Tom POV.

Wanneer we thuis zijn neem ik Bill mee naar de slaapkamer zodat we een gesprek kunnen hebben. "Bill, je weet dat hij strafbaar is he? Ik bedoel, je bent nog geen achttien," zeg ik.

"Dat weet ik Tom. Daarom wil ik ook dat niemand het weet. Ik werkte mee, dus het zou lullig zijn als hij daar dan voor wordt gestraft," zegt Bill en ik knik begrijpend.

"Ga je het hem zelf wel vertellen?" Vraag ik.

"Ik weet het niet Tom. Ik weet dat, dat wel zo eerlijk zou zijn, want hij heeft het recht om te weten dat hij nog een kind krijg, maar hij kan er niet veel mee," zegt Bill zachtjes en hij legt z'n hand op z'n buik.

"Je moet doen wat voor jezelf het beste voelt. Als je wilt dat hij het weet moet je het hem gewoon vertellen. Al ziet hij het kind alleen opgroeien als de vader van een vriend van jou," zeg ik. "Maar dan weet hij in ieder geval dat het kind van hem is."

"Ik denk er nog even over na. Ik weet het ook allemaal niet. Misschien, nee, dat wil ik ook niet," zegt Bill.

"Wat wil je niet?" Vraag ik.

"Het kind alsnog laten weghalen," zegt Bill en hij zucht even.

"Weet je wat jij nodig hebt? Goed nieuws," zeg ik en Bill kijkt mij vragend aan. "Het is mijn ouders gelukt. Brandon en Caden zijn nu hun pleegkinderen, zodra het kan, kan jij ze officieel adopteren," zeg ik en Bill geeft mij gelijk een knuffel.

"Ik moet je ouders straks dan even bedanken, waar zijn ze?" Vraagt Bill.

"Bij de kinderboerderij. Ze komen zo thuis, want met Masha is het lastig om te lang daar te blijven," zeg ik en Bill knikt.

"Waarom moesten we dan op jouw kamer praten als er toch niemand thuis is?" Vraagt Bill.

"Voor als ze thuis zouden komen," leg ik uit en Bill knikt begrijpend waarna hij zich op mijn bed zet en ik zie hoe hij z'n ogen door mijn kamer laat gaan.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Yeah!! Beetje goed nieuws!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen