Bill POV.

Net zoals met Tirza toendertijd, is het pijnlijk om nu Noah zo te zien liggen. Geen beweging, helemaal niks. Ik bijt in mijn lip waarna ik mij op de stoel naast z'n bed zet. "Je komt hier doorheen lieverd," zeg ik terwijl ik de tranen voel opkomen. Dit voelt zelfs nog erger dan met Tirza. Bij Tirza was het erg, maar toen voelde ik dat het goed zou komen. Dit keer is dat gevoel afwezig en dat maakt mij bang. "Papa houdt van je," zeg ik dan nog waarna ik met mijn hand over z'n handje streel. Hij hoort hier niet te liggen, daar is hij nog te jong voor. Hij hoort te spelen, plezier te maken, niet dit.



Na even komt Tom met Tirza binnen gelopen. "Tirza d'r koorts is gezakt," zegt Tom, dan is er toch nog een klein beetje goed nieuws. Deze keer lijkt Tirza er doorheen te komen zonder in het ziekenhuis te belanden.

"Papa, wordt Noah beter?" Vraagt Tirza zachtjes.

"Daar hopen we allemaal op lieverd," zegt Tom en ook al probeert hij kalm te blijven, iets waar het hem vroeger nog wel eens aan ontbrak, ook deze keer lijkt hij het er moeilijk mee te hebben, maar hij toont het nog niet zo paniekerig als toen. Ik kan alleen maar hopen dat die Tom niet weer terugkomt, want ondanks dat hij een punt had wordt verder niemand daar echt blij van. "Er is zeker nog niks positiefs gebeurt bij Noah?" Vraagt Tom.

"Nee, ik vrees dat de situatie nog steeds hetzelfde is," zeg ik zachtjes waarna Tom met Tirza op schoot bij mij komt zitten. Misschien is die immuumziekte ook wel iets erfelijks en dan hebben we geluk dat het zoals het er naar uitziet maar twee van al onze kinderen treft.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat is zeker geluk

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen