Bill POV.

Ik ga naar de plek waarvan ik vermoed dat ik daar moet wezen. Niemand doet Eduardo pijn, niemand! Als ik nu al zo tekeer ga, dan wil ik niet weten wat ik doe als iemand Tom iets zou aandoen, maar ik heb geen tijd om daarover na te denken. Ik kijk om de hoek en zie drie jongens en een man aan tafel zitten.

Ik kijk naar de handen van de man en daar is duidelijk te zien dat hij recent z'n vuisten heeft gebruikt. "Ik heb je," fluister ik tegen niemand in het bijzonder. Het enige probleem is dat de jongens bij hem aan tafel nog niet ouder dan 10 lijken en ik wil ook geen scene schoppen met die kinderen erbij. Dan worden ze vast bang en dat is iets wat ik niet wil bereiken. Ik heb geluk dat ik nu nog wel helder kan nadenken.

Ik loop wat heen en weer en zucht. Wat moet ik nu? Ik pak mijn telefoon en bel naar Tom. "Bill, je bent toch niet gewond?" Vraagt hij gelijk.

"Nee, nee. Ik denk ook niet dat deze man dat zou doen met z'n zoons erbij," zeg ik met een zucht.

"Waarvoor bel je dan?" Vraagt Tom.

"Omdat ik niet weet wat te doen. Ik wil die kinderen geen trauma's bezorgen door binnen te vallen," zeg ik.

"Laat het aan de politie over," zegt Tom.

"Maar ik BEN de politie!" Roep ik uit, waarna ik mijn toon gelijk weer demp.

"Ja, maar je hebt nu geen dienst," zegt Tom en ik zucht even.

"Okay," zeg ik dan nog waarna ik ophang om dan toch mijn collega's dit te laten oplossen. Zij kunnen de kinderen misschien nog afleiden met hun uniform.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Go Tom
    Die denk teminste na
    Niet in dienst dingen doen is niet goed

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen