Tom POV.

"Het is wel lief van je," zeg ik tegen Eduardo waarna ik even naar Bill kijk.

"Schat, Eduardo kan dit prima," zeg ik tegen Bill, want hij heeft geen verwondingen die hem er van weerhouden om simpel een ontbijt voor iedereen te maken, plus het flesje. "Je bent Luna niet vergeten toch?" Vraag ik dan aan Eduardo.

"Nee, natuurlijk niet, maar ik dacht, zij blijft vast nog wel een tijdje slapen," zegt Eduardo en ik knik. Daar kan hij wel eens gelijk in hebben, ook al weet ik niet wat haar slaappatroon is nu ze uit de gevangenis is, maar ik heb haar nog niet gehoord.



Een paar uur later gaat ineens de bel en ik loop naar de deur. Wie kan dat nu weer zijn? Eduardo is hier, Luna is gewoon thuis. Voor de rest zou ik niet weten wie hier verder nog langs zouden kunnen komen.

Ik open de deur en zie dan ook een jonge vrouw staan die ik nog nooit van mijn leven heb gezien. "Wat kan ik voor je doen?" Vraag ik zo vriendelijk mogelijk.

"Ik hoorde dat Job hier is," zegt ze en ze stapt van de ene voet naar de andere.

"Klopt, maar waarom vraag je naar Job?" Vraag ik.

"Ik ben z'n moeder," zegt ze en ik kijk haar geschrokken aan. Ik dacht dat er geen moeder meer was.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Wacht wat!
    Hoe zo dat ineens!

    3 weken geleden
    • syllie1992

      Hihi, uitleg komt nog:)

      3 weken geleden
    • Luckey

      Grrr
      Slechte moeder want zijn al lange tijd voorbij

      3 weken geleden
    • syllie1992

      Uhu, dat is zeker zo /:)

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen