Foto bij 006

      'Ik ben niet één van je vele speeltjes en ik ben ook totaal niet van plan om dat te worden!', bijt Abby me toe, terwijl ze haar ogen me arrogant aankijken. Het heeft duidelijk heel veel moed gekost om deze woorden over haar lippen te krijgen, maar dat maakt hen niet minder pijnlijk. Meteen komt haar onzekere houding terug naar boven.
      'Dus kan je me alsjeblieft met rust laten?', de woorden klinken haast smekend, alsof ik haar elke dag lastig val. Wanneer de woorden helemaal tot me zijn toegedronken, merk ik dat mijn mond er gewoon letterlijk is van opgevallen. Wat bedoelt ze met niet één van mijn vele speeltjes? Ik heb toch nooit een persoon gebruikt voor mijn eigen plezier? Is dat de reputatie dat ik hier met me mee draag? Dat ik iedereen als speelgoed gebruik? Zijn dat nu echt de roddels die hier de ronde doen over Maliya Black?
      Mijn handen hebben zich door de woede die door mijn lichaam raast ondertussen tot vuisten gebald, terwijl de woorden mijn woede steeds harder aanwakkeren. Mijn gehoor weet nog net op te vangen hoe enkele voetstappen mijn richting uit komen, waardoor Abby met schrik van mij naar de persoon kijkt. Echter wendt ze daarna haar blik af en begint aan de zoom van haar T-shirt te frutselen. Eerst gooit ze me dit alles op mijn neus en daarna durft ze me nog niet eens aan te kijken?
      Ik voel hoe elk spiertje in mijn lichaam begint te trillen en hoe ik mijn woede maar slecht onder controle weet te houden. Echter kan ik niet uitmaken waarom ik nu juist zo kwaad ben, zijn het de roddels of eerder dat zij ze zomaar geloofd?
      Een sterke hand klemt zich strak rond mijn pols en knijpt er hard in. Alsof hij een knopje indrukt, voel ik hoe mijn woede stilletjes aan wegebt. Ik voel dat ik het weer volledig onder controle heb, waardoor ik een dankbare blik schenk aan de persoon naast me. Jake, natuurlijk is het Jake. Hij weet perfect wat hij moet doen!
      Hij knikt simpel naar me als teken dat het oké is, waarna hij me rustig los laat. Echter blijft hij wel dicht bij me voor als hij weer moet ingrijpen, we kunnen een uitbarsting wel echt missen op school.
      Snel werp ik nog eens een blik naar Abby, die nog steeds het respect niet kan opbrengen om me aan te kijken na alle woorden die ze naar mijn hoofd heeft geslingerd. Het is gewoon het beste dat ik haar achter laat en haar geen aandacht meer schenk!
      Mijn eerste twee stappen gaan snel, maar dan wilt mijn lichaam niet meer verder. De drang om haar op haar plaatst te zetten is te sterk. Ik kan moeilijk gewoon weg stappen? Dan zou ik de roddels van school en haar vermoedens alleen maar bevestigen! Ik zou haar nooit hebben gebruikt voor mijn plezier, maar ik wil haar niet de indruk geven dat het wel zo was. Dat haar kwetsende woorden me snel van gedachten hebben doen veranderen.
      Een soort spottende gniffel verlaat mijn mond, terwijl ik me bruut omdraai. Even arrogant als haar stap ik haar richting uit, terwijl ik kwaad haar metalen deurtje vastgrijp.
      'Denk je nu werkelijk, omdat je mijn zogenaamde reputatie kent, dat je mij kent?', vraag ik spottend aan haar, wetend dat ze nooit achter mijn geheim zal komen. Achter het geheim van inprenten en de volledige roedel. Ik wil namelijk absoluut nietsmeer met haar te maken hebben. Hoe hard ze me ook heeft geïntrigeerd, mijn karakter is sterker dan dit!
      Met veel kracht gooi ik haar kluisje dicht. Het metalen ding dat net niet tegen Abby's gezicht belande, klikt meteen in zijn slot en heeft duidelijk enkele van mijn vingerafdrukken erin staan. Door mijn actie is Abby helemaal versteend, waardoor ik haar toch voorzichtig tegen haar schouder naar achter duw. Mijn hand daarentegen plaats ik naast haar tegen te lockers, waardoor we nu mijn armlengte van elkaar zijn verwijderd.
      Jake legt zijn hand even op mijn schouder. In tegenstelling tot vorige keer heb ik mezelf helemaal onder controle, waardoor hij zijn hand snel terug trekt. Ik bekijk het versteende meisje dat momenteel ingesloten zit tussen de kluisjes en mezelf nog eens goed. Haar huiverende adem, duidelijk bang voor wat nog gaat komen, is duidelijk voelbaar. Echter negeer ik het volledig, terwijl ik rustig mijn armen begin te buigen, waardoor onze gezichten dichter naar elkaar toe komen. Ze kijkt toch even op, recht in mijn ogen. De angst druipt er bij haar gewoon van af, maar ik besluit het absoluut geen aandacht te schenken. Mijn gezicht breng ik steeds dichter naar haar oor toe. Aan de kippenvel die over haar hele lichaam loopt, weet ik gewoon dat ze mijn adem tegen haar lichaam aanvoelt.
      'Je weet helemaal niets.', verbreek ik sissend de stilte, waarna ik met mijn gebalde hand nog eens hard tegen de deur slaag om mijn woorden extra kracht bij te zetten.

Hey hoi!
Toch nog een klein stukje voor ik ging slapen, maar was het vergeten activeren. Dus nu is het een stukje voor ik aan mijn dag begin!

XOXO
Creativitylab

Reacties (2)

  • Potions

    Zet d'r maar op haar plek! Zomaar roddels geloven(N)

    1 maand geleden
  • _Stiles_

    Goed gezegd Malia, ze had inderdaad gewoon vriendelijk kunnen zijn 🤷🏽‍♀️
    Ma, misschien wel een beetje te kwaad geweest?🤔
    Snel verder! 🥳

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen