erheen. Het is het domste wat ik kan doen en ik kijk even naar de baby. "Jij lijkt wel op een Dafne," zeg ik zachtjes, waarna er een traan over mijn wang rolt en ik weet niet eens waarom.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh arme Bill
    Dit gaat die niet trekken
    En tweeling scheid je niet!!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen