|Flashback| De eerste dag dat ik hem leerde kennen, was ik 10 jaar oud. Hij woonde bij mij in de straat en voetbalde altijd met een paar jongens uit de buurt op het grasveldje. Hij was toen al 15. Ik wilde altijd graag meedoen, maar ze vonden mij te jongen. Ik stond dan met een paar vriendinnetjes langs de "lijn" toe te kijken. Dit ging een aantal jaar zo door. Toen ik 14 was en hij 19, kwam ik niet meer zoveel buiten om "buiten te spelen". Mijn vriendinnen waren allemaal een andere kant op gegaan en ik was het buiten beentje. Roel was nog vaak buiten te vinden op het grasveld met zijn vrienden. Ik probeerde het grasveldje vaak te vermijden. Er was een vriend van hem, Koen, die mij wel leuk vond en als ik langs het veldje liep, kwam hij altijd even naar me toe om te praten of een knuffel te geven. Ik vond dat nooit zo erg dus liet het ook maar gebeuren. Soms bleef ik wat hangen en nu mocht ik af en toe ook meedoen met voetbal. Het was wel vaak zo dat de jongens veel voorzichtiger deden als ik mee deed. Terwijl ik dan degene was die iedereen omver probeerde te lopen. Op een warme zomeravond moest Koen eerder naar huis. Ik was blij dat mijn ouders mij de vrijheid gaven en ik dus pas om 10 uur binnen hoefde te zijn. Roel bleef alleen met mij over. Ik vertelde hem dat ik nog even een stukje ging wandelen. Hij vroeg toen of hij mee mocht. Zo luchtig mogelijk probeerde ik ja te zeggen, maar van binnen ging ik kapot. Zolang had ik gehoopt even met hem alleen te kunnen zijn, even met hem te kunnen praten. Misschien moet ik vanavond wel tegen hem zeggen dat ik hem leuk vind, dacht ik. Het maakte me zenuwachtig. Roel stond al een stukje verderop en riep me. "kom, straks ben je om 10 uur nog niet thuis" Ik moest lachen en liep snel naar hem toe. We liepen richting het kanaal. Daar was het avonds altijd rustig en stil. Van mijn ouders mocht ik hier 's avonds helemaal niet komen, maar ik vond het nu wel kunnen omdat ik Roel mee had. We praatte over zijn school, over mijn school, over sport en over de toekomst. Roel wilde graag bij de politie en ik vertelde hem dat ik graag verpleegkundige wilde worden. Toen we bijna bij aan het einde van fietspad waren, sloeg Roel een arm om mij heen. Ik verstijfde een beetje omdat ik niet goed wist wat er gebeurde. Ik had nog nooit een echt vriendje gehad, nog nooit gezoend en zeker was er nog nooit een arm om me heen geslagen. Roel keek me aan en glimlachte lief. Ik smolt van binnen en ontspande iets. Een stukje verder haalde hij zijn arm weer van mijn schouder maar bleef wel vlak naast me lopen. Onze vingers raakte elkaar een paar keek aan. We zeiden niets en keken elkaar ook niet aan. We voelde beide dat er iets gaande was. We liepen via de voetbalvelden terug, nog steeds vlak naast elkaar lopend. Toen we de voetbalclub voorbij waren, pakte Roel ineens mijn hand vast. Ik keek naar onze verstrengelde handen. Dit voelde goed. " Vind je het erg" vroeg Roel ineens. Ik keek hem aan en antwoorde dat ik het niet erg vond. Toen we weer bij de huizen kwamen, liet Roel mijn hand los en bleef even staan. "Yadi, Ik zou graag vaker zulke wandelingen willen maken, alleen mag niemand het te weten komen. Ik ben al volwassen en jij nog niet en dat is strafbaar" zei hij. Ik knikte maar van binnen baalde ik. Ik keek hem aan en ik merkte dat hij mijn teleurstelling voelde. Hij gaf me een knuffel en we bleven een tijdje zo staan. Toen hij me losliet, keek hij me aan. Ik wist niet zo goed of ik terug moest kijken of weg moest kijken. Ik besloot hem aan te kijken. Langzaam kwam hij dichterbij met zijn gezicht. Toen hij zo dichtbij genoeg was, dat ik zijn adem kon voelen, sloot ik mijn ogen. Ik besloot af te wachten op wat er zou gebeuren. Heel even dacht ik dat er niks zou gebeuren, maar toen voelde ik ze. Zijn zachte lippen op de mijne. Het was een zachte, lieve en lange kus. Niet zo'n kus die mijn vader aan mijn moeder geeft als hij naar zijn werk gaat. Van mij had het nog langer mogen duren, maar veel te snel waren zijn lippen alweer van de mijne af. Ik keek hem aan en lachte. Hij lachte terug en samen liepen we verder richting huis. Omdat het al 5 over 10 was, besloot Roel mee te lopen naar mijn huis. Toen ik op de deur klopte, deed mijn moeder boos de deur open. Voordat ze nog maar iets kon zeggen, zei Roel" Het is mijn schuld, Ik stond met een lekke fietsband en Yadi was zo lief om met mij mee te lopen naar huis. Ik vond het daarom wel netjes om haar even thuis af te zetten". Mijn moeder keek mij aan en ik knikte. Ik had geen idee gehad wat Roel zou zeggen maar ik vond dit een goede smoes. "Bedankt Roel, dat vind ik erg aardig van je" zei mijn moeder en liet mij binnen. "Weltrusten Yadi en ik zie je nog wel een keer op het grasveldje" zei hij en zwaaide. Ik zwaaide terug en liep naar binnen. Dat was de laatste keer dat ik Roel echt daadwerkelijk gezien of gesproken had. ||Einde Flashback

"Yohoee Yadi" Hoorde ik ineens naast me. Ik schrok en draaide me om. Daar stond Roel in zijn keuken, in zijn huis. " Heh sorry, wat zei je?" vroeg ik. "Welke smaak thee wil je?" vroeg Roel. "oh sorry, doe maar iets van rooibos als je hebt" zei ik en wende mijn gezicht af. Hij moet gezien hebben dat ik weggedroomd was dacht ik. Zou hij weten waar ik aan dacht? Zou hij het zich überhaupt nog zo herinneren zoals ik?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen