De thee werd neergezet op de salontafel en Roel ging op de bank zitten. Nog steeds stond ik een beetje ongemakkelijk bij de eettafel naast de keuken. "oh wacht, ik vergeet helemaal de cool pack" zei Roel en stond snel op. Hij liep naar de vriezer en pakte daar de cool pack uit. " Je moet wel gaan zitten, anders kan ik deze niet op je been leggen" zei hij en snel ging ik op de bank zitten. Doordat Roel een hoekbank had, kon ik in de hoek gaan zitten en mijn been languit leggen. In een theedoek gewikkeld, legde Roel voorzichtig de cool pack op mijn knie. Ik verstijfde even. Verdorie wat was dit ding koud zeg. Omdat mijn knie toch wel wat meer pijn begon te doen, vroeg ik aan Roel of hij toevallig ook wat koud water had en 2 paracetamol. Dit had hij. Snel liep hij naar de keuken en kwam terug met wat water en de pijnstillers. Ik nam ze gelijk in. Het zou namelijk nog wel een half uurtje duren voordat ze begonnen in te werken. "Hoe voelt je knie" vroeg Roel. " Hij voelt toch wel flink pijnlijk en hij begon al iets blauw te kijken zag ik net" zei ik. Ik bewoog mijn been maar door de pijn vertrok mijn gezicht. " misschien toch niet heel handig als je straks nog naar huis gaat" zei Roel. Ik reageerde er niet op. Niet dat ik niet hier wilde blijven, maar het voelde toch vreemd.

Toen bedacht ik me dat mijn telefoon nog in mijn jaszak zat en was bang ondertussen wel wat berichtjes te hebben " Roel, zou je misschien mijn telefoon uit mijn jaszak kunnen pakken? vroeg ik hem. Hij stond op, liep naar de gang en kwam al snel terug met mijn telefoon. " Volgens mij proberen mensen je te pakken te krijgen" zei hij terwijl hij mij mijn telefoon gaf. Ik ontgrendelde mijn telefoon en zag inderdaad een paar gemiste oproepen van Emmy en Jason, maar ook verschillende berichten van mijn moeder. Ik keek naar de tijd en zag dat het al 2 uur was. "Shit" mompelde ik. Snel stuurde ik mijn moeder een berichtje dat ik bij Emmy sliep en we net thuis waren. Een kleine leugen moest kunnen vond ik. Alles om haar niet te ongerust te maken aangezien ze dat, sinds ik weer thuis woonde, erg was. Emmy en Jason stuurde ik een berichtje dat ik was gevallen en een oude vriend mij geholpen had. En vooral dat ze niet op moesten blijven voor mij. Van Jason kreeg ik als eerste een berichtje terug. Emmy was lag al knock- out op bed en hij vroeg voor de zekerheid nog of ik de sleutel had, mocht ik nog naar huis komen. Ik stuurde terug dat ik de sleutel had als het nodig was. Ook stuurde ik voor de zekerheid het adres van Roel. Dit was iets wat ik had afgesproken met Emmy. Nadat ik de berichtjes beantwoord had, legde ik mijn telefoon naast me neer.

Roel keek me vragend aan. Ik vertelde dat ik eigenlijk bij een vriendin zou slapen en dat zij en haar vriend nu wat ongerust waren geworden. Roel begon te lachen. "lieve vrienden heb je" zei hij. Ik knikte en ging wat verzitten. "Ja de beste. Emmy ken ik al vanaf de 1e van de middelbare en Jason eigenlijk ook. Hij kwam er een paar jaar later bij" zei ik. Doordat ik mijn been niet wilde bewegen, kon ik niet bij mijn thee. Ik keek erna zonder iets te doen. Roel zag dit en gaf mij mijn thee. " Bedankt, en niet alleen voor de thee" zei ik. Er volgde een stilte. Hij was wat ongemakkelijk. Ik bleef naar mijn thee kijken. Als ik naar Roel keek, leek hij snel weg te kijken. Maar andersom had ik ook het gevoel dat hij naar mij keek. Ik keek de woonkamer rond. Een gezellige kamer, mooi ingericht. Ik zei er niks van. Ik keek weer naar Roel. Hij was in die jaren wel wat ouder geworden was, was hij nog steeds erg knap. En dat getrimde baardje, wow. Die vlinders begonnen weer hevig te vliegen. Ik vroeg me af wat er in zijn hoofd omging. Waarom had hij nooit meer iets van zich laten horen. Niet na die ene zomer avond maar waarom ook niet na die ene avond in de club?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen