Niet lang nadat Jason en Emmy weggegaan zijn, besluit ook Vincent naar huis te gaan. Omdat Milow en ik nu alleen nog overblijven, lijkt het me een goed plan om ook te gaan. Omdat het ongeveer 20 minuten lopen is naar het huis van Emmy en Jason, besluit ik te gaan lopen. Ik zei Milow gedag, pakte mijn jas en liep de deur uit. Vanavond was een leuk feestje geweest maar het was laat genoeg. Toen ik buiten kwam, rilde ik. Het was toch erg koud geworden. Ik keek de weg op en zag in het licht van de lantaarnpalen dat het gevroren had. Toch maar heel voorzichtig de weg over steken dan, dacht ik bij mezelf. Ik begon aan de gevaarlijke tocht. Wat ik niet had gezien is dat er een auto langs de straat stond die op het punt stond om weg te rijden. Op het moment dat ik halverwege de weg was, reed de auto weg. Omdat het zo stil was op straat, schrok ik. Ik voelde mijn voeten onder me vandaan glijden en ik zag de weg dichtbij komen. Voor ik het wist, lag ik op de grond. Ik kwam langzaam omhoog, iets kreunend omdat ik toch wat pijn had. Ik probeerde op te staan maar het lukte niet. Ik keek in de richting van de auto en zag deze de straat uitrijden. Gelukkig was er verder keer verkeer op straat. Ik voelde dat mijn broek nat was en keek even naar achteren. "Heb ik weer, ben ik ook nog in de plas water beland" dacht ik.

Na nog een keer geprobeerd omhoog te komen, wat niet lukte, blokkeerde iets het licht van de straatlantaarn. Ik keek omhoog, zag iemand staan. Deze persoon stak zijn of haar hand uit. Ik pakte deze hand aan en liet me gewillig omhoog helpen. Het was een persoon met aardig wat kracht. " Bedankt" zei ik en keek even omhoog naar deze persoon. " Shit dat is Roel" dacht ik mij mezelf en mijn hersenen begonnen overuren te maken. Hij was die jongen van vroeger, die jongen waar ik zo'n crush op had gehad. De jongen die te oud voor haar was op dat moment. De vlinder in mijn buik begonnen weer rond te fladderen. " Gaat het?" Vroeg hij met die bekende stem. Die was niks veranderd. " Ja het gaat wel" stammelde ik. Hij hielp me naar de overkant van de weg, naar een hekje waar ik me even aan kon vasthouden. Toen ik eenmaal goed stond, liet hij me los. Ik keek hem aan en hij lachte. " Weet je het zeker? Je hebt toch best wel een flinke klap gemaakt" zei hij. Ik knikte en kon verder niks uitbrengen.

" Ga even met me mee, dan kun je opwarmen en opdrogen" zei hij. Ik antwoorde dat het niet nodig was en dat ik richting huis ging. " Ik woon hier vlak om de hoek, ik kan je toch niet zo laten gaan" zei hij en pakte me bij mijn arm. "Oke" antwoorde ik aarzelend maar liep toch met hem mee. Onderweg gleed ik nog een paar keer bijna uit. "ik had die verdomde hakken ook niet moeten aandoen met dit weer" mompelde ik. Roel had het gehoord en lachte. " Ze staan je anders wel goed hoor" zei hij. Ik keek hem aan en bloosde. Gelukkig was het donker genoeg dat hij dit niet zag. Na een paar minuutjes lopen, stopte Roel. " We zijn er" zei hij en deed het poortje van het hek open. Hij had het pad naar de deur gestrooid en deze keer kon ik zonder te vallen doorlopen. Nu ik weer zelf op mijn benen stond, merkte ik dat ik toch wel erg last had van mijn knie. Ik bukte iets en voelde eraan. "Nou dat wordt morgen een blauwe plek" zei ik. Roel liep langs mij en opende de deur. " Ik heb nog wel een cool pack in de vriezer, die moet er zo maar op om de zwelling tegen te gaan". Ik liep achter hem naar binnen. In de gang deed ik mijn jas uit. " Kom maar" zei Roel en pakte mijn jas aan. Daar stond ik dan, een natte broek, natte voeten en een pijnlijke knie. Roel deed zijn schoenen uit en ik volgde zijn voorbeeld. Ik merkte dat ik toch wel bijna een kop kleiner was dan Roel en moest wat omhoog kijken om hem goed aan te kunnen kijken. " Je kunt kiezen, een trainingsbroek van mij of even onder een dekentje op de bank" zei hij. Ik keek hem aan en begon te lachen. "Die trainingsbroeken zijn toch veel te groot voor mij" grapte ik. Hij wende zijn gezicht af. " Volgens mij heb ik nog wel iets liggen" zei hij en liep naar boven. Ik bleef achter in de gang en keek wat om me heen. Er ging een spiegel in de gang. Ik keek erin en schrok een beetje. Door de val zat mijn haar helemaal niet meer goed. Gelijk probeerde ik mijn haar weer in model te brengen. Toen dat grotendeels gelukt was, riep Roel van boven;" Yadi, wil je even komen kijken of dit iets is?". Ik liep moeilijk de trap op. "Ik ben hier" zei hij en ik volgde zijn stem. Ik kwam uit op een kamer met 2 grote kasten. Hij hield 2 trainingsbroeken omhoog. "Een van deze moet zeker passen" zei hij en gooide ze mijn richting op. Ik kon ze nog net opvangen. " Aan de overgang van de gang is de badkamer. Kleed je maar even om en dan zie ik je zo beneden weer. Je broek kun je uithangen over de verwarming, kan die gelijk drogen" zei hij en wees naar de deur.

Ik liep naar de badkamer en keek rond. Wauw wat een grote badkamer dacht ik bij mezelf. Een bad en douche en zelfs een toilet. Zoveel luxe heb ik thuis niet. Ik legde de trainingsbroeken op de rand van het bad neer en maakte de knoop van mijn skinny jeans open. Doordat mijn broek nat was, was het niet heel makkelijk om deze uit te krijgen. Het duurde dan ook even voordat het gelukt was. Ik bekeek mijn knie. Deze was rood en wat dikker dan de andere. Hier moest inderdaad zo maar even een cool pack op. Ik pakte de zwarte trainingsbroek en deed deze aan. Hij was iets te groot maar sloot wel goed aan bij mijn enkels. Zelf kocht ik ook altijd iets te grote trainingsbroeken. Dit zat zo lekker, dus hield ik deze aan. Ik hing mijn broek op de verwarming, keek nog even goedkeurend in de spiegel en liep vervolgens naar beneden. De deur naar de woonkamer stond open en ik hoorde rustige muziek uit de woonkamer komen. Ik liep de deur door en zag Roel in de open keuken staan. "Wat lust je te drinken" vroeg hij. "Doe maar gewoon een kopje thee" zei ik. "Komt eraan" zei hij en opende een kastje. Ik liep langzaam naar de keuken en keek ondertussen de woonkamer rond. Het viel me op dat het geen "mannen huis" was. Her en der stonden planten. Op tafel stond zelf een plateau met kaarsen " Had hij nog een relatie of was hij een jongen die gewoon wat meer bewust was van de trend in huis"? vroeg ik me af. Nergens stonden foto's waarop ik kon uitmaken dat hij nog een relatie had. Ik zag alleen foto's van zijn ouders, zijn zus met zwanger en kind en wat foto's van Roel met vrienden. Diep van binnen was ik opgelucht. De vlinders die nog altijd overuren maakte, maakte me zenuwachtig rondom Roel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen