Dan loopt hij de deur uit, gewoon zo weg. Met de zak taco's in zijn handen, verdwijnt Harry uit mijn appartement. Mijn handen gaan over mijn gezicht, waardoor ik even mijn ogen sluit. Maar als ik ze weer open, staar ik naar de dichte deur waardoor Harry vertrokken is.
Ik had van het begin af aan al kunnen bedenken dat het een slecht plan was, het hem vertellen. Maar nu is het toch een stuk minder erg, want het zal makkelijker zijn om afstand van hem te doen.
Met deze gedachten draai ik mij om en besluit een douche te nemen, maar het warme water kan mij niet laten ontspannen. De gedachte aan Harry, die waarschijnlijk nu kwaad in zijn appartement zit doet mij pijn. Meer dan ik had verwacht.... o god, ik ben een monster. Dit is het ergste wat ik ooit iemand heb aangedaan, ik heb tegen iemand gelogen die mij vertrouwde. Wat voor een trut ben ik zeg, ongelofelijk.
Deze gedachtes maken het niet beter en het duurt niet lang voor ik opgerold en verdrietig in bed lig, ik overdenk de situatie en het wordt met elke gedachte alleen maar erger. Ik denk aan de dingen die ik anders en beter had kunnen zeggen, hoe ik de situatie anders had moeten aanpakken.
Ik word wakker van mijn wekker, maar ik ben helemaal in de war. Dat ik wakker ben geworden van mijn wekker betekend dat ik in slaap gevallen ben, maar mijn lichaam is verre van uitgerust. Elke spier doet pijn, mijn hoofd bonkt en als ik in de spiegel kijk, staat daar een hele bleke versie van mijzelf.
Maar ik weet dat ik mijn gezicht moet laten zien op werk, maar ik weet ook dat ik er niet meer kan werken. Dus ik besluit alleen mijn spullen te halen en dan weer te vertrekken, Harry onder ogen komen kan ik namelijk niet. Groot deel van de nacht heb ik erover gepiekerd en ik wil niet meer daar werken, dat kan gewoon niet.

Mijn hart bonkt in mijn keel en ik heb een onplezierige misselijkheid in mijn lichaam zitten, het is 9 uur in de ochtend en ik ben met een taxi naar het werk gegaan. Ik wacht nu tot de lift stopt op de goede etage en ik kan vertrekken hier. Expres ben ik later vertrokken, zodat ik Harry niet tegen het lijf zal lopen. De lift maakt een ping geluid en de deuren glijden open, het is rustig op de verdieping, maar ik bevries in mijn pas als ik zie dat een grote groep zich heeft verzameld rond mijn kantoor. Als ze door krijgen dat ik aanwezig ben, wordt er verontwaardig gemompeld. Meelevende blikken worden mij toegeworpen en als David op mij af loopt en een arm om mijn schouder slaat, weet ik dat er iets mis moet zijn. "Het spijt iedereen erg, we vonden je echt de allerbeste, mag dat het ook maar iets beter maken." Ik schud zijn arm van mij af, "wat is er, wat bedoel je?" Ik stap tussen iedereen door en dan zakt mijn mond open. Mijn hele kantoortje is kort en klein geslagen, alsof er een tornado geweest is. Maar er staat 1 doos op de grond, tussen alle troep. Op elke kant staat met het handschrift van Harry geschreven, 'ontslagen'. Het doet mij meer pijn dan ik wil toegeven, maar als ik kijk wat er in zit, stelt het niks voor. Een foto van mij en Lou, 1 van de planten die het heeft overleefd en het tijdschrift waar ik insta. Ik werp nog 1 blik op de troep in het kantoor, maar ik kan er niet echt boos om worden.
Snel sluit ik de doos en til hem op, net als alle meelevende woorden heb ontvangen en afscheid genomen heb komen er uit de lift harde kreten. Als de deuren open gaan, komt Harry de lift uit, samen met zijn vader. Het is duidelijk dat Harry zijn bed is uitgetrokken en mee is gesleurd door Kenwright. Iedereen kijkt met een geschokte uitdrukking naar die twee, want het is overduidelijk dat Harry woedend is en hier niet wil zijn. "Hebben jullie niks te doen? Aan het werk." Blaft Kenwright door de hal, waardoor iedereen een kant opstuift en ik alleen overblijf. Daar sta ik dan, voor de ingang van mijn verwoeste kantoor, met een doos in mijn handen. Het enige wat ik wilde is dat ik hun kon ontwijken vandaag, maar het zit duidelijk niet mee.
Als Kenwright zijn blik op mij valt en dan op het kantoor achter mij, zie ik de verbazing. Zijn blik gaat dan van mij naar Harry, het duurt even, maar dan ontploft hij. Ik schrik ervan als hij Harry bij zijn haren grijpt en hem naar zijn kantoor trekt. "Jij bent een waardeloze zoon, ik snap niet dat je moeder zo trots op je is. Ik zal je leren gehoorzaam te zijn, ik heb je alle kansen geven, nu moet je maat voelen."
Door de schok laat ik de doos vallen, Harry vecht ondertussen om bevrijd te worden van de grip in zijn haren. Zonder dat ik er maar iets aan kan doen, ren ik op ze af en probeer Harry te helpen. Maar Kenwright is een zeer gespierde man, die zich aan ons niet zomaar gewonnen geeft. Maar ik weet mijn hand rond de grote pols van Kenwright te sluiten en ik zet mijn nagels tussen de 2 botjes aan de binnenkant van zijn pols. Hard duw ik erin en ik weet zijn pols weg te draaien van Harry zijn hoofd, die zich meteen wegtrekt en op veilige afstand van zijn vader gaat staan.
Kenwright kijkt op mij neer, terwijl hij over zijn pols wrijft. "Ik neem ontslag, dat was wel duidelijk. Jij kunt niet bepalen met wie ik wel of niet bevriend ben, je kunt ook je zoon niet zo behandelen. Ik stuur je mijn ontslag brief op." Voor het eerst laat Harry van zich horen, zijn stem klinkt rauwer dan normaal en heser dan voorheen. "Ik heb je al ontslagen, dus bespaar jezelf de moeite." Kwaad draai ik mij naar hem om, "ik werkte voor 2 bazen weet je nog? Dus jij kan mij ontslagen hebben, maar ik werk hier nog steeds. Dus hou je kop en laat mij mijn ontslag nemen."
Ik grijp de doos weer van de grond en loop weg, de 2 heren zeggen niks terwijl ik snel naar de lift ga. Ze laten mij gaan, zonder dat ze er moeilijk over doen, daar ben ik maar wat blij mee.

"Hey jij, wat is er zo vroeg in de ochtend?" De stem van Louise klinkt door de telefoon heen, ze klinkt opgewekt en vrolijk. Ze is een echt ochtend mens en heeft vaak er al een dag opzitten tegen de middag aan. "Ik ben ontslagen en heb ontslag genomen." Ik hoor haar eerst even naar adem happen, dan begint ze te lachen. "Dat meen je niet, hahaha. Hoe?" Ik vertel haar het hele verhaal, Louise is erg blij met mijn keuze. "Je hebt jezelf uit een verschrikkelijke situatie getrokken, ik ben trots op je. Vader heeft wel genoeg opslag hier in de garage om je spullen op te slaan, mama vind het vast niet erg als je hier voorlopig onderdak hebt. Zal ik naar je toekomen?" Blij luister ik naar Lou en we spreken af in het appartement, om dit deel van mijn leven weer af te sluiten.



Sorry lieve mensen dat ik niet zo actief ben, maar ik ben sinds vorige week erg ziek, corona. Ik heb dus geen zin, puf of energie om echt iets te doen. Ik heb hier een week over gedaan, dus neem het mij niet erg kwalijk als het niet geweldig is.
Liefs Xx(H)

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Beterschap!

    1 week geleden
    • bels

      Dankjewel(H)

      1 week geleden
  • LeLouisx3

    Maar Kenwright is een zeer gespierde man
    Hèh? Hoe dan? Ik stelde me de hele tijd het personage voor dat Niall speelt in Best Song Ever.



    Hopelijk komt Harry tot inkeer en komen ze weer samen.
    Ik wens je heel veel beterschap :*

    2 weken geleden
    • bels

      Hahaha geweldig! Helaas, wel iets fitter. Ik zal je een foto toesturen.

      Dankjewel lieverd H)

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen