Twee weken later.

Bill POV.

Vannacht heb ik mijn ouders er de hele nacht telkens uit laten gaan voor Dafne. Zelf had ik er gewoon even geen puf meer voor. "Bill, we moeten praten," zegt mijn moeder streng waarna ik mij op de bank zet.

"Wat is er ma?" Vraag ik en ik kijk haar afwachtend aan.

"Jij wou Dafne houden, dus dan vind ik ook dat je zelf die verantwoordelijkheid moet dragen. Zoals vannacht, dat kan echt niet," zegt mijn moeder.

"Nou en, jullie waren er toch," zeg ik en mijn moeder zucht.

"Dafne is jouw dochter. Je moet zelf voor haar zorgen, ook als je er even geen zin in hebt," zegt mijn moeder. "Ze is er niet alleen omdat je haar zo schattig vindt, ook de mindere kanten horen erbij," zegt mijn moeder en ik haal mijn schouders op. Dat ik nu zo doe betekent niet dat ik niet van Dafne hou, want dat doe ik wel. Ik weet gewoon niet altijd hoe ik er mee om moet gaan. Zeker niet omdat Hannah ook nog door mijn hoofd blijft spoken. Maar als ik de zorg voor één kind al te zwaar vind, weet ik dat ik Hannah er niet bij kan hebben, daarnaast zou mijn moeder dat waarschijnlijk niet goedkeuren.

"Mam, ik wou ook nog wat met jou bespreken," zeg ik dan en mijn moeder knikt even. "Ik mag toch wel weer naar dat zomerkamp?" Vraag ik.

"Het is uitgesloten dat je daar weer twee maanden heen gaat. Je hebt een kind nu, dan kan dat allemaal niet zomaar," zegt mijn moeder.

"Ik haat je!" Roep ik gelijk uit waarna ik opsta en naar boven ren. Ik ben misschien wel vader, maar ik ben ook nog altijd een puber. Op mijn kamer pak ik mijn laptop waarna ik mijn verblijf op het kamp alsnog boek. Ik weet ook wel dat twee maanden te lang zijn in mijn situatie, maar het is mijn enige manier om Tom weer te zien.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dit word nog wat 😮

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen