Samen liepen Emmy en ik de zaal weer in. Roel en Jason waren inmiddels op een bankje gaan zitten en waren aan het praten. Toen wij bij hem kwamen, begon er net een nieuw nummer. Emmy trok Jason van de bank af richting de dansvloer. Ik keek Roel aan. "Hoi Roel" zei ik wat ongemakkelijk. " Hoe weet je....Holy shit... Yadi ben jij het? " vroeg hij verbaasd maar blij tegelijk. Ik knikte. "Wow wat ben jij ... ja groot geworden is niet het goede woord.. mooi geworden? " zei hij. Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen. " uhm dankje" zei ik maar. Ik keek naar de dansvloer en zag Emmy en Jason dichter bij elkaar staan dan ze ooit hadden gedaan. Ik ging op de plek zitten waar Jason zat. "Hoe is het met je?" vroeg ik. "goed, en met jou" zei hij. "met mij gaat het ook goed " zei ik. We keken elkaar aan. Ik schoot in de lach. "Hoezo is dit ongemakkelijk" zei ik. Nu schoot ook Roel in de lach. " ja dat klopt, zullen we maar gaan dansen, misschien is dat beter" zei hij. Ik knikte en stond op. We liepen samen naar de dansvloer. Er startte een wat sneller salsa nummer. "Kun jij dit?" vroeg ik iets wat verbaasd. "Ik kan nog veel meer" zei hij lachend en hield zijn hand uit. Ik pakte zijn hand vast en legde mijn andere hand op zijn schouder. Hij legde zijn hand op mijn zij/rug en trok me wat meer naar zich toe. "ik heb net wel gezien wat jij allemaal kan op de dansvloer en dat zag er goed uit" zei hij in mijn oor. Zijn hand op mijn rug, zijn andere hand in de mijne, zijn adem tegen mijn oor en zijn mooie stem in mijn oor. Ik rilde ervan. Tijdens het dansen, flitste de beelden van vroeger door mijn hoofd. Dat moment dat we samen langs de voetbalvelden liepen, hand in hand. Het moment dat we voor het bruggetje stopten en hij me aankeek. Het moment dat zijn zachte lippen de mijne raakten. Ik keek omhoog en keek Roel aan. Ik had het idee dat hij hetzelfde dacht. Een langzamer nummer begon en ik stapte nog iets dichter naar Roel toe. Zijn grip verstrakte. Doordat ik geen hakken aanhad, kon ik mijn hoofd op zijn schouder leggen. We dansten rustiger verder. Mijn gedachten dwaalden weer af, naar het moment dat we elkaar voor het laatst zagen, 8 jaar geleden. Ik voelde een steek in mijn buik. Langzaam kwam de pijn terug die ik toen had. Hetgeen waar ik zolang over gedaan heb om het te verwerken. Ik bedacht me dat ik het dus helemaal niet verwerkt had, maar dat ik het alleen maar weg gestopt had. Het nummer stopte en ik keek met tranen in mijn ogen naar hem. Hij wilde iets zeggen maar kon het niet omdat Jason en Emmy hem voor waren. "Zullen we weer naar de reggeaton zaal?" vroeg Jason. Ik knikte en wilde op dat moment maar al te graag mee. "Roel ga jij ook mee? " vroeg Jason. " Ja ik zal het even tegen mijn vrienden zeggen" zei hij en liep naar een groepje jongens op de bank. Ze hadden daar al de hele tijd gezeten. Op zulke feestjes zag je vaker groepjes jongens die er alleen kwamen voor de meiden en voor de rest alleen maar zaten. Toen Roel terug kwam, stelde Emmy zich voor aan hem. "Volgens mij kennen wij elkaar nog niet? Ik ben Emmy, de BFF van Yadi en weet alles van haar" zei ze en stak haar hand uit. Hij schudde haar hand en stelde zich ook voor. Ik keek Emmy een beetje boos aan omdat ze dat zij. Roel keek op zijn beurt mij weer aan. Snel pakte ik Emmy bij haar arm en liep met haar naar de andere zaal. In de andere zaal wilde Jason en Emmy nog wat te drinken halen. Ik stelde voor om samen met Emmy te lopen. Zo kon ik haar gelijk even vertellen wat er gebeurd was.

We liepen samen naar de bar en bestelde de drankjes. "En hoe was het? "vroeg ik aan haar. Ze begon stralend te vertellen. Ze had zo fijn gedanst met Jason en vond het zo fijn dat ze dit eindelijk kon doen. "Heb je het nou al verteld dan, dat je hem leuk vind?" vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. "Ik moet eerst erachter komen of hij mij ook leuk vind" zei ze. "Wat denk jij dan? Die gast vind jou mega leuk, dat je dat nog niet gezien hebt. Normaal zie je dat allemaal" zei ik lachend. Verbaasd keek ze me aan. "Hoe weet jij dit nou weer" vroeg ze. "ja ik heb zo mijn bronnen" zei ik geheimzinnig. Emmy gebaarde naar de barman. "kan ik jullie helpen, dames? "vroeg hij. " Ja we hebben net drankjes besteld maar zoals je ziet zijn ze er nog niet" zei ze. De barman bood zijn excuses aan en ging opnieuw de drankjes maken. "Maar hoe zit het nu met jou?" vroeg ze. "Ik weet het niet. Het begin was leuk, lekker gedanst, maar net met het langzame nummer. Alle gevoelens kwamen weer terug. De vlinders, maar juist ook de pijn" zei ik verdrietig. Ze gaf me een knuffel. "Je komt er wel achter wat het beste is. Je moet je gevoel volgen" zei ze. Op dat moment kregen we onze drankjes en liepen we terug naar de jongens.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen