Het rinkelende geluid van de kettingen om het hek galmt door de stille straten van Woodbury heen, terwijl ik even mijn ogen van mijn dagboek laat afwijken zie ik de bekende silhouetten van Phillip, Merle, Martinez en de anderen het terrein betreden. Alleen dit keer zijn ze vergezeld door twee onbekenden. `Mannen? Nee daar is het postuur veel te klein voor` schiet er door mijn hoofd. Ik sta op en loop richting het raam om beter de situatie te bekijken, wanneer ik het gordijn een beetje van mij afschuif wennen mijn ogen beter aan de silhouetten die ik zie. Het zijn duidelijk geen mannen, twee vrouwen dus. Een loopt voorovergebogen alsof ze op de laatste kracht in haar benen staat, op de andere valt weinig te zeggen. `Arme ziel, als ze nog een minuut langer daarbuiten was gebleven had ze het waarschijnlijk niet overleefd.` Ik zie hoe de twee dames naar de zuster worden gebracht, door voor mij op dat moment twee onbekende. De nacht maakt het een stuk moeilijker voor mij om te zien wie, wie is.

Langzaam schuif ik het gordijn weer dicht, en neem rustig plaats achter mijn bureau de naast onze boekenkast staat. `Waar was ik? Oh ja ik was bezig met mijn dagboek.` Ik neem in mijn linkerhand mijn pen weer vast en richt mijn ogen op het papier. En ik begin zowat aan de eerste zin van dagboek entry 389.

Dag 389
Het is al bijna ruim een jaar geleden voordat deze ellende voor het eerst begon, toen we allemaal dachten dat we binnen een mum van tijd dat alles weer het oude zou worden. Als wij toen wisten wat er nu allemaal gebeurd is, dan zou je ons voor gek verklaren. Hoe kan het dat in een jaar je hele leven zo kan veranderen? Ik had nooit gedacht dat ik in deze fase van mijn leven niet alleen zou vechten voor het mijne, maar ook die van voor Anna. Voordat de uitbraak begon maakte ik mij al zorgen wat er zou gebeuren met haar als mij ooit iets zou overkomen, daar wilde ik het liefste niet aan denken. Maar nu, nu al helemaal niet.

Vaak vraag ik mij af of Anna wel door heeft wat er allemaal gaande is, natuurlijk heeft Anna zelf ondervonden hoe wreed de walkers kunnen zijn. Ze heeft zoveel nare dingen gezien, die ze gewoon nooit had moeten zien! Ik weet nog toen ik haar op kwam halen vanuit The White Lotus, ze wilden iedereen daar binnenhouden om zo weinig mogelijk risico te lopen. Maar ik kon dat niet over mijn hart verkrijgen om haar alleen te laten, en dan op een dag terug te keren en erachter te komen dat ze er niet meer zou zijn. De keuze om haar die dag mee te nemen is de juiste beslissing geweest.

Een week nadat ik haar uit de woongroep had gehaald ging het mis. Het leger was te laat met evacueren en er was totale chaos, de helft van de bewoners kon zichzelf niet afweren of raakte totaal in paniek. Ze wilden niet weg zonder hun begeleiders of familie waardoor er ineens 140 man aan hun eind kwamen.
Toen Anna en ik in een kamp in Atlanta verbleven kwamen wij Richard tegen, een van de werknemers van de woongroep. Zijn broer was bij de evacuatie aanwezig en had hem het gruwelijke verhaal verteld. Toen Richard mij een op een vertelde wat er gebeurd was besloot ik om het niet aan Anna te vertellen, ik kon het gewoon niet. Vanaf dat moment heb ik ook besloten om tegen Anna te zeggen dat ze bij hun familie waren, maar dat het erg moeilijk was om in contact te komen met ze. Ik wil het kleine beetje onschuld wat nog in Anna schuilt nog even bewaren.


Het kamp in Atlanta waar wij verbleven ging wel, we waren met een grote groep en we probeerden daar al zoveel mogelijk regelmaat te bedenken. Dit ging goed tot een bepaalt punt dat ik begon te merken dat er spanningen ontstonden. De Merle en zijn broer Daryl lagen niet goed in de groep vanwege hun loyaliteit naar elkaar, en het feit dat ze af en toe een ongeleid projectiel waren in het maken van keuzes. Daarentegen wisten die twee wel hoe ze moesten overleven.

De bom barstte toen ik even mijn rug keerde naar Anna, onze tent lag wat afgelegen, Ik was bezig met het stoken van vuur toen ik opeens de stem van Anna hoorde gillen. Een schreeuw zo vol angst dat toen ik hem voor het eerst hoorde ik het gevoel had dat mijn hart stopte. Anna zag een Walker bij onze tent lopen en begon hem uit angst te bekogelen met stenen, ze wist niet hoe ze zich moest verdedigen en viel op de grond. Ik heb op dat moment nog nooit zo snel in mijn leven gerend.
Ik kreeg de Walker van Anna af zonder haar al te veel pijn te doen, alleen de schade was al gedaan. Anna was toen zo overstuur. Tranen rolden over haar wangen, uit angst, boosheid en onbegrip. Dat trok de aandacht van Shane en de rest van de groep, Shane vond Anna een gevaar voor de groep. Puur vanwege haar reactie, als de groep iets zou overkomen zou ik het op mijn geweten hebben.

De volgende ochtend hadden Anna en ik onze spullen gepakt en zijn vertrokken vanuit Atlanta met de bus die ik nog had. Maanden had ik niks vernomen van de groep, totdat Phillip en Martinez aankwamen met Merle, zwaar verhongerd en bijna doodgebloed zonder hand…


“Mama?” Anna’s vermoeide stem vulde de kamer, ik draaide mij om en zag dat ze rechtop in het bed zat. Ze keek moe voor zich uit en kon amper haar ogen open houden. “Wat is er lieverd?” Zei ik terwijl ik opsta om naar haar toe te lopen. “Ik had een nare droom.” Zei ze, met een verdrietige blik in haar vermoeide ogen. Ik loop naar Anna toe en neem voorzichtig plaats de linkerzijde van het bed, ik sla mijn armen om haar heen en trek haar in een stevige knuffel. “Ach meisje toch, een droom is maar een droom.” Probeerde ik op een rustige manier te zeggen zodat ze wist dat het goed zou komen. “En wat doen we met nare dromen?” vroeg ik aan Anna die mij dof aankeek. “In het prullenbakje doen?” Giechelde ze moe waardoor ik begon te glimlachen.
Toen Anna een tijdje lang last had van nachtmerries kwam ik met het prullenbak idee, elke keer als Anna een nare droom had. Dan schreven we die op een papiertje, we verfrommelen die en hoppa in de prullenbak! Anna kijkt mij aan en zegt zachtjes “Samen doen?” ik glimlach en geef haar een zacht kusje op haar haren. “Ja hoor we gaan het samen doen.” Zeg ik en ik zie dat Anna zich even rechtzet en een onzichtbaar papiertje in haar handen verfrommelt. Ik doe mee en terwijl ik aftel zie ik de spanning verdwijnen uit haar ogen. “3….2….1 Hoppa!” en mijn hand maakt een onzichtbare gooi beweging tegelijk met die van Anna. Waardoor ze begint te glimlachen en gelijk de spanning wat wegzakt. “En nu geen last van nare dromen meer, hé Anna?”
Ze kijkt mij aan met haar lieve ogen en omhelst me. Ik sla mijn armen nog eens om haar heen en hou haar stevig vast in een knuffel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen